Om uw KVE 50+ activiteiten reeds op te nemen in uw agenda vind je hier ons voorlopig programma. Dit is onze langere termijnplanning; wijzigingen en/of uitbreidingen zijn zeker nog mogelijk!

 

Ken jij de KVE groepsreisverzekering/annulatie ?

Vraag inlichtingen op het KVE 50+ vzw secretariaat !

Ontvangen “50+ NIEUWS”.

Maandelijks wordt deze brochure per e-mail verzonden. Wij stellen vast dat het voorkomt dat leden dit ‘50+ NIEUWS’ niet ontvangen wegens overbezette mailbox. Indien jij dus geen brochure hebt ontvangen, mail het ons en wij bezorgen u een extra uitgave.

Commentaar van een deelnemer:

“Wij hebben gisteren genoten van die voordracht !!!!

’t was zeer goed voorbereid ( parking , binnen enz enz). Goede opkomst en voordrachtgever was fantastisch. Nogmaals dank en voor herhaling vatbaar…..

Vriendelijke groeten

Pol en Lia”

Plezant om zo’n commentaar te ontvangen.

Spreker ging voluit in het eerste gedeelte van zijn betoog en beschreef de soms ergerlijke toestanden die in de praktijk voorkomen.

In het 2^e gedeelte verwees hij naar de positieve evoluties die te merken zijn.

Romain

Beste vrienden

Dames en Heren

In naam van de raad van bestuur en in mijn persoonlijke naam heet ik jullie van ganser harte welkom op dit jaarlijks terugkerende festijn, dat al meteen de activiteit is waaraan het grootste aantal leden deelneemt.

Bij het binnenkomen hebben we gemerkt dat het voor jullie een vrolijk weerzien was. Er werden handen geschud, er werd omarmd en gekust dat het een lieve lust was en iedereen had voor iedereen welgemeende wensen klaar van geluk en voorspoed in 2012. Het voltallige bestuur van 50+ CRE-AcTIEF sluit zich daar graag bij aan: ’s avonds voldaan naar bed, ’s morgens gezond weer op en dat de volgende 356 dagen na elkaar. Alles begint immers met een goede gezondheid! Bovenop wensen we jullie veel vreugde in jullie familie- en vriendenkring en hopen we dat jullie ook dit jaar met veel enthousiasme zullen deelnemen aan onze activiteiten. Het is belangrijk voor onszelf dat we ons gemeenschappelijke verleden koesteren. En hoe kunnen we dat beter doen dan door samen boeiende en amusante dingen te beleven?

Binnen enkele dagen - op 23 januari om juist te zijn - komt er een einde aan het Chinese jaar van het konijn (het is dus niet voor niets dat we in 2011 zeven miljard wereldburgers telden!) om plaats te maken voor het jaar van de draak in combinatie met het element water. Maar dit jaar zou ik de Chinese kalender liever links laten liggen om ons des te meer te concentreren op de eeuwenoude lange tellingkalender van de Maya’s.

Volgens de Maya’s wordt 21 december 2012 immers de laatste dag van de mens op aarde. Daarom sprak ik daarnet van 356 dagen en niet van 366 dagen die een normaal schrikkeljaar telt. De Maya’s hebben immers berekend dat op die dag de aarde recht tegenover het midden van de Melkweg staat. Onmiddellijk daarna zal het magnetisme van de aarde omkeren en gaat onze bol in tegenzin draaien. Als je weet dat die nu rond de zon draait met een snelheid van meer dan 107 000 km per uur en nog eens tegen een kleine 1 700 km per uur rond zijn eigen as, dan besef je dat de boel helemaal fout gaat lopen als dit systeem op slag omkeert. Derhalve kunnen we nu plechtig het einde van het mensdom aankondigen. Dat heeft zo zijn voordelen: we hoeven bijvoorbeeld geen belastingsbrief meer in te vullen voor 2013 en we moeten niet meer wakker liggen van het geld dat we hebben verloren aan de crisis. Na 21 december zullen we immers enkel nog wat kleingeld nodig hebben om te betalen aan de veerman die ons zal overzetten naar het hiernamaals. Ik wil hier onmiddellijk aan toevoegen dat ons bestuur - vooruitziend als altijd - zich al heeft gebogen over deze kwestie en aansluitend heeft beslist dat voor de overblijvende dagen na 21 december geen korting op het lidgeld wordt toegestaan!

Laat ons van dit laatste jaar dus maar het beste maken ... En volgend jaar vind ik misschien in andere geleerde boeken een voorspelling van een of andere Nostradamus die zwart op wit bewijst dat de wereld pas op 30 mei 2013 zal vergaan omdat in de berekening van de Maya’s een rekenfoutje was geslopen. En zo kunnen we nog een hele tijd doorgaan!

Beste vrienden

Ik wil niet té veel met statistieken en cijfers rond jullie oren slaan - daarvoor is de algemene vergadering van 9 februari wellicht beter geschikt - maar we hebben een vruchtbaar jaar achter de rug! We organiseerden in 2011 53 activiteiten en daaraan hebben 513 leden één of meerdere keren deelgenomen. Het totaal aantal deelnemers bedroeg 2.521. Een prachtige score, maar wij voelen dat er nog groei in zit. Dit werd ons bevestigd door een team universiteitstudenten, die onze vereniging volledig hebben doorgelicht. Zij verwerken momenteel ook de gegevens van de enquête, die velen van jullie op papier of via het internet hebben ingevuld. Dit jaar zullen zij nog enkele bijkomende onderzoeken doen alvorens ze hun definitieve rapport afleveren. In afwachting daarvan hebben wij toch al een folder laten drukken, die voortaan systematisch zal worden gestuurd naar collega’s in het jaar dat ze 50 worden en nog eens op het ogenblik dat ze hun actieve loopbaan beëindigen. Op die manier hopen we sneller de interesse van deze doelgroep op te wekken. Onder leiding van Romain en met de hulp van het volledige bestuursteam is het een prachtige folder geworden, waarop velen van jullie heel positief hebben gereageerd.

De mensen die deze folder nog niet gezien hebben kunnen er eentje meenemen bij het naar huis gaan. Zo kun je propaganda maken bij ex-collega’s.

Dames en heren

Vandaag staat voor u een erg dankbare voorzitter. Ik dank jullie allemaal voor het enthousiasme en de positieve ingesteldheid waarmee jullie hebben deelgenomen aan de diverse activiteiten. Ik dank ook de leden van de raad van bestuur voor hun inzet en zeker ook voor de onderlinge vriendschap en hulpvaardigheid die er heerst in dit team. En ten slotte wil ik heel speciaal Rik Pauwels en Martha danken voor wat zij jarenlang hebben gepresteerd voor onze vereniging. Zoals jullie weten was Rik een van de medeoprichters van 50+ CRE-AcTIEF in 1997 en beheerde hij onder meer jarenlang de databank. Enkele maanden geleden heeft hij te kennen gegeven dat hij de fakkel wilde doorgeven.

Rik

We zijn jou enorm erkentelijk voor alles wat je gedurende 14 jaren voor ons hebt betekend. Jij ligt mee aan de basis van het succes van de vereniging en je hebt talloze initiatieven genomen die ons allen ten goede kwamen. Maar we zijn vooral geraakt door het feit dat we vele jaren konden samenwerken met een waardevol persoon, die we bovendien nog onze vriend mochten noemen. Die vriendschap is wat ons betreft voor het leven, ongeacht het feit dat je een stapje terug hebt gezet.

En bij deze huldiging wil ik beslist Martha betrekken, die steeds achter jou stond en je op alle mogelijke manieren heeft gesteund en aangemoedigd. Aanvaard dan ook deze kleine attentie die onze dankbaarheid symboliseert.

Dames en heren

Rest mij alleen nog jullie allen een leuke namiddag en smakelijk eten toe te wensen en te toasten op jullie voorspoed in 2012.

Hugo Geets

Ondanks regen, sneeuw en een verkeersinfarct in hartje Antwerpen was toch bijna iedereen op tijd. In de zeer oude panden, buurt Vleeshuis, vonden we zoals van ouds de historische kelder terug waar al zoveel straffe verhalen van de houten poppen naar het publiek werden gebracht.

Deze keer werden de Neus, de Kop, de Schele en Belleke op onze 50plussers losgelaten. Dat het in ‘ongekuiste’ versie werd gebracht zullen we geweten hebben. Tot onze verrassing werden Vivianne, Etienne, Jean-Pierre, Jeannine, Willy en andere Romains meermaals vernoemd in “De Leeuw van Vlaanderen”, “Isadrolda” en het onvermijdelijke “De Maegd van de Burchtgracht”.

Dat het lachen geblazen was tijdens dit stuk oude Antwerpse humor spreekt voor zich zodat de mensen met een ‘smile’ huiswaarts keerden.

Het was gelukkig opgehouden met regenen zodat nog verschillende Poesje bezoekers van de gelegenheid gebruikt maakten om de schitterend verlichte Grote Markt en omliggende straten met zijn kersthuisjes te bezoeken.

 

                           Reis langs het ijzeren gordijn


Niettegenstaande de files en het barre weer was iedereen tijdig in de Warande geraakt.

Peter Jacobs is een vlotte verteller. We kregen eerst wat historische achtergrond over het hoe en waarom het IJzeren Gordijn werd opgericht. Zo vernamen we dat de bloedige onderdrukking door de Sovjettroepen van de opstand in oktober-november 1956 in Hongarije aan de basis lag van de oprichting van de grens tussen Oost en West.

De journalisten Peter Jacobs en Erwin De Decker startten in 2009 hun reis, in het noorden van Duitsland. Het strand van de Oostzee, vlakbij de Duitse Hanzestad Lübeck werd hun vertrekpunt. Ze volgden de sporen van  hetgeen nog overbleef van het voormalige IJzeren Gordijn. Het zijn vooral plaatselijke autoriteiten die nu zorgen voor het behoud en onderhoud van die enkele overblijfselen van Het Gordijn, zoals daar zijn : wacht- en observatietorens, grenspalen, betonmuren, gaasafrasteringen, waarschuwingsborden,versperringsgreppels en halve bruggen… Verder is veel van het “niemandsland” mooi natuurgebied geworden!   

Via de Elbe, Salzwedel, Goslar, Eisenach, Coburg en Kronach bereikten ze de grens met Tsjechië, dat 20 jaar geleden nog één natie vormde met het huidige Slowakije, namelijk Tsjecho-Slowakije. Daarna vervolgden de twee journalisten hun reis door Tsjechië met als voornaamste halteplaatsen Cheb, Ceský Krumlov, Valtice en ,Lednice.

Via Slowakije, met als voornaamste stad Bratislava kwamen ze aan in Hongarije. De stad Sopron is nu vooral bekend om hun goedkope tandverzorgingstoerisme!

Met de steden Maribor, Bled en Nova Gorica zijn we aanbeland in Slovenië, waar vooral het Oostenrijkse karakter van de architectuur en de mooie natuur in de schijnwerpers staan.

Ook het buitenverblijf van Tito in Bled, dat nu een luxe hotel werd, komt ter sprake. En wel om het feit dat er in dat immense luxueuze bouwwerk een lift geplaatst werd waar slechts voor één persoon plaats was!

Het gebied in de grensstreek met Italië ligt bezaaid met soldatenkerkhoven. Een verwijzing naar onze Westhoek komt ter sprake.

Het einde van de reis van onze twee journalisten komt in zicht als ze aankomen in het Italiaanse Trieste, dat als een enclave  op Sloveens grondgebied ligt. Enkel een verlaten douanehokje en een bord herinneren er nog aan het IJzeren gordijn.

Het was een boeiende en leerrijke uiteenzetting!    

L.V.S.

Driedaagse Kerstreis naar Lille (Rijsel) en Omgeving

zondag 4 december:  Stipt om 7 u. vertrokken te Edegem met Peter aan het stuur richting Kortrijk om onze gids Philippe Despriet (door de meesten onder ons welgekend) op te pikken aan het Vlasmuseum waar we ook op een warme drank vergast werden.

Verder ging het dan vlot naar Rijsel waar we in een nog bijna verkeersvrije stad (zondagmorgen) een rondrit maakten om de eerste indrukken op te doen van het oude en nieuwe Rijsel.   Op de Place Rihour vlogen we uit de bus om met Philippe van naderbij Vieux Lille te bekijken. Aan bezienswaardigheden geen gebrek, teveel om op te noemen. ’s Middags trokken we naar restaurant ‘La Chicorée’ voor een uitgebreide lunch.  Nadat iedereen terug wat op krachten gekomen was zetten we onze ontdekkingstocht verder met een bezoek aan het Palais des Beaux Arts de Lille.  Hier gingen we eerst een kijkje nemen in de kelderverdieping waar zestien ‘Plans-Reliefs’ tentoongesteld staan.  Dit zijn maquettes van Franse, Belgische en Nederlandse steden op schaal 1/600 gemaakt in opdracht van de gekende fortenbouwer Vauban.  Het doel was om de militairen vertrouwd te maken met de plattegronden om mogelijke aanvallen te vergemakkelijken.  Nadat we even buiten moesten wegens een vals alarm konden we de rest van het museum bezoeken met zijn talrijke schilderijen, beeldhouwwerken, porselein, enz.  Anderen trokken al de stad in om aangekondigd als “één van de mooiste kerstmarkten van Frankrijk” te bezoeken.  Dit bleek echter lichtelijk overdreven.  Moe maar voldaan zochten we buiten Rijsel ons hotel Mercure Lille Aeroport op.  Even wat opfrissen en ons in avondkledij gestoken voor het diner.  De aangeboden kip zonder saus was de volgende dagen het gespreksonderwerp.

maandag 5 december:  Na het rijkelijke ontbijt dat de kip deed vergeten begonnen we aan ons bezoek van Frans-Vlaanderen.  We reden Douai binnen langs de Porte d’ Arras (XIV de eeuw) om halt te houden bij de Fonderie de canons.  Hier restte enkel nog een gebogen buitenmuur en één kanon.  Ook het vermelden waard: het  ‘beffroi’ (belfort 1380) met stadhuis (XV de eeuw).  We verlaten de stad voor een rit door het agrarische Artesië (Artois).  Stond niet in het programma vermeld maar dubbel de moeite waard om te bezoeken: het “Canadian National Vimy Memorial”, opgericht ter ere van de hier in WOI gesneuvelde Canadese soldaten.  Een 100 ha groot terrein waar nog de ontelbare bomkraters te zien zijn. De loopgrachten en tunnels kunnen onder begeleiding bezocht worden.  Op het in 1936 ingewijde indrukwekkende oorlogsmonument staan de namen gebeiteld van 11 285 in Frankrijk vermiste soldaten.  Na een korte fotostop aan een Duits soldatenkerkhof  waar 44 833 gesneuvelden lagen ging het verder terug naar Arras.  Voor ons middagmaal werden we verwacht in het restaurant l’ Astoria Carnot voor weer een lekker en uitgebreid diner.  Dat de wijn à volonté was kon men merken aan het geluidsniveau van de gevoerde gesprekken aan tafel.  Terug de bus op voor het vervolg van onze verkenning van Artesië. In Givenchy-Le-Noble kunnen we aan de inkompoort een blik werpen op het intussen leegstaande en vervallende kasteel van Givenchy.  Met de bus rijden we door een 4 km lange dreef omzoomd met langs beide zijden twee rijen lindenbomen.  Ze is de verbinding naar het kasteel van Lignereuil.  Prachtig! Intussen is de wolkenloze en zonnige herfsthemel van ‘s voormiddags veranderd in een donkere winterhemel met talrijke regen- en zelfs een hagelbui als gevolg.  Terug in Arras kregen we nog de gelegenheid om de marktplaats en omgeving te bezoeken.  Hier stond nu echt een mooie kerstmarkt met vasttapijt op de kasseien en vele houten verkoopsstalletjes met handwerk en streekprodukten.  Omdat de avond al aan het vallen was alles ook sfeervol verlicht.

Terug naar ons hotel voor ons diner met als verrassingsdessert een chocolade ijsblok waar enkelen hun lepel op dubbel geplooid hebben.  Na nog een slaapmutsje was het tijd om de koffers in te pakken

dinsdag 6 december:  Tijdens het weer overvloedige ontbijt vernamen we via Kris’ iPod dat we eindelijk een nieuwe regering hadden.  Niet dat er velen van wakker gelegen hadden. Nadat Peter alle koffers in de bus geperst had namen we afscheid van Rijsel. De zon was ook weer paraat.  Onze eerste stop was in het schitterend gerestaureerde dorpje Terdeghem (600 inw.) met als bezienswaardigheid de kerk van Saint-Martin (XII de eeuw) met zijn talrijke kostbare kunstwerken.  We tuften verder door het liefelijke landschap richting Volckerinckhove voor onze lunch in ‘Herberge in d’Hope’.  Het was weer af.  Op de weg naar Saint-Omer konden we in Wormhout en Esquelbecq telkens de prachtige kerk bezoeken gevuld met schilderijen, houtsnijwerk, glasramen, enz.  In Saint-Omer brachten we een bezoek aan de kathedraal van Notre-Dame des Miracles (XIII-XVI de eeuw).  Ook hier weer tijd te kort om alles grondig te bekijken ; de ‘Kruisafneming’ van Rubens, een astronomisch uurwerk, reuze grote orgels, praalgraven, epifaten (grafschriften) enz. Onze fotografen hadden werk. Het begon al een beetje te duisteren als we in Cassel aankwamen voor een aperitiefje aangeboden door een milde sponsor.  Hierna was het zéér rustig op de bus tijdens de rit naar Ieper waar ons nog een broodmaaltijd wachtte.  In Kortrijk moesten we noodgedwongen afscheid nemen van onze zeer gewaardeerde gids Philippe, zelfs chauffeur Peter had nog nooit zo een goede gids gehad tijdens zijn 12 jarige loopbaan. Na een vlotte rit kwamen we omstreeks 20.30 u. aan in Mariënborg.

’t Was weer tof.  Met dank aan Romain voor al het voorbereidende werk.

Afspraak voor een bezoek aan Verdun en omstreken???  

Na een ietwat verlate start staken onze dames de handen uit de mouwen. Bloemen, geknipt tuingroen, takken, bladeren, schaaltjes, potjes stonden te wachten om gebruikt te worden. Eens de keuze van het model en de te gebruiken materialen gemaakt, had onze vlijtige “lerares” Jeaninehanden, oren en ogen tekort om iedereen met raad en daad bij te staan, suggesties te geven, en even een techniek aan te leren. Stilaan groeiden de verschillende creaties uit tot prachtige bloemstukken, die beslist in een uitstalraam niet zouden misstaan. Spijtig genoeg was er tijd tekort om aan een witte kerstboomcreatie met piepschuim en watten, een idee van Jeanine, te beginnen. Dat sparen we dan voor volgende kerst.

Nadat alle werkjes samen uitgestald werden, kon de fotograaf van dienst de vlijtige dames vastleggen op de gevoelige” kaart”.

LVS

Spreker : Leo Segers

Inhoud : opera “Porgy and Bess”,  componist George Gershwin (geboren als

            Jacob Gershowitz) en voor de eerste maal uitgevoerd in New York.

            Alle rollen werden gezongen door zwarte acteurs en actrices..

            De componist stelde dit als eis.

            De opera is na zijn dood pas populairder geworden.

            In 1959 is er een filmversie van gemaakt. 

Enkele bekende melodieën : “Summertime”,” A Woman is a sometime thing”

                                               “ Leaving for the promised land”

Boeiend verhaal over “de mannen van Catfish Row”

Jef De Vos

Uitstap Leuven - Tienen

41 deelnemers, zoals gewoonlijk goed op tijd, voor onze dagtrip naar Leuven en Tienen.

Gelukkig die morgen, geen mist , maar de dagelijkse files richting Brussel en omgeving kun je niet ontwijken hoezeer onze chauffeur van dienst ook z’n best deed.

Zo kwam het, dat we na anderhalf uur rijden (nou ja…),  in Salons Georges, nabij het centrum van Leuven, konden  genieten van een welgekomen kopje koffie of thee met begeleidende rozijnenkoek. Rond de klok van 10 vertrokken 2 groepen met gids naar het centrum voor een wandeling langs enkele universiteitsgebouwen.

In de Universiteitshal, oorspronkelijk de Lakenhalle met enkel een benedenverdieping gebouwd in gotische stijl, werd in 1432 de pas gestichte universiteit ondergebracht. In de 17^e eeuw verkocht de stad het gebouw volledig aan de universiteit en werd de eerste verdieping opgetrokken in barok stijl. De diensten van het rectoraat zijn er nu nog in ondergebracht.

Kanunnik Pieter van Dale uit Antwerpen en oud-student van de universiteit, stichtte het Van Dalecollege om arme studenten uit Antwerpen en Aalst de gelegenheid te geven theologie, filosofie en kerkelijk recht te studeren. Een mooi gebouw in renaissance stijl met gotische kenmerken. In dit gebouw bevinden zich de sociale diensten voor de studenten.

Paus AdrianusVI, oud-professor, stichtte het pauscollege in de 16^e eeuw, het werd later herbouwd in classicistische stijl. Nu is het gebouw een pedagogie voor studenten.

Het was al snel middag en dus tijd voor de lunch, een uitgebreide broodmaaltijd.

Vermits er nog wat tijd was vóór het vertrek naar Tienen, en het zonnetje intussen volop van de partij was, maakten velen gebruik om nog een stapje in de omgeving te zetten.

Leuven, een levende en aangename stad!

Een klein halfuurtje rijden richting Tienen, en daar stonden de suikergidsen te wachten om ons rond te leiden in de raffinaderij.  De Tiense suikerraffinaderij, marktleider in België, maakt sinds 1989 deel uit van de de groep Südzucker AG die 17700 werknemers telt.

 We troffen een fabriek in volle werking en volgden het proces van biet tot suiker. De werkelijke suikerwinning begint nadat de bieten werden gewassen en in kleine stukjes geraspt.  Deze snijdsels worden in een grote cilindervormige trommel, de diffusor, gebracht en tegen een sterke waterstroming in voortgestuwd. De uitlogingsvloeistof, dit is het water met de opgenomen suiker, wordt aan het einde van de trommel opgevangen waarna het proces van de scheiding van de suiker en het water kan beginnen. De diffusor, ontwikkeld in de Tiense raffinaderij,  wordt nu nagenoeg in alle suikerfabrieken ter wereld gebruikt. Toch iets om fier over te zijn! Via kalkzetting, carbonatie en verdamping wordt de vloeistof verder gezuiverd en de suikerconcentratie verhoogd. Na verdere verdamping in de kookapparatuur, waar suikerkristallen worden gevormd, bekomen we eindelijk na droging onze kristalsuiker.

Het grootste gedeelte van de geproduceerde suiker wordt opgeslagen in silo’s en van daaruit verdeeld in bulk of via de verpakkingswerkplaats, dit alles automatisch.

Voorwaar een indrukwekkend bedrijf, een bezoek waard.

Het was rond de klok van 6 wanneer onze bus, met, naar ik meen, 41 tevreden deelnemers, terug de parking van Mariënborgh opreed na een “dagje cultuur met een vleugje suiker.”

V. Goelen