|
Een foto, door een onbekende genomen. Op de foto, mijn ouders, het gezin dat wij ooit waren. Het blonde meisje aan de hand van haar vader ben ik en in de kinderwagen mijn “onzichtbare” broertje.
Ik zag deze foto voor het eerst in 2016, één maand na het overlijden van mijn vader, op de Facebookpagina “Amsterdam heden en verleden vol herinneringen.”
De schok, die mengeling van ontroering en dat bijna bovennatuurlijke gevoel dat je soms krijgt in de weken na een verlies. Die periode waarin de wereld nog een beetje scheef staat, en waarin elk toeval net iets te precies voelt om zomaar toeval te zijn…
Toeval? Een teken uit het hiernamaals…?
Mijn ouders hebben deze foto waarschijnlijk zelfs nooit gezien, bedacht ik, terwijl ik de fotoalbums uit die periode tevoorschijn haalde, op zoek naar “bewijzen”. Ze wisten misschien niet eens dat zij gefotografeerd werden.
Het voelt als een onverwachte erfenis, een nieuw venster op hun wereld.
|
