Van Nederpark gedicht Uitzichtloos (momentgevoel)

Verslag van namiddagje Clouseau

Had het dit jaar makkelijk ik had een bus maar een paar km hiervandaan en die reed dan rechtstreeks naar sportpaleis.

Die sfeer is niet te beschrijven,eerst en vooral ben ik ontroerd om er nog een mogen bij te zijn, denk ieder jaar, zal de laatste keer wel zijn

Neen dus begon direct met ambiance te geven ,voor een nokvolle zaal, en ik heb er dit jaar zonder teveel mister park echt kunnen  van genieten, daar ben ik dankbaar voor, iedereen zit daar te springen dus ik val zeker niet op. Dan ook gans den  tijd meegezongen.

Ging echt crecendo alsmaar ritmischer

Ik zal  nog een ganse avond  nagenieten

Clouseau die momenten zouden zeker eeuwig mogen blijven duren

Ik ben weeral nat in t zweet opgestaan
weet niet waar het komt vandaan
buiten is  het koud
zal mij moeten op terras gaan zetten of op het hout
moet toch wel een beetje slapen
anders zit ik op concert te gapen
Vind het fijn
want zal er om 4 uur zeker zijn
Dus bac too mijn bedje
anders straks geen verzetje
ikke

De vogeltjes,

Vogeltjes geven de laatste concerten,

Ze overleven van de laatste recepten,

Iedereen maakt zich reeds volop op,

Om onder te duiken tot de winterstop.

Het tsjilpen dat ik in de bomen hoor,

Zijn de kleintjes die roepen in koor,

De ouders doen zo goed ze kunnen

Om al hun kleintjes iets te gunnen.

Ze zoeken alles op jaar na jaar,

Naar restjes kruimels ,een gebaar,

Wij mensen, moeten daarin helpen,

Wij ,het gebaar, die restjes schenken.

Bij de start van een nieuwe lente,

Open dan gerust even een venster,

Men krijgt een dankbaar concert,

Voor alles wat je hebt klaargezet.

Als de vogeltjes weer fluiten……..