Ik ben Josephine of Joke
Ik ben een vrouw en woon in Waasmunster (Belgie) en mijn beroep is Genieter.
Ik ben geboren op 10/08/1949 en ben nu dus 75 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: .
Zwemmen,wandelen in de natuur,
en natuurlijk fietsen.
Fotograferen, fotobewerking.
Op internet surfen en bloggen.
Maar ook een gezamelijke hobby
van mij en mijn echtgenoot is dat we
graag varen over verschillende wateren.
Nederland telt talloze wilde fruit- en notenbomen. Maar hoe vind je ze? De Wateetons Wildplukwijzer weet raad.
Foto: Dijkstra B.V.
Een handige Google Map die, met uw hulp, alle openbare fruitbomen en -struiken, notenbomen en desnoods verdwaalde komkommerplanten bij u om de hoek en in de rest van Nederland in kaart brengt.
Doe mee! De kaart is openbaar, u kunt zelf bomen en struiken toevoegen. Helemaal eenvoudig. U hoeft zich niet op te geven en er is geen ballotagecommissie. Het enige dat u nodig heeft is een gratis Google account en kennis van een of meerdere wilde fruitbomen. Momenteel staan er al bijna 50 appelbomen, hazelnoten, peren, braamstruiken, sleedoorns en walnoten geregistreerd. Dus niet alleen plukken, ook rondkijken en zelf openbare fruit- en notenbomen toevoegen. www.wildplukwijzer.nl
bron; hln.be
Zonnige toekomst vakantievissen
Zonnige toekomst vakantievissen
Het vakantieseizoen loopt ten einde en de meeste goudvissen zijn weer met hun baasjes herenigd. Daarom krijgt het eerste Goudvissenhotel ter wereld een nieuwe bestemming. Na twee maanden Schiphol gaan de inmiddels bekende en verwende goudvissen in hun 5-zeesterren hotel nagenieten bij Sea Life in Scheveningen.
Steven van Nieuwenhuijzen, directeur van D-reizen, licht de keuze voor Sea Life toe: We zijn erg blij met alle positieve aandacht van de afgelopen maanden. Het Goudvissenhotel was in de eerste plaats bedoeld als ludieke actie voor de vakantiegangers op Schiphol en als extra service voor onze klanten. Dat betekent echter niet dat onze verantwoordelijkheid voor de vissen stopt als de vakantieperiode voorbij is. Het hotel is gebouwd door specialisten. Het kan nog lange tijd dienst doen als vakantieverblijf voor de vissen, mits ze goed verzorgd worden en voldoende aandacht krijgen. Bij de professionals van Sea Life zijn ze in goede handen. Wij dragen het hotel daarom met een gerust gevoel over aan de nieuwe eigenaren.
Korting
Maaike Schröeder, woordvoerder van Sea Life: We zijn blij met de komst van dit bijzondere 3 meter lange aquarium. Dit is het enige aquarium in Nederland met een zwembad, een onderwatertennisbaan, strandstoelen en zelfs een waterscooter. Het is een prachtig plaatje en past natuurlijk perfect in ons concept.
Vanaf 3 september kunnen bezoekers van Sea Life het D-reizen Goudvissenhotel bewonderen. Geïnteresseerden kunnen de heropening bijwonen op donderdag 3 september om 11.30 uur in Scheveningen. Als extraatje bieden wij een feestelijke korting van bijna 40% op de entree (alleen verkrijgbaar via www.sealife.nl van 3 t/m 6 september).
Han de Wit die zich de afgelopen maanden op Schiphol dagelijks over de goudvissen heeft ontfermd, krijgt als dank voor al zijn goede zorgen een jaarabonnement, zodat hij 'zijn goudvissen' nog regelmatig kan bezoeken.
bron; telegraaf.nl
Fietsen door het land van Maas en Waal
Achter de groene heuvels...
Fietsen door het land van Maas en Waal
door Bertus Raats
Het is waar. Achter de groene heuvels, ligt het Land van Maas en Waal. En er voor natuurlijk. De prachtige onzintekst van Lennaert Nijgh, lang geleden onnavolgbaar vertolkt door Boudewijn de Groot, intrigeerde ons al heel lang.
Klik hier voor een routekaartje (klik met rechts en 'bewaar als')
Wij fietsten daar niet onder een purperen hemel met een bruine zon, maar onder een blauwe hemel met een gouden zon. Het harmonieorkest speelde ook niet in een regenton maar een groepje ouderen zat, de fietsen in slagorde gestald, op een bank vrolijk Boudewijns lied te kwelen. Noem het maar toeval toen wij ze passeerden op ons tochtje door het Land van Maas en Waal.
Opgestapt na een vroeg bezoek aan de Tuinen van Appeltern. Het kan ook vanaf het NS-station in Wijchen op knooppunt 64. Die Tuinen zijn trouwens heel bijzonder en ze doen daar tot het komend weekeind aan Zomercapriolen ofwel voor tuinliefhebbers grappige ideeën en zotheden. Het houdt dus niet op bij de zotheden in de tekst van Nijgh.
Wij fietsten de Walstraat terug naar Appeltern en volgden de Maasdijk naar links richting Batenburg om op knooppunt 56 de route te beginnen. Onder Horssen door. Een klein dorp met liefst drie kerken op een rijtje. Bijna logisch dat er liefst vijf koren actief zijn.
Al snel verandert het landschap en fietsen we over de Galgenberg. Daarna zorgen de rivierduinen en bossen, beschermd door Het Gelders Landschap, rond Bergharen voor een uniek landschap. Op weg naar punt 94 komen we door De Groene Heuvels. Een veel bezocht recreatiegebied. Ze bestaan dus echt; de groene heuvels van Boudewijn.
Met de wind in de rug door afwisselend landschap komen we in de Leurse Bossen. Fietsers die in Wijchen opstappen, pakken hier de route op. Dan zien we op een steenworp afstand van de route een kerktorentje in het groen. Toch maar even een kijkje nemen. Het gehucht Leur, waar we verrassend lekker de benen konden strekken op het terras van De Leurse Hof. En natuurlijk de droge keel smeerden.
Daarna weer terug, want we wilden naar Hernen. Daarbij maakten we even een ommetje langs de prachtige molen. In het dorp zelf, op een hoger gelegen rivierduin, komen we langs het kasteel. Een middeleeuws juweeltje, prachtig!
Na Hernen gaat het in zuidelijke richting naar punt 87. Waar de route naar links langs de A50 gaat, fietsten wij rechtdoor de Ruffelseweg af en komen op de Maasdijk. De Maas is niet breed, maar imponeert toch. Verderop zien we de toren van Batenburg met een kasteel dat op het einde van de 18e eeuw in de fik vloog. Nu dus een fraaie fotogenieke ruïne.
In Batenburg zoeken we vanwege de warmte de koele schaduw van het terras van De Viersprong op voordat wij met het bekende deuntje in ons hoofd de laatste kilometers naar Appeltern afleggen. Door het Land van Maas en Waal, net als de lange stoet van het circus Jeroen Bosch
bron; telegraaf.nl
'Oudste hond ter wereld' (147) overleden
'Oudste hond ter wereld' (147) overleden
De oudste hond ter wereld - volgens het Guinness Book of Records althans - heeft vorige vrijdag in New York het loodje gelegd. Chanel bleef 21 jaar lang in leven, omgerekend in mensenjaren maakt dat een opzienbarende 147 jaar. Eerder dit jaar legden officials van het recordboek de viervoeter nog in de watten met een speciale behandeling in een hondenhotel.
De taaie teckel kampte al een tijdje met typische ouderdomskwaaltjes als een slecht gehoor en zicht. Dat laatste kon echter door een 'bril' verholpen worden. Ook had ze het snel te koud, zelfs in de zwoele New Yorkse zomer. Daarom droeg ze een vestje rond haar rug.
Asiel Denice en Karl Shaugnessy namen Chanel mee uit een dierenasiel toen ze zes weken oud was. Het hondje woonde ook negen jaar in Duitsland, waar Karl als Amerikaans soldaat gestationeerd was. In mei van dit jaar verklaarden de baasjes dat hun lieveling nog heel wat leven in zich had.
Chanel is wel niet de oudste hond ooit. Dat predikaat is voor de labrador Bella, die overleed op 29-jarige leeftijd. (belga/svm)
bron.hln.be
31-08-2009
Nederlander met gestolen vogeltjes betrapt op toilet
Nederlander met gestolen vogeltjes betrapt op toilet
Een Nederlander verstopte zich na het stelen van twintig vogels op het toilet om aan de politie te ontkomen. De man had de diertjes gepikt uit een volière van een park in zijn woonplaats.
Enkele vissers ontdekten de diefstal en belden de politie. De vogeltjesdief had de deur van een aangrenzend gebouw opengelaten en zich daar verschanst op het toilet. Hij verklaarde aan de politie dat hij de beestjes wilde verkopen, schrijft De Telegraaf. (hlnsydney)
bron; hln.be
Kanarie veroorzaakt busongeval
Kanarie veroorzaakt busongeval
Een kanarie heeft een verkeersongeval veroorzaakt in het westen van Duitsland. De eigenares van de vogel deed in een bus het doosje open waarin het dier werd vervoerd. De kanarie vloog direct op de buschauffeur af. Die trok in paniek aan het stuur.
Tegenliggers Door het plotse manoeuvre kwam de bus op de andere rijbaan terecht, waar tegenliggers het voertuig niet konden ontwijken. De chauffeurs, de inzittenden en de kanarie bleven volgens de politie ongedeerd. Er was alleen blikschade. (eb)
bron; hln.be
Gewonde beer valt jager aan in Zweden
Gewonde beer valt jager aan in Zweden
In het noorden van Zweden is gisteren een jager aangevallen door een beer. De man had het roofdier al twee keer geraakt met zijn jachtgeweer. Dat meldt de krant Länstidningen.
Het gewonde dier beet Omar Jonsson in de arm. De jager kan het, gelukkig voor hem, nog navertellen. "Voor ik de beer onder vuur nam, was ik er zeker van dat hij geen jongen had. Na het eerste schot, snelde het dier op me af. Ik kon een tweede keer vuren, maar de beer viel niet om".
Spuitje Nog voor de jager een derde keer kon schieten, had het 194 kilo zware dier Jonsson binnen 'bijtbereik'. "Terwijl hij viel, raakte de beer mijn arm met zijn vlijmscherpe tanden. Ik hield er als bij wonder alleen enkele schrammen aan over. Ik ben bij de dokter een tetanusspuit gaan halen. (eb)
bron; hln.be
Witte poedel krijgt acht zwarte pups in Engeland
Witte poedel krijgt acht zwarte pups in Engeland
Een eigenares van een witte poedel in het Britse Doncaster heeft er acht kleine poedeltjes bij. Niets speciaals zou u zeggen, maar de puppy's zijn wel volledig zwart. Dat meldt The Daily Telegraph.
Volgens eigenares Carol Marsden is de vader van de vier teefjes en de vier reus wel de zwarte poedel Alfie. Het is volgens Beverly Cuddy van Dog Today dan ook niet zo verwonderlijk dat de puppy's zwart zijn. "Zwart is het dominante gen bij poedels, dus het is niet uitzonderlijk. Al hangt de kleur van de pups ook wel van genetische geschiedenis van vader en moeder af."
De pups kregen de namen Shadow, Victor, Leo, Duke, Lucy, Belle, Duchess en Tess. (ka)
bron; hln.be
Libelle
Libelle
De Romeinen gingen met deze slang in bad
De Romeinen gingen met deze slang in bad
Op het moment dat ik hem stil op het pad zag liggen, dacht ik het direct. Dít moet hem zijn, eindelijk, na zo veel jaren een ontmoeting met de geelgroene toornslang. Aux Choud betekent warm water en hier in de Franse Pyreneeën is al sinds mensenheugenis een kuuroord. De Romeinen introduceerde deze slang.
7 juli 2009. Ruim een meter lang lag hij doodstil in de zon. Coluber viridiflavus is letterlijk vertaald de geelgroene slang en zo ziet hij er ook uit. Voorzichtig het fototoestel pakken, langzaam bewegen en hopen dat hij me niet ziet. Na de eerste foto was hij direct weg, in een keer schoot hij het bos in. Jammer, maar deze ontmoeting gaf vooral tevredenheid.
Dat de Romeinen rare jongens waren weten we allemaal en een van hun vreemde gewoontes was baden tussen de slangen. Ze namen speciaal deze geelgroene toornslang mee naar nieuw veroverde gebieden omdat hij zo rustig in het warme water rondzwemt. Dat de geelgroene toornslang absoluut niet giftig is zal ook hebben meegespeeld. Volgens de overlevering trekt deze slang zich niets aan van die mensen om zich heen. Dat baden tussen de slangen moet erg leuk zijn geweest.
Er zijn tientallen warmwaterbronnen in de Pyreneeën, vooral aan de Franse kant, en ze nemen weer toe in populariteit. De beheerders proberen deze slangen er uit weg te houden want dat schrikt de hedendaagse badgasten af. Zij begrijpen de Romeinen niet. Dankzij deze Romeinen leven er nu prachtige slangen op veel plaatsen waar ze tweeduizend jaar geleden niet waren. En ze zijn niet van plan om daar weg te gaan. Geelgroene toornslangen zijn alleen schuwer geworden want die moderne mensen laten ze niet meer rustig rondzwemmen. Zelfs een voorzichtige fotograaf vertrouwen ze niet meer.
Natuurdocumentaires geven mij altijd de schuld van alle problemen. Behalve Planet Earth.
Elk jaar worden ze mooier: natuurfilms en documentaires. Niet alleen door verbeterde techniek; de druk om iets mooiers en beters te maken dan eerder wordt steeds groter.
Veel recente documentaires zetten de gevolgen van de klimaatverandering centraal. Kijk eens hoe erg het al is, welke dieren er al bijna uitgestorven zijn! Met vaak die belerende toon: "en dat is allemaal uw schuld!"
Dat verpest het kijkgenot zo, dat ik niet eens meer verder kijk en snel wegzap naar een gemoedelijke comedy of ander lichtvoetig vermaak.
Het kan ook anders. De documentairereeks Planet Earth van de BBC heeft precies de juiste toon te pakken. Commentator, en natuurfilmgoeroe David Attenborough geeft mij nooit de schuld. Maar hij laat wél zien wat er op dit moment gebeurt.
En ik kan vervolgens mijn kennis over het klimaat gemakkelijk verbinden met de scene die ik te zien krijg. Een soort beangstigende dreiging gaat er op deze manier van uit. Veel effectiever dan het belerende vingertje van de meeste andere documentaires.
Het meest indrukwekkende moment van de serie is die van de mannetjesijsbeer die door het smelten van het ijs, naar de zeerobben heeft moeten zwemmen. Hij is daardoor zo verzwakt dat hij zijn prooi niet meer kan aanvallen. Uiteindelijk geef hij het op. En je weet: die ijsbeer zal simpelweg verhongeren.
bron; trouwcommunities.nl
Chimpansee geeft poemajong de fles
Chimpansee geeft poemajong de fles
In het TIGERS-instituut in het Amerikaanse South-Carolina, hebben verzorgers een chimpansee geleerd een poemawelp te verzorgen.
Chimpansee Anjana helpt de verzorgers van het 'Institute of Greatly Endangered and Rare Species', zoals TIGERS voluit heet, met allerhande taakjes. Zo geeft ze poema Sierra zelfs de fles.
"Chimpansees leren snel en imiteren gedrag, dus duurde het niet lang voor ze het juiste gedrag om met kittens om te gaan, ontwikkeld had", zegt Bhagavan Antle, directeur van het park.
Foto Daily Mail bron; gva.be
Brit wacht twee jaar op oever voor foto van springende zalm
Brit wacht twee jaar op oever voor foto van springende zalm
(archieffoto)
Een man uit het Engelse Newcastle heeft twee jaar op de oever van de Tyne zitten wachten om een foto te kunnen maken van een springende zalm. Mark Smith, de eigenaar van een fotografiezaak, was werkelijk geobsedeerd door het nemen van de foto, en drukte gelukkig net op tijd af toen Het Moment zich eindelijk voordeed.
Kans bijna gemist Het scheelde nochtans maar een haar of de man had de kans van zijn leven gemist. "Toen de vis sprong, keek ik niet door de lens omdat mijn hand gevoelloos werd. Hij sprong exact op de plaats waar ik het wou. Ik volgde zijn beweging, drukte af en bad," zegt hij in de Daily Mail.
Passie Smith was verrukt met zijn foto, en heeft zich al voorgenomen nog een beter shot te maken. "In deze job moet je gepassioneerd zijn door wat je doet," zegt hij. En een beetje gek ook misschien. (sam)
Smith wachtte twee jaar op deze foto.
bron; hln.be
Nieuw-Zeelandse stranden leeg door giftige blaasvis
Nieuw-Zeelandse stranden leeg door giftige blaasvis
De normaal zo volle Nieuw-Zeelandse stranden zijn helemaal verlaten nadat een reeks mysterieuze vergiftigingen leidde tot de dood van vijf honden. De stranden zijn ook overspoeld met honderden vissen, dolfijnen en pinguins. Dat meldt de Times Online.
Blaasvis Van twee honden is het al zeker dat ze vergiftigd werden door tetrodoxine. Dat is een gif dat in de dodelijke blaasvis zit. Enkele tientallen andere honden zijn serieus ziek geworden. Meer dan duizend vissen, pinguins en zeevogels spoelden dood aan op de stranden rond Auckland.
Extreem giftig Tetrodoxine is ook voor mensen heel dodelijk. Een minieme hoeveelheid kan binnen het uur al leiden tot verlamming en de dood binnen het uur. De Kiwi's vermijden het strand zoveel mogelijk. De overheid heeft ondertussen ook al opgeroepen om kinderen en dieren van het strand te houden. "Het spul is extreem giftig en dodelijk voor mensen en dieren", vertelt een woordvoerster van de regering. (adb) bron; hln.be
Sharkwise - Deel 3: Haai valt fotograaf aan
Sharkwise - Deel 3: Haai valt fotograaf aan
Fotograaf Peter Verhoog maakte deze indrukwekkende foto tijdens zijn strijd met de tijgerhaai. (Foto: Peter Verhoog)
Marc Sluszny (Foto: Peter Verhoog)
Foto: Peter Verhoog
Foto: Peter Verhoog
Foto: Peter Verhoog
Marc Sluszny is zonder twijfel een van onze meest avontuurlijke landgenoten. In de lucht of diep in de oceaan, overal slaagt hij erin zijn grenzen te verleggen. Dit jaar ging hij zonder kooi tussen haaien duiken. Zo hoopt hij ons te tonen dat deze dieren helemaal geen gevaarlijke monsters zijn en onze hulp dringend nodig hebben. Het resultaat van zijn expeditie is vanaf 2010 in onze bioscoopzalen te bewonderen in de film 'Sharkwise'. Planet Watch geeft u in augustus al een voorsmaakje van deze veelbelovende documentaire. Marc Sluszny vertelt iedere maandag een leuk verhaal over zijn avonturen. En dankzij Aquatopia kunnen we onze lezers de hele maand lang verwennen met leuke prijzen (wedstrijd onder artikel).
DEEL 3: HAAI VALT AAN
Na zijn eerste ervaring met tijgerhaaien, kon Marc Sluszny zijn avontuur vol vertrouwen verder zetten. "Eric Ritter had me verteld dat haaien de neiging hebben om recht op jou af te komen. Zolang je niet wegzwemt, zullen ze gewoon rechtdoor gaan. Pas als je wegzwemt, zullen ze aanvallen", vertelt Marc. Uiteraard was die eerste ontmoeting met enkele van 's werelds grootste en gevaarlijkste haaien een spannend gebeuren. "Plots zie je een 'camion' van vier meter en twee ton op je afkomen en je mag niet wegzwemmen. Je moet de haai gewoon in de ogen kijken. Het lijkt wel of je in een zwart gat zit te staren, want haaien hebben geen pupillen. Als ze op ongeveer vijftig centimeter gekomen zijn, zwemmen ze rustig langs je heen. Het is alsof ze je willen testen: ben jij mijn prooi of zal ik je respecteren?"
Geen voedsel Daarna maak je volgens Marc deel uit van hun wereld en is het gevaar verdwenen. "Je mag natuurlijk niet beginnen spartelen en je moet verticaal zwemmen. Zo zie je er voor die haai zelf ook veel groter uit." Haaien zullen ons echter nooit zomaar als deel van hun voedsel zien. "Ook de theorie dat haaien aangetrokken worden door menselijke urine of menselijk bloed klopt niet."
Marc dook met een volgelaatsmasker. Daardoor zullen we zijn emoties bij het zien van de haaien van nabij kunnen volgen in de documentaire Sharkwise, die in 2010 in onze bioscoopzalen verschijnt. "Je zal bijna het gevoel hebben alsof je met mij meezwemt." Volgens Marc is dat ook de ideale manier om af te rekenen met onze "oerangst" tegenover haaien. "Die angst zit tussen onze oren. Zolang we die angst niet overwonnen hebben, blijven we bang van het onbekende."
Cameramannen Eén keer liep een confrontatie met een tijgerhaai toch bijna verkeerd af. Marc zwom samen met twee cameramannen en een fotograaf buiten de kooi. "Tijdens de film zullen mensen dat waarschijnlijk niet merken, maar ik was niet de enige die buiten de kooi zwom. Die cameramannen hebben ook al hun moed moeten verzamelen. Van mij kunnen ze nog zeggen dat ik een beetje gek ben, maar zij zijn gewone jongens die een geweldig avontuur hebben beleefd."
Het incident gebeurde toen de fotograaf met een flash een foto wou nemen van een vier meter lange tijgerhaai. "Dat vond die haai blijkbaar niet zo leuk. Hij zwom zeer kalm dichter en dichter. Hij had dat ook al met mij gedaan, maar dat is zuiver nieuwsgierigheid. Zolang je geen verkeerde bewegingen maakt en in verticale positie blijft, is er niets aan de hand."
Flash "De haai zwom in de richting van een cameraman en onze fotograaf bleef foto's maken. De zichtbaarheid was heel beperkt en daarom gebruikte hij zijn flash. Plots viel de haai met een onvoorstelbare snelheid aan. We hadden het niet zien aankomen. De haai vertrok vanuit een neutrale houding, opende zijn mond en slikte het fototoestel bijna volledig in." De haai slokte het volledige omhulsel zo naar binnen.
Intussen kon de fotograaf, Peter Verhoog, zich maar op het nippertje ontdoen van het veiligheidskoord dat rond zijn nek hing. Die koord dient om te vermijden dat het fototoestel, dat al gemakkelijk enkele tienduizenden euro's kost, naar de bodem van de oceaan zou zinken. "Peter zwom niet weg en bleef vastklampen. Blijkbaar had hij in een album van Kuifje gelezen dat een haai wegzwemt als je hem op de neus tikt. Met zijn vrije hand deelde hij een tik uit en plots loste de haai." Nadien heeft hij zijn flash nooit meer gebruikt in de buurt van de haaien.
"Een haai probeert iets altijd op te slokken in etappes", zegt de fotograaf, Peter Verhoog. "Als het niet ineens kan, wordt de bek iets verder opengesperd, en probeert het dier, net als een slang, de prooi verder naar binnen te trekken. Ik wachtte op dat moment. Toen ze dat deed, trok ik de camera snel uit haar bek." Hij slaagde er nog net in af te drukken en dat leverde een indrukwekkende foto (bovenaan) op.
Günther Brants bron; hln.be
28-08-2009
Kikker gevonden in de tuin
Kikker gevonden in de tuin
Volgende foto's zijn van een klein kikkertje gevonden tussen de plantjes in de tuin en nu verblijft in ons vijvertje.
Gerrit Jansen: Vlinders zijn niet sterk, maar hebben trucjes om te overleven
Vlinders zijn niet sterk, maar hebben trucjes om te overleven
Het groot geaderd witje is vergeleken bij de andere witjes een ware schoonheid. De soort is in ons land als standvlinder na 1975 niet meer waargenomen. foto Gerrit Jansen
Rups van de koninginnepage.
Vlinders leven niet lang. Niet alleen de volwassen dieren worden door veel vijanden belaagd; voor het rups- en het popstadium is de belangstelling van rovers nog groter.
Augustus is altijd een vlindermaand. Individuen van een aantal soorten voeren dan amoureuze vluchten uit: er wordt overduidelijk aan een laatste generatie gewerkt. Dartelende koolwitjes maken dit de laatste weken het meest duidelijk. Met koolwitjes bedoel ik het groot koolwitje, Pieris brassicae en het klein koolwitje, Pieris rapae, ook wel knollewitje genoemd. Beide soorten zijn bekende verschijningen in praktisch elke tuin. Dat komt niet alleen omdat ze algemeen zijn, maar ook omdat ze een zwervend bestaan leiden.
Jan Brands uit Ewijk kijkt met argusogen naar de witjes. Hij stuurde mij de volgende mail: 'De witjes zijn weer goed aan het fladderen, dus heb ik mijn boerenkool maar eens bekeken en daar kwam ik heel wat verschillende eitjes tegen. Zoals u op de foto kunt zien, hebben de groepjes eieren verschillende kleuren. Zijn ze allemaal van dezelfde soort koolwitje?'
Ik heb Jan verteld dat alle eitjes van het groot koolwitje zijn en waarschijnlijk van meerdere vrouwtjes. Als ze net zijn afgezet, zijn ze geel; al snel worden de eitjes grauw of donkerder van kleur. De eipakketjes op de foto zijn van verschillende data. De vlinder legt de eitjes in groepjes: gemiddeld 45; de maximale productie ligt in een goede zomer boven de duizend eieren. Afhankelijk van de temperatuur komen de rupsjes na drie tot zeven dagen te voorschijn, waarna het grote eten kan beginnen. Dat betekent voor Jan: minder boerenkool. De rupsen van het groot koolwitje zijn minder schadelijk dan de rupsen van de kleine, die eten van veel koolsoorten de bladeren van het hart. De rupsen van de grote prefereren de buitenste koolbladeren. De rupsen van beide soorten verpoppen binnen drie weken. De poppen van de laatste generatie overwinteren. Het groot koolwitje kent drie generaties; de kleine minstens vier! Gezien de grote eiproductie betekent dit in een gunstige zomer heel veel witjes!
Vorige week reed ik een stukje dijk; ik moest mijn snelheid aanpassen om geen witjes tegen de auto te krijgen. Witjes zijn, zeker als ze een amoureuze bui hebben, trage vliegers. Botsingen zijn dan ook moeilijk te voorkomen. Er trokken ook distelvlinders over de dijk: nakomelingen van de trekkers uit het zuiden van Europa die dit voorjaar met honderdduizenden Midden-Europa overspoeld hebben. Distelvlinders botsen zelden tegen een auto, omdat het zulke snelle en wendbare vliegers zijn. Het aantal verkeersslachtoffers onder vlinders wordt volgens mij onderschat. Gezien het formaat van de slachtoffers spreken dergelijke aanrijdingen ook weinig tot de verbeelding. Een paar jaar geleden reed ik van Schaarsbergen naar Hoenderlo achter de Hoge Veluwe door. Het was in de avond, tegen zessen. Tientallen heidevlinders warmden zich op het asfalt op. Ik kreeg er drie tegen de auto. En ik was niet de enige automobilist op de provinciale weg. Ik ben even uitgestapt en een stukje wegberm van hooguit 25 meter afgezocht naar verkeersslachtoffers. Dat leverde 33 dode heidevlinders op!
Vlinders zijn niet sterk, dat is aan hun bouw af te lezen. Aan vijanden ontbreekt het ze bepaald niet. Het is dan ook maar goed dat ze van Moeder Natuur een aantal slimmigheidjes hebben meegekregen om een vlinderleven lang mee te kunnen. Lang hoeft dat leven niet te duren. Bij veel soorten beperkt het volwassen stadium zich tot enkel een amoureuze ontmoeting. De mannetjes sterven na het liefdesavontuur een natuurlijke dood, de vrouwtjes volgen zodra de eieren zijn gelegd.
Niet alleen de vlinders worden door vele vijanden belaagd; voor het rups- en het popstadium is de belangstelling van rovers in het algemeen nog groter. Rupsen en poppen worden veelvuldig door sluipwespen en sluipvliegen geparasiteerd, roofmijten en spinnen zuigen ze uit. Ook ziekteverwekkers zoals bacteriën, schimmels, virussen en protozoën kunnen populaties van vlinders decimeren. Natuurlijk gaat dat niet allemaal zonder slag of stoot. Een aantal vlindersoorten is bijvoorbeeld giftig. Sommige soorten maken zelf gif, andere sparen gif op uit planten die zich chemisch hebben gewapend tegen vraat en ziektekiemen.
De rups van de monarchvlinder een trekvlinder uit Noord-Amerika leeft op zijdeplanten. Het afweergif van deze planten wordt in het lichaam van de rups opgeslagen, waardoor het dier oneetbaar wordt voor rovers. Iets dergelijks zien we ook bij de rupsen van het groot koolwitje en het knollewitje. De meeste waardplanten van deze twee vlindersoorten beschikken over mosterdoliën, die met glucose verbindingen aangaan. Deze giftige glucosinolaten slaan de rupsen in hun lichaam op, waardoor zij voor vogels oneetbaar worden. De volwassen vlinders van het knollewitje en het groot koolwitje maken zelf het giftige eiwit pierine. Om geen last van het gif te hebben, transporteren ze het naar delen van het lichaam waar het weinig kwaad kan. Gaat er toch iets mis, dan hebben deze vlinders antistoffen en afbreekstoffen bij de hand. Pierine hoopt zich op in de schubben op de vleugels. Een vogel die een witje pakt, zal weinig plezier aan het hapje beleven. Van één zo'n vlinder gaat hij niet dood, maar hij heeft wel geleerd om voortaan koolwitjes links te laten liggen.
'Brandnetelrupsen' zoals die van de kleine vos en de dagpauwoog wapenen zich met de gifstoffen die in de brandnetelharen zijn opgeslagen. Omdat deze rupsen in groepsverband leven, zijn ze samen extra sterk. Als een vijand zo'n pluk rupsen nadert, begint de hele groep extreem te bewegen: een vorm van bluffen.
De strategie van het bewust gezien worden, komt bij vlinders meer voor. Vorige week vertelde ik al over bluffende olifantsrupsen met 'nepogen'. De nepogen van dagpauwoog en nachtpauwoog schrikken roofvijanden ook af.
Vijf lezers troffen de afgelopen week in hun moestuin rupsen van de koninginnepage aan op het loof van wortels, venkel en dille. Jonge rupsen lijken vanwege het kleurpatroon wel wat op een vogelpoepje. Grote rupsen dragen waarschuwingskleuren: geel, rood en zwart. Het signaal luidt: 'ik ben niet eetbaar'. Komt een predator toch te dichtbij, dan steekt de rups zijn osmaterium uit, een oranje, V-vormig dreigorgaantje dat ook nog eens een onaangename geur verspreid. Helaas zijn al die trucjes om te overleven voor veel dagvlindersoorten niet afdoende. Het gaat nog steeds slecht met onze vlinders. Invasies van trekvlinders, zoals de distelvlinder dit voorjaar, zijn mooi meegenomen, maar zeggen niets over een verbetering van de leefomstandigheden van onze vlinders. Daar hebben we zwermen kleine vossen en dagpauwogen voor nodig: vroeger hele gewone vlinders!
Gerrit Jansen bron; gelderlander.nl
Koeien te pletter gestort
Koeien te pletter gestort
De politie en een boer staan voor een groot raadsel. Maar liefst 28 koeien zijn zomaar een afgrond ingedoken en honderd meter lager te pletter gestort.
De kadavers van de dieren worden met een helikopter geborgen. De boer heeft verslagen gereageerd op het verlies van zijn koeien.
bron; telegraaf.be
Gorilla bekijkt foto's nieuwe date
Gorilla bekijkt foto's nieuwe date
Drie vrouwtjesgorilla's in de dierentuin van de Britse hoofdstad Londen hebben foto's gekregen van hun toekomstige man. Yeboah zal volgende maand vanuit een zoo in Frankrijk verhuizen naar Londen, om daar voor nageslacht te zorgen.
De Britse zilverrug Bobby stierf vorig jaar. Daardoor hebben de vrouwtjes geen man meer en moest een nieuwe partner voor de dames worden gezocht. Yeboah lijkt wel zin te hebben in zijn verhuizing. Toen hij de foto's van de drie vrouwtjes te zien kreeg, was ook hij zeer geïnteresseerd, aldus The Sun. bron; telegraaf.nl
27-08-2009
Antilope kijkt tv en slaapt in logeerkamer
Antilope kijkt tv en slaapt in logeerkamer
In Manchester neemt een verzorgster van een wildpark een kleine antilope elke dag mee naar huis. Sultana werd verstoten door haar moeder, waarna hoofdoppasser Emma Gatcliffe het diertje thuis grootbracht. Het beestje kijkt graag tv en slaapt in de logeerkamer, meldt de BBC.
Het is de bedoeling Sultana uiteindelijk te integreren in de kudde, maar voorlopig blijft het dier dicht bij Gatcliffe (30). "De regeling heeft de voorbije weken altijd prima gewerkt," zegt ze, "hoewel het niet echt weldadig was voor het tapijt van de slaapkamer." (sam) bron; hln.be
Lieve Bezoeker Om het openen van het gastenboek voor iedereen gemakkelijk te houden worden te grote Plaatjes en of Buttons verwijderd.