Vrijdag 17 juni 2011
ik heb het land
ik wil eerlijk bekennen dat ik sinds enkele weken, maanden, het land heb.
samen met de heerlijke temperaturen in april en mei steeg dit gevoel van onbehagen zienderogen. net alsof bij mij het omgekeerde plaatsgrijpt: hoe meer zon, hoe meer melancholie. ik heb het land aan dit land, aan de mensen van dit land. ik heb het land aan mijn huisje, aan mijn geliefden.
ik heb het land aan mijn illusies, aan mijn verbeelding. ik heb het land aan het feit dat ik het land heb, want tegelijk ervaar ik een soort angst: gaat dit stoppen, dit liefhebben? ga ik dit niet langer tolereren, deze dingen, deze lichamen om me heen? zij die bewegen, geluiden maken, stellingen verkondigen, grapjes maken, me aanraken, voortdurend om aandacht vragen, ga ik ze wandelen sturen? zal ik, zoals indertijd greta garbo met zwarte bril, verkondigen: I want to be alone? ach, ach, als ik jonger was, zou ik diep in mijn dip duiken en het allemaal nog geloven ook. maar ik word eind deze maand 65 en ik weet: misschien is het tijd om weer beginnen te tokkelen.
want deze onrust, deze irritatie, dit rommelen en dreinen, is niets anders dan....literatuur. fijn toch, dat dit kan: het broeden omzetten in poëzie en me dan met een zucht van opluchting opnieuw bezighouden met het leven, het echte leven, dat volgepropt lijkt met leuke dingen (zoals mijn gepland verjaardagsfeestje, haha!)
men noemt dit relativeren, geloof ik.
gisteren gekeken en geluisterd naar poetry international (livestream) en om te beginnen genoten van de gulle, schijnbaar nonchalante gedichten van truong tran uit vietnam.
zowaar een zielsgenoot ontdekt!
approach it as you will but do so knowing that the line which connects the perceptions to the perceived is crossed with the line of the needs and necessities and there at the crossing are the casualties fragments to stories some still struggling to find the beginnings
bezie het zoals je wilt maar doe het in het besef dat de lijn die de waarnemingen verbindt met het waargenomene doorsneden wordt door de lijn van de noden en noodzaken en waar ze elkaar snijden bevinden zich de slachtoffers fragmenten bij verhalen sommige nog zwoegend op zoek naar een begin
consider the path of a falling leaf the distance in between the branch and the earth the slightest breeze could alter its course now consider yourself as that falling leaf falling falling and where did you come from and where are you now
kijk naar de weg die een vallend blad
aflegt de afstand tussen de tak en de aarde de minste windvlaag zou zijn
richting kunnen veranderen bekijk jezelf nu als dat vallende blad
vallend vallend en waar kwam je vandaan en waar ben je nu
perhaps in another time our story would be different there would be no leaving and thus no returning you would be the teacher in a northern village and i the fisherman we would live quietly to the background singing of cicadas the whispering of the ocean’s breath and poems like weeds would go from the cracks of our lives perhaps in that life the frog and the scorpion are better off as lovers
in een andere tijd zou ons verhaal misschien anders worden er zou geen weggaan zijn dus geen terugkeren jij zou de leraar zijn in een dorp in het noorden en ik de visser we zouden rustig samenwonen met op de achtergrond het sjirpen van krekels het fluisteren van de zeeadem en gedichten zouden als onkruid uit de scheuren van ons leven groeien misschien zijn de kikker en de schorpioen in dat leven beter af als geliefden
(ik kan niet anders dan zeggen: waw en wat een troost is poëzie!)
1 reactie op dit bericht
Hallo Maatje