Ik ben Josephine of Joke
Ik ben een vrouw en woon in Waasmunster (Belgie) en mijn beroep is Genieter.
Ik ben geboren op 10/08/1949 en ben nu dus 75 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: .
Zwemmen,wandelen in de natuur,
en natuurlijk fietsen.
Fotograferen, fotobewerking.
Op internet surfen en bloggen.
Maar ook een gezamelijke hobby
van mij en mijn echtgenoot is dat we
graag varen over verschillende wateren.
Fotograaf Peter Verhoog maakte deze indrukwekkende foto tijdens zijn strijd met de tijgerhaai. (Foto: Peter Verhoog)
Marc Sluszny (Foto: Peter Verhoog)
Foto: Peter Verhoog
Foto: Peter Verhoog
Foto: Peter Verhoog
Marc Sluszny is zonder twijfel een van onze meest avontuurlijke landgenoten. In de lucht of diep in de oceaan, overal slaagt hij erin zijn grenzen te verleggen. Dit jaar ging hij zonder kooi tussen haaien duiken. Zo hoopt hij ons te tonen dat deze dieren helemaal geen gevaarlijke monsters zijn en onze hulp dringend nodig hebben. Het resultaat van zijn expeditie is vanaf 2010 in onze bioscoopzalen te bewonderen in de film 'Sharkwise'. Planet Watch geeft u in augustus al een voorsmaakje van deze veelbelovende documentaire. Marc Sluszny vertelt iedere maandag een leuk verhaal over zijn avonturen. En dankzij Aquatopia kunnen we onze lezers de hele maand lang verwennen met leuke prijzen (wedstrijd onder artikel).
DEEL 3: HAAI VALT AAN
Na zijn eerste ervaring met tijgerhaaien, kon Marc Sluszny zijn avontuur vol vertrouwen verder zetten. "Eric Ritter had me verteld dat haaien de neiging hebben om recht op jou af te komen. Zolang je niet wegzwemt, zullen ze gewoon rechtdoor gaan. Pas als je wegzwemt, zullen ze aanvallen", vertelt Marc. Uiteraard was die eerste ontmoeting met enkele van 's werelds grootste en gevaarlijkste haaien een spannend gebeuren. "Plots zie je een 'camion' van vier meter en twee ton op je afkomen en je mag niet wegzwemmen. Je moet de haai gewoon in de ogen kijken. Het lijkt wel of je in een zwart gat zit te staren, want haaien hebben geen pupillen. Als ze op ongeveer vijftig centimeter gekomen zijn, zwemmen ze rustig langs je heen. Het is alsof ze je willen testen: ben jij mijn prooi of zal ik je respecteren?"
Geen voedsel Daarna maak je volgens Marc deel uit van hun wereld en is het gevaar verdwenen. "Je mag natuurlijk niet beginnen spartelen en je moet verticaal zwemmen. Zo zie je er voor die haai zelf ook veel groter uit." Haaien zullen ons echter nooit zomaar als deel van hun voedsel zien. "Ook de theorie dat haaien aangetrokken worden door menselijke urine of menselijk bloed klopt niet."
Marc dook met een volgelaatsmasker. Daardoor zullen we zijn emoties bij het zien van de haaien van nabij kunnen volgen in de documentaire Sharkwise, die in 2010 in onze bioscoopzalen verschijnt. "Je zal bijna het gevoel hebben alsof je met mij meezwemt." Volgens Marc is dat ook de ideale manier om af te rekenen met onze "oerangst" tegenover haaien. "Die angst zit tussen onze oren. Zolang we die angst niet overwonnen hebben, blijven we bang van het onbekende."
Cameramannen Eén keer liep een confrontatie met een tijgerhaai toch bijna verkeerd af. Marc zwom samen met twee cameramannen en een fotograaf buiten de kooi. "Tijdens de film zullen mensen dat waarschijnlijk niet merken, maar ik was niet de enige die buiten de kooi zwom. Die cameramannen hebben ook al hun moed moeten verzamelen. Van mij kunnen ze nog zeggen dat ik een beetje gek ben, maar zij zijn gewone jongens die een geweldig avontuur hebben beleefd."
Het incident gebeurde toen de fotograaf met een flash een foto wou nemen van een vier meter lange tijgerhaai. "Dat vond die haai blijkbaar niet zo leuk. Hij zwom zeer kalm dichter en dichter. Hij had dat ook al met mij gedaan, maar dat is zuiver nieuwsgierigheid. Zolang je geen verkeerde bewegingen maakt en in verticale positie blijft, is er niets aan de hand."
Flash "De haai zwom in de richting van een cameraman en onze fotograaf bleef foto's maken. De zichtbaarheid was heel beperkt en daarom gebruikte hij zijn flash. Plots viel de haai met een onvoorstelbare snelheid aan. We hadden het niet zien aankomen. De haai vertrok vanuit een neutrale houding, opende zijn mond en slikte het fototoestel bijna volledig in." De haai slokte het volledige omhulsel zo naar binnen.
Intussen kon de fotograaf, Peter Verhoog, zich maar op het nippertje ontdoen van het veiligheidskoord dat rond zijn nek hing. Die koord dient om te vermijden dat het fototoestel, dat al gemakkelijk enkele tienduizenden euro's kost, naar de bodem van de oceaan zou zinken. "Peter zwom niet weg en bleef vastklampen. Blijkbaar had hij in een album van Kuifje gelezen dat een haai wegzwemt als je hem op de neus tikt. Met zijn vrije hand deelde hij een tik uit en plots loste de haai." Nadien heeft hij zijn flash nooit meer gebruikt in de buurt van de haaien.
"Een haai probeert iets altijd op te slokken in etappes", zegt de fotograaf, Peter Verhoog. "Als het niet ineens kan, wordt de bek iets verder opengesperd, en probeert het dier, net als een slang, de prooi verder naar binnen te trekken. Ik wachtte op dat moment. Toen ze dat deed, trok ik de camera snel uit haar bek." Hij slaagde er nog net in af te drukken en dat leverde een indrukwekkende foto (bovenaan) op.
Günther Brants bron; hln.be
28-08-2009
Kikker gevonden in de tuin
Kikker gevonden in de tuin
Volgende foto's zijn van een klein kikkertje gevonden tussen de plantjes in de tuin en nu verblijft in ons vijvertje.
Gerrit Jansen: Vlinders zijn niet sterk, maar hebben trucjes om te overleven
Vlinders zijn niet sterk, maar hebben trucjes om te overleven
Het groot geaderd witje is vergeleken bij de andere witjes een ware schoonheid. De soort is in ons land als standvlinder na 1975 niet meer waargenomen. foto Gerrit Jansen
Rups van de koninginnepage.
Vlinders leven niet lang. Niet alleen de volwassen dieren worden door veel vijanden belaagd; voor het rups- en het popstadium is de belangstelling van rovers nog groter.
Augustus is altijd een vlindermaand. Individuen van een aantal soorten voeren dan amoureuze vluchten uit: er wordt overduidelijk aan een laatste generatie gewerkt. Dartelende koolwitjes maken dit de laatste weken het meest duidelijk. Met koolwitjes bedoel ik het groot koolwitje, Pieris brassicae en het klein koolwitje, Pieris rapae, ook wel knollewitje genoemd. Beide soorten zijn bekende verschijningen in praktisch elke tuin. Dat komt niet alleen omdat ze algemeen zijn, maar ook omdat ze een zwervend bestaan leiden.
Jan Brands uit Ewijk kijkt met argusogen naar de witjes. Hij stuurde mij de volgende mail: 'De witjes zijn weer goed aan het fladderen, dus heb ik mijn boerenkool maar eens bekeken en daar kwam ik heel wat verschillende eitjes tegen. Zoals u op de foto kunt zien, hebben de groepjes eieren verschillende kleuren. Zijn ze allemaal van dezelfde soort koolwitje?'
Ik heb Jan verteld dat alle eitjes van het groot koolwitje zijn en waarschijnlijk van meerdere vrouwtjes. Als ze net zijn afgezet, zijn ze geel; al snel worden de eitjes grauw of donkerder van kleur. De eipakketjes op de foto zijn van verschillende data. De vlinder legt de eitjes in groepjes: gemiddeld 45; de maximale productie ligt in een goede zomer boven de duizend eieren. Afhankelijk van de temperatuur komen de rupsjes na drie tot zeven dagen te voorschijn, waarna het grote eten kan beginnen. Dat betekent voor Jan: minder boerenkool. De rupsen van het groot koolwitje zijn minder schadelijk dan de rupsen van de kleine, die eten van veel koolsoorten de bladeren van het hart. De rupsen van de grote prefereren de buitenste koolbladeren. De rupsen van beide soorten verpoppen binnen drie weken. De poppen van de laatste generatie overwinteren. Het groot koolwitje kent drie generaties; de kleine minstens vier! Gezien de grote eiproductie betekent dit in een gunstige zomer heel veel witjes!
Vorige week reed ik een stukje dijk; ik moest mijn snelheid aanpassen om geen witjes tegen de auto te krijgen. Witjes zijn, zeker als ze een amoureuze bui hebben, trage vliegers. Botsingen zijn dan ook moeilijk te voorkomen. Er trokken ook distelvlinders over de dijk: nakomelingen van de trekkers uit het zuiden van Europa die dit voorjaar met honderdduizenden Midden-Europa overspoeld hebben. Distelvlinders botsen zelden tegen een auto, omdat het zulke snelle en wendbare vliegers zijn. Het aantal verkeersslachtoffers onder vlinders wordt volgens mij onderschat. Gezien het formaat van de slachtoffers spreken dergelijke aanrijdingen ook weinig tot de verbeelding. Een paar jaar geleden reed ik van Schaarsbergen naar Hoenderlo achter de Hoge Veluwe door. Het was in de avond, tegen zessen. Tientallen heidevlinders warmden zich op het asfalt op. Ik kreeg er drie tegen de auto. En ik was niet de enige automobilist op de provinciale weg. Ik ben even uitgestapt en een stukje wegberm van hooguit 25 meter afgezocht naar verkeersslachtoffers. Dat leverde 33 dode heidevlinders op!
Vlinders zijn niet sterk, dat is aan hun bouw af te lezen. Aan vijanden ontbreekt het ze bepaald niet. Het is dan ook maar goed dat ze van Moeder Natuur een aantal slimmigheidjes hebben meegekregen om een vlinderleven lang mee te kunnen. Lang hoeft dat leven niet te duren. Bij veel soorten beperkt het volwassen stadium zich tot enkel een amoureuze ontmoeting. De mannetjes sterven na het liefdesavontuur een natuurlijke dood, de vrouwtjes volgen zodra de eieren zijn gelegd.
Niet alleen de vlinders worden door vele vijanden belaagd; voor het rups- en het popstadium is de belangstelling van rovers in het algemeen nog groter. Rupsen en poppen worden veelvuldig door sluipwespen en sluipvliegen geparasiteerd, roofmijten en spinnen zuigen ze uit. Ook ziekteverwekkers zoals bacteriën, schimmels, virussen en protozoën kunnen populaties van vlinders decimeren. Natuurlijk gaat dat niet allemaal zonder slag of stoot. Een aantal vlindersoorten is bijvoorbeeld giftig. Sommige soorten maken zelf gif, andere sparen gif op uit planten die zich chemisch hebben gewapend tegen vraat en ziektekiemen.
De rups van de monarchvlinder een trekvlinder uit Noord-Amerika leeft op zijdeplanten. Het afweergif van deze planten wordt in het lichaam van de rups opgeslagen, waardoor het dier oneetbaar wordt voor rovers. Iets dergelijks zien we ook bij de rupsen van het groot koolwitje en het knollewitje. De meeste waardplanten van deze twee vlindersoorten beschikken over mosterdoliën, die met glucose verbindingen aangaan. Deze giftige glucosinolaten slaan de rupsen in hun lichaam op, waardoor zij voor vogels oneetbaar worden. De volwassen vlinders van het knollewitje en het groot koolwitje maken zelf het giftige eiwit pierine. Om geen last van het gif te hebben, transporteren ze het naar delen van het lichaam waar het weinig kwaad kan. Gaat er toch iets mis, dan hebben deze vlinders antistoffen en afbreekstoffen bij de hand. Pierine hoopt zich op in de schubben op de vleugels. Een vogel die een witje pakt, zal weinig plezier aan het hapje beleven. Van één zo'n vlinder gaat hij niet dood, maar hij heeft wel geleerd om voortaan koolwitjes links te laten liggen.
'Brandnetelrupsen' zoals die van de kleine vos en de dagpauwoog wapenen zich met de gifstoffen die in de brandnetelharen zijn opgeslagen. Omdat deze rupsen in groepsverband leven, zijn ze samen extra sterk. Als een vijand zo'n pluk rupsen nadert, begint de hele groep extreem te bewegen: een vorm van bluffen.
De strategie van het bewust gezien worden, komt bij vlinders meer voor. Vorige week vertelde ik al over bluffende olifantsrupsen met 'nepogen'. De nepogen van dagpauwoog en nachtpauwoog schrikken roofvijanden ook af.
Vijf lezers troffen de afgelopen week in hun moestuin rupsen van de koninginnepage aan op het loof van wortels, venkel en dille. Jonge rupsen lijken vanwege het kleurpatroon wel wat op een vogelpoepje. Grote rupsen dragen waarschuwingskleuren: geel, rood en zwart. Het signaal luidt: 'ik ben niet eetbaar'. Komt een predator toch te dichtbij, dan steekt de rups zijn osmaterium uit, een oranje, V-vormig dreigorgaantje dat ook nog eens een onaangename geur verspreid. Helaas zijn al die trucjes om te overleven voor veel dagvlindersoorten niet afdoende. Het gaat nog steeds slecht met onze vlinders. Invasies van trekvlinders, zoals de distelvlinder dit voorjaar, zijn mooi meegenomen, maar zeggen niets over een verbetering van de leefomstandigheden van onze vlinders. Daar hebben we zwermen kleine vossen en dagpauwogen voor nodig: vroeger hele gewone vlinders!
Gerrit Jansen bron; gelderlander.nl
Koeien te pletter gestort
Koeien te pletter gestort
De politie en een boer staan voor een groot raadsel. Maar liefst 28 koeien zijn zomaar een afgrond ingedoken en honderd meter lager te pletter gestort.
De kadavers van de dieren worden met een helikopter geborgen. De boer heeft verslagen gereageerd op het verlies van zijn koeien.
bron; telegraaf.be
Gorilla bekijkt foto's nieuwe date
Gorilla bekijkt foto's nieuwe date
Drie vrouwtjesgorilla's in de dierentuin van de Britse hoofdstad Londen hebben foto's gekregen van hun toekomstige man. Yeboah zal volgende maand vanuit een zoo in Frankrijk verhuizen naar Londen, om daar voor nageslacht te zorgen.
De Britse zilverrug Bobby stierf vorig jaar. Daardoor hebben de vrouwtjes geen man meer en moest een nieuwe partner voor de dames worden gezocht. Yeboah lijkt wel zin te hebben in zijn verhuizing. Toen hij de foto's van de drie vrouwtjes te zien kreeg, was ook hij zeer geïnteresseerd, aldus The Sun. bron; telegraaf.nl
27-08-2009
Antilope kijkt tv en slaapt in logeerkamer
Antilope kijkt tv en slaapt in logeerkamer
In Manchester neemt een verzorgster van een wildpark een kleine antilope elke dag mee naar huis. Sultana werd verstoten door haar moeder, waarna hoofdoppasser Emma Gatcliffe het diertje thuis grootbracht. Het beestje kijkt graag tv en slaapt in de logeerkamer, meldt de BBC.
Het is de bedoeling Sultana uiteindelijk te integreren in de kudde, maar voorlopig blijft het dier dicht bij Gatcliffe (30). "De regeling heeft de voorbije weken altijd prima gewerkt," zegt ze, "hoewel het niet echt weldadig was voor het tapijt van de slaapkamer." (sam) bron; hln.be
Zonnebloemen in de warme zomer augustus 2009
Zonnebloemen in de warme zomer augustus 2009
Poëziefietsroute
Poëziefietsroute
Wie heel even weg wil van de kust, kan uitwijken naar het Brugse Ommeland.
In het raam van de tentoonstelling 'Vrouwen van Vlaanderen' zijn er twee nieuwe fietsroutes (21 of 45 km) aangelegd. Ze vertrekken aan de Sint-Trudoabdij in Male en laten je onderweg kennismaken met gedichten en verhalen op doek.
Ze zijn gepubliceerd op de kaart met de Poëziefietsroute.
Die is tot en met september gratis verkrijgbaar bij Westtoer, bij de Diensten voor Toerisme in het Brugse Ommeland en bij de Sint-Trudoabdij in Male.
bron; hln.be
Opnieuw beperking op houden van zoogdieren
Opnieuw beperking op houden van zoogdieren
Vanaf 1 oktober mogen nog maar 42 soorten zoogdieren als huisdier gehouden worden. Ook de handel in zoogdieren wordt sterk beperkt.
Raad van State De beperking werd in 2002 al eens ingevoerd, met succes. "Deze wetgeving werd vrij goed opgevolgd en zorgde ervoor dat het aantal klachten over het houden van exotische zoogdieren door particulieren jaar na jaar verminderde", zegt de Dienst Dierenwelzijn. Eerder dit jaar werd het besluit echter vernietigd door de Raad van State, na een klacht van een vereniging van dierenhandelaars en dierenhouders. Er is nu rekening gehouden met de opmerkingen van de Raad van State.
Ook de handel in zoogdieren wordt sterk beperkt, om te vermijden dat mensen impulsief een dier kunnen kopen zonder te weten hoe het verzorgd en gehuisvest moet worden. Eigenaars die kunnen bewijzen dat ze een verboden dier al voor het verbod in hun bezit hadden, mogen het verder houden.
In het Amerikaanse Kansas heeft een golden retriever haar enorme moederinstinct laten blijken. De hond neemt al een tijdje de zorg over een paar kleine tijgertjes voor haar rekening.
De welpjes zijn verstoten door hun moeder en de teef ziet er geen graten in om als 'vervangmoeder' op te treden. Meer nog, volgens een woordvoerder van het Safari Zoological Park heeft de hond geen seconde geaarzeld om zich over de welpjes te ontfermen.
bron; gva.be
Slang reist 700 kilometer mee onder motorkap wagen
Slang reist 700 kilometer mee onder motorkap wagen
Foto MVL.
Een slang is maar liefst 700 kilometer meegereisd met een Nederlands gezin. Het reptiel had zich bij het Italiaanse vakantiechalet onder de motorkap van de auto genesteld. Bij Innsbrück beleefde het gezin de schrik van hun leven toen de slang een nieuwsgierige blik door de voorruit wierp.
Niet giftig "De slang keek mij recht in het gezicht aan. Ik schrok me dood", aldus Tiethoff. Het gezin schakelde de Oostenrijkse politie in op een parkeerplaats en die haalde er een slangenexpert bij, maar die kon het dier niet uit de auto krijgen, schrijft de Nederlandse krant Het Algemeen Dagblad. Geadviseerd werd om met de bijzondere reisgenoot door te rijden. De zogeheten dambordslang, familie van de ringslang, was niet giftig. "Dat stelde ons wel gerust. Af en toe stak de de slang zijn kop op vanuit de motorkap. Op een gegeven moment wenden we er zelfs aan'', aldus Tiethoff. Na een reis van 700 kilometer gleed de slang uit de auto en kon het gezin opgelucht ademhalen. (hlnsydney)
bron; hln.be
Goudvis overleeft 7 uur op de vloer
Goudvis overleeft 7 uur op de vloer
In de Amerikaanse staat Ohio heeft een goudvis zeven uur op het droge overleefd in Redcar, Cleveland. De vis Sparkle was uit zijn kom gesprongen en op de grond gevallen.
Nieuwe vis De 46-jarige Paula Dunster merkte dat Sparkle niet in zijn kom zat, maar nam aan dat haar partner het aquarium aan het schoonmaken was. Toen het haar na een paar uur duidelijk werd dat de vis was gaan vliegen, besloot ze een nieuwe te kopen. In de winkel vertelde de verkoper toch maar eens goed rond te kijken of Sparkle niet gewoon uit de kom was gesprongen. De vrouw vond de vis inderdaad op de grond, vol stof en hondenhaar.
Mirakel Toen ze Sparkle wou doorspoelen in het toilet, merkte ze dat de vis nog leefde. "Ik kon het niet geloven," zegt ze in de Daily Mirror. Haar dochter Kelly denkt dat het 'mirakel' te wijten is aan de speciale krachten van moederlief, die werkt als spiritueel genezer. (sam)
bron; hln.be
26-08-2009
Gorillababy trekt veel bekijks
Gorillababy trekt veel bekijks
Foto: Hans Broekhuizen/De Gelderlander
De gorilla's in Burgers' Zoo in Arnhem hebben deze dagen meer bekijks dan ooit. In de nacht van maandag op dinsdag kregen ze er een baby bij en dat trekt drommen publiek.
Voor het zestien jaar oude wijfje N'Gayla was het de derde nakomeling. Dinsdag was het weer te slecht, maar woensdag mocht ze met haar enkele decimeters grote gorillababy naar buitenverblijf. Vader Bouwi mocht ook mee, maar bleef op eerbiedige afstand van moeder en kind.
bron; De Gelderlander.nl
De apollovlinder en het eilandeffect
De apollovlinder en het eilandeffect
Roodoranje stippen of oranjerode stippen. Waarom leven hier in de Pyreneeën twee verschillende apollo´s vlak bij elkaar en zijn ze in alle Europese gebergten anders? De apollovlinder is een relict uit de ijstijden en leeft alleen hoog in de bergen.
06 augustus 2009. Met geluk fotografeerde ik deze apollo in de hoge Pyreneeën bij Hecho. Dit is de ondersoort PYRENAICUS (links op de foto), die met oranjeachtige stippen. De andere (rechts) is de ondersoort ARAGONICUS van de zuidrand van de Pyreneeën. Die is witter, groter en heeft roodachtige stippen. De afstand in een rechte lijn is maar 50 km. Hoe komen die verschillen?
De theorie is dat isolatie verschillen maakt. De ene populatie verandert nu eenmaal anders dan de andere. Niets is stabiel, ook een diersoort verandert. Het begint met kleine dingen zoals een extra stip, een ander kleurtje, de grootte gaat verschillen enzovoort. Het is niet te voorspellen hoe of wat, maar die dingen gebeuren. Nu zijn er ruim 30 verschillende apollovlinders beschreven in de europese gebergten. Niet alleen daarom is de apollo zo populair. Verschillen altijd zijn leuk om te bestuderen, maar hij is ook nog eens de grootste dagvlinder van Europa.
Onze apollovlinder uit Arguis (rechts op de foto) is daarbij de grootste. Verschillende keren heb ik gehad dat hier een apollo links het openstaande autoraampje invliegt, en rechts er weer uit. Geweldig! Hij is ook een beetje vreemd, want hij vliegt tot 650 meter hoogte terwijl andere vormen altijd boven de 900 of 1.000 meter leven. Hooggebergte dus. Ik heb me laten vertellen dat de grote hoeveelheid kalk in de grond op deze plek aan de zuidrand van de Pyreneeën de belangrijkste reden van zijn enorme groei zou zijn. Hoe dan ook, hij kan hier niet weg. Het lukt een apollo niet van gebergte naar gebergte vliegen en die 50 km. is blijkbaar ook al te veel. Het is dus alsof ze op een eiland leven en geisoleerd zijn van de rest. Op een eiland evolueert een dier anders dan zijn soortgenoten op een ander eiland. De vinken op de Galapagoseilanden zijn het bekendste voorbeeld maar het gebeurt dus ook bij de apollovlinder. Zoiets heet het eilandeffect.
Het schepencollege van Knokke-Heist wil dat de zilvermeeuw moet kunnen worden bestreden. In de kustgemeente neemt het aantal klachten over het gedrag van de meeuwen toe.
Bedreiging voor toerisme "We hebben al enkele officiële klachten ontvangen", zegt de woordvoerder van de gemeente. "In het verleden gebeurde dat niet. Het aantal mondelinge opmerkingen over de meeuwen is daarnaast duidelijk toegenomen." Burgemeester Leopold Lippens ziet in het agressieve gedrag van de zilvermeeuwen een bedreiging voor het toerisme.
Beschermd De zilvermeeuw is door een Europese Vogelrichtlijn beschermd. Knokke-Heist vraagt aan Vlaams minister voor Natuur en Leefmilieu Joke Schauvliege om in de jachtwetgeving gebruik te maken van een uitzonderingsmogelijkheid. Europa voorziet die mogelijkheid. Die moet het gemeentebestuur de kans bieden om de overlast door de vogels in te dijken.
Aanvallen Tot voor enkele jaren bleef de overlast van de zilvermeeuw in Knokke-Heist beperkt tot het openprikken van afvalzakken, vervuiling door uitwerpselen en lawaaihinder door het gekrijs van de meeuwen. Nu neemt het aantal klachten toe van mensen die aangevallen worden door de meeuwen. Die hebben het gemunt op hun aperitiefhapjes, hun belegd broodje of hun pakje friet. De bewoners van enkele appartementen in Knokke-Heist zouden volgens het gemeentebestuur door het gedrag van de zilvermeeuwen niet meer op hun balkon durven komen.
Eieren schudden Knokke-Heist investeert al jaren in de strijd tegen de overlast van de meeuwen. Er zijn de campagnes om de toeristen te overtuigen om het verbod om de meeuwen te voederen toe te passen, het verwijderen van de nesten op daken, de proefprojecten met dikkere en bitter smakende afvalzakken, enz. Sinds deze zomer beschikt het gemeentebestuur over een vergunning om de eieren van de zilvermeeuw te schudden. "Maar dat is een maatregel die in de praktijk moeilijk uitvoerbaar is en dus inefficiënt", zegt schepen Maxim Willems. "We willen daarom dringend overleg met de minister voor het probleem escaleert en Knokke-Heist economische schade zal leiden. Het toerisme is hier de belangrijkste activiteit en voor veel inwoners hun broodwinning." (belga/eb) bron; demorgen.be
17-08-2009
Man en krokodil zijn beste maatjes
Man en krokodil zijn beste maatjes
In Costa Rica is een man er in geslaagd een hechte band te ontwikkelen met een krokodil.
Visser Chito vond de vijf meter lange krokodil Pocho 20 jaar geleden. Het dier had een schotwonde. De man nam de krokodil mee naar huis en verzorgde het dier. "Ik bleef bij hem slapen toen hij ziek was. Ik wilde hem laten voelen dat niet alle mensen slecht zijn."
Knuffel
De 52-jarige man kan op openvallende monden rekenen wanneer hij voor de ogen van toeschouwers het water instapt voor een knuffel met het 444 kilo zware dier.
"Pocho is mijn beste vriend. Dat is heel gevaarlijk, maar we hebben een goede relatie. Hij kijkt me aan, maar zal niet aanvallen. Het is uitgesloten dat anderen met mij het water ingaan. Het is enkel hij en ik."
Chito vraagt de toeschouwers maar een paar dollar voor zijn adembenemende show. "Ik wil Pocho niet uitbuiten of als een slaaf behandelen."
Foto The Sun bron; gva.be
Al 600 paarden gratis geslapen in Limburg
Al 600 paarden gratis geslapen in Limburg
Tijdens de vorige logeeractie Je paard slaapt gratis sliepen bijna 600 paarden 1.400 keer gratis in Limburg, een verdrievoudiging tegenover 2007. De actie krijgt een verlengstuk. Er is ook een nieuwe kaart van de 550 km ruiterroutes in Limburg.
Drie dagen lang sloeg een 350-tal trekruiters met 270 paarden hun tenten op aan het Bocholtse recreatieoord Goolderheide. Naast een sfeer van verbroedering, zorgde de Nationale Vereniging voor Ruitertoerisme voor een gevarieerd programma dat het internationale gezelschap liet kennismaken met het ruiter- en menroutenetwerk.
Jaarlijks organiseren we ergens in het land dit evenement waarbij we trekruiters elkaar laten ontmoeten op één locatie. Trektochten en zelfs samenzang bij een groot kampvuur, het hoort erbij, vertelt voorzitter van de NVR Jan Boschmans (57). Een ruiter uit Doornik is zes dagen en 360 km lang te paard onderweg geweest naar hier. Maar ook ruiters die meestal onder hun kerktoren blijven, halen hier hun hart op.
Het enthousiasme over het aanwezige ruiternetwerk ging deze dagen verder dan een gegeven paard niet in de bek krijgen. Antwerpenaar Boschmans beaamt. Limburg is zeker een schoolvoorbeeld. Niet alleen de natuur is aanwezig, maar er is veel goede info voor geïnteresseerde ruiters. Een voorbeeld: op de kaart staan cafés vermeld met een bindbalk waar een ruiter zijn paard kan parkeren. Een detail, maar belangrijk. Ruiter Hans Hoff (50) uit Riemst vat het samen. Je moet geen stafkaarten lezen, gewoon een paar knooppunten onthouden voor een hele dag rijplezier.
Gezinnen Tijdens de vorige logeeractie Je paard slaapt gratis sliepen bijna 600 paarden 1.400 keer gratis in Limburg, een verdrievoudiging tegenover 2007. Wie tussen 1 september en einde maart 2010 minsten twee nachten in één van de 13 erkende logies doorbrengt, kan zijn dier gratis laten overnachten in een box met hooi en stro. Bij het welkomstpakket zit ook de vernieuwde routekaart die de paden van de Limburgse Kempen en het Nationaal Park Hoge Kempen in één oogopslag verzameld. Ze is voor 6 euro ook los te verkrijgen. Gedeputeerde Sylvain Sleypen vertelde gisteren dat gezinnen met kinderen een nieuwe doelgroep vormen. Met private partners werken we momenteel aan een verhuur van paarden en ponys met locaties in Peer, Neerpelt, Bocholt en Meeuwen-Gruitrode. De start is voorzien tegen de herfstvakantie.
Geert VAN BAELEN Meer info over de nieuwe ruiterroutekaart, arrangementen en het netwerk via: www.toerismelimburg.be bron; hbvl.be
16-08-2009
Vogelbescherming roept op te stoppen met voeren vogels
Vogelbescherming roept op te stoppen met voeren vogels
Vogelbescherming Nederland roept op om tijdelijk te stoppen met het voeren van vogels en het geven van drinkwater vanwege de besmettelijke vogelziekte het geel. De ziekte verspreidt zich steeds verder over Nederland. De natuurorganisatie deed de oproep in het radioprogramma Vroege Vogels. Trichomonas, ofwel het geel, veroorzaakt een geelkleurig abces in de keelholte, waarna de vogels stikken of verhongeren. De ziekte wordt verspreid via de bek van de dieren en dus vormen voeder- en drinkbakken een bron van infectie. De afgelopen week werden in totaal ruim 200 verdachte vogels gemeld, die vrijwel zeker aan de ziekte overleden zijn. (anp/lpb) bron; de morgen.be
15-08-2009
Foto's van waterlelies
Foto's van waterlelies in de regen.
Olifant krijgt kunstbeen in Thailand
Olifant krijgt kunstbeen in Thailand
Een vrouwtjesolifant die tien jaar geleden op een mijn stapte krijgt zaterdag in Thailand een kunstbeen. De 48-jarige Motola, die eerder diverse pijnlijke operaties had ondergaan, is een symbool geworden.
Haar verwondingen wekten internationaal sympathie op, en zorgden voor vele donaties. Deskundigen hebben een mal gemaakt voor een plastic kunstbeen voor de gewonde linkervoorpoot, dat later zaterdag aan het dier wordt bevestigd. "
Ik hoop dat ze het nieuwe been accepteert. Het zou prachtig zijn om Motola en baby Mosha naast elkaar te zien lopen", zei Soraida Salwala, secretaris-generaal van de ngo Friends of the Asian Elephant.
Mijn
De drieduizend kilo wegende Motola raakte in 1999 gewond toen ze op een mijn liep bij de grens met Birma. Haar voet moest worden geamputeerd, waarna ze op drie poten verder hobbelde totdat ze een tijdelijke 'schoen' van canvas kreeg.
Ook de inmiddels 3-jarige Mosha liep op een mijn en was twee jaar geleden de eerste olifant met een kunstbeen. Inmiddels is het dier al uit drie prothesen gegroeid.
Olifanten
Beide olifanten werden verzorgd in het in 1993 opgestarte Elephant Hospital. Daar zijn inmiddels duizenden olifanten behandeld voor aandoeningen als ooginfecties, maar ook voor schotwonden en letsel als gevolg van mijnen.