gedichtje

en je midden in de zwarte nacht
een ander lichtje weet dat gloort
nòg een mens dat op slaap wacht
weet je dan niet meer alleen
er zijn meer mensen 's nachts in touw
je gaat daardoor niet slapen, nee
maar misschien komt er wat rust in jou
de schoonheid van het stille duister
kan niet iedereen waarderen
toch heeft de sterrenhemel een luister
die de dageraad moet ontberen
de uren, die je niet kunt slapen
kun je 't beste goed besteden
bezie de spoken, zoek een wapen
en stuur ze terug naar het verleden
als je zèlf de deur goed sluit
kunnen ze er niet meer uit
een goede raad van iemand, die er zelf ook nog niet in geslaagd is
Thea














