247. Lieve Joris

1986, de pre-LM periode

'k Was gemonsterd op een klein schipke. Klein is relatief natuurlijk,
het was gewoon kleiner dan de andere schepen waarop ik al gewerkt had.

      

Een klein schipke wil zeggen dat het de rivieren op kon, Rio Grande, Orinoco,
tot ver in het binnenland om daar dan iets nuttigs te gaan laden.
Veel was er aan een jungle terminal niet te zien.
Laden en zo rap mogelijk weer weg van insecten en andere vieze beesten.

De woonruimtes waren navenant. Compact.
Later heb ik nog kleiner meegemaakt, maar dat is een ander verhaal.

Als verlichting zijn er aan boord van een vrachtschip TL-buizen.
Nu had als kind al een hekel aan dat soort licht. 'k Werd er neerslachtig van.
Op geen enkele plek waar ik ooit gewoond heb gebruikte ik TL-licht.
Al hing het er, ik gebruikte het niet.
'k Installeerde iets met witte knijpspotjes, spotjes op knijpers,
om de plek en mezelf een warmer licht te gunnen.
Die knijpspotjes waren toen spotgoedkoop bij Ikea.

Er gingen ook knijpspotjes in de bagage mee naar boord,
want aan boord was TL de alleenheerser in heel de bewoning
en ik wou mijn cabine wat menselijk hebben, niet als een hok.

In heel de bewoning TL, dwz ook in de pantry.

In alle ruimtes waar water verbruikt wordt, de keuken, de pantry & de laundry
werden waterdichte armaturen gebruikt. Zoals buiten aan deck of beneden in de machineruimte.
Die waterdichte modellen waren iets dikker dan de andere armaturen
en kwamen bijgevolg lager uit het plafond.

                                     

Op dat schipke had de pantry een verhoogde vloer. Waarom dat was weet ik niet.
Wie er binnen stapte kwam plots een 10cm dichter bij het plafond te staan.
En daar hingen dan twee (of drie?) van die plompe armaturen.

Wanneer de captain binnengestoven kwam met een hongertje of zin in koffie
of andere dringende noodzakelijkheden waarvoor men in de pantry moet zijn,
liep hij met zijn 1m90 al eens tegen de eerste lichtarmatuur, tegen de lamp.

De eerste keer was ik bezorgd.
Hij was de gezagvoerder, hij mocht zich geen hersenschudding lopen.
Wel, toch liefst niet op mijn terrein.

De tweede keer moest ik mijn lach verbijten en ik haalde het klassieke zinnetje boven:
"Ai kaptein, ze hebben hier vannacht een lamp gehangen zonder u te verwittigen?"
Over de ezel en de steen zei ik niks, want ik zag hem denken.

De derde keer haalde ik mijn schouders eens op en ik vroeg me af of hij het opzettelijk deed.
Die keer zou hij zich werkelijk pijn gedaan hebben maar ik reageerde al niet meer.
Het is geen vierde keer gebeurd.

Als ze aandacht willen moeten ze iets anders verzinnen. 

m – HiH-09/2016, bijgewerkt -

te gast bij Wim Helsen, Geert Bourgeois met een fragment uit 'Sprakeloos' van Tom Lanoye

          Toch is er maar één bloedklonter nodig, kleiner dan een luis, 
        die via uw bloedbaan naar uw hersenen schiet en daar uw spraakcentrum blokkeert en af doet sterven 
        - een paar minuten volstaan - en u raakt de draad voor altijd kwijt. 
        Eén minuscuul kloddertje, en deze woorden veranderen voor uw ogen in een beledigend spijkerschrift, 
        een slagveld van onontcijferbare krassen. 
        En één kloddertje bij mij, en ik weet niet meer waarvoor het klavier dient dat rust onder mijn vingers. (...) 
        Elk één klontertje, en we zijn voorgoed vervreemd. Van alles afgesloten wat te maken heeft met taal.

 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Bourgeois in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a48/ 
10min45

Over Geert Bourgeois : https://nl.wikipedia.org/wiki/Geert_Bourgeois
Over TomLanoye : https://nl.wikipedia.org/wiki/Tom_Lanoye 
Over het boek : https://nl.wikipedia.org/wiki/Sprakeloos_(boek) 

Toen ik nog te jong was om zakgeld te krijgen was ik rijk.
Er was een veilig nest en er waren speelkameraadjes en een zusje.
Een spaarpot had ik niet. We hadden er wel een, maar
die lag in de blokkendoos, hij diende als kasteeltoren.

Geld kende ik enkel als wisselgeld,
iets dat ge  thuis afgeeft als ge een brood of melk waart gaan halen. 

Na mijn eerste communie was het uit met de rust want toen werd ik de wereld van de financiën binnengeleid.
Vanaf toen kreeg ik elke zondag één frank. Die frank was veel meer dan een frank want
hij had ook toegevoegde waarde, opvoedkundige waarde.
Ik werd nl. verondersteld te leren 'omgaan met geld'. Ik zou leren 'besteden', niet zo maar uitgeven. 
Zo stond ik 's zondags na de mis bij de groten (de zes-plussers) in het kruidenierswinkeltje aan de kerk.

Het winkeltje werd gehouden door de vrouw van de koster.
Dat zij zich niet aan de zondagsrust moest houden vonden wij heel gewoon,
als vrouw van de koster was zij toch al zeker van een plaatsje in de hemel.
Meid van de pastoor leek me ook een interessante post. Maar ik dwaal af.

Door de open deur zag ik mijn moeder en zusje naar huis stappen.
Ik stond er dus alleen voor. Zelf een snoepje kiezen, helemaal alleen.
Er was zoveel keuze dat ik er duizelig van werd.
Wat als ik met het verkeerde snoepje thuiskwam?
"Ge moogt zelf kiezen" had mama gezegd. Maar hoe weet ik of ik het juiste kies? 
Voor andere kinderen was het zondags snoepje een trakatie,
voor mij was het een opdracht, een taak die ik moest volbrengen.

En eens het snoepje gekocht, moest ik het dan onmiddellijk opeten, zoals ik andere kinderen had zien doen?
Of moest ik het eerst thuis laten zien (niet snoepen voor het eten) en het pas na de middag opeten?
Maar 's zondagsnamiddags kwam de ijsjesman. Zou ik wel een ijsje krijgen als ik nog een snoepje had?

"Ge kunt de cent ook sparen" had mama gezegd.
In mijn ogen was sparen die frank in de blokkendoos gooien.
Dat zag ik niet zitten, dan zou mijn zusje hem in haar mond steken en inslikken,
hoe kon een mama zoiets stoms zeggen ...

Ik kon voor die frank ook drie zuurtjes kopen.
Dan zou ik eentje opeten onderweg naar huis en de twee andere laten zien aan mama.
Ik kon de cent ook bijhouden en na drie zondagen kon ik dan een stuk chocolade kiezen.
Maar misschien mocht dat niet. Nú een snoepje kiezen had mama gezegd.
Hoe het die eerste zondag afgelopen is weet ik niet meer.

Wat ik me wel herinner is dat ik na verloop van tijd al zenuwachtig werd nog voor we thuis de deur uitgingen.
En tijdens de mis ging ik in gedachten de rij bokalen af. Ik kreeg er klamme handen van
en wachtte elke zondag in de kerk zuchtend en teneergedrukt op hulp van hogerhand.
Die kwam niet en dat was mijn eerste geloofscrisis.

Toen werd er een nog zusje geboren en bleven we zondagsvoormiddag thuis.
De snoepcent geraakte in onbruik. En ik kan me zelfs niet herinneren of ik dat toen erg vond.

In financiën ben ik nog altijd geen held en snoepen doe ik nog altijd niet.
En het geloof ? Laten we zeggen dat ik zeker niet de vrouw van de koster geworden ben.

m - EZW-01/2012 - bijgewerkt 

te gast bij Wim Helsen, Tinneke Beeckman met een fragment uit 1984 van George Orwell

       
          Hij zou graag verder hebben willen vertellen over zijn moeder. Afgaande op wat hij zich van haar kon herinneren, 
        veronderstelde hij niet dat zij een bijzondere vrouw was geweest en nog minder een intelligente vrouw; 
        en toch had ze een soort edelheid bezeten, een soort van zuiverheid, eenvoudig omdat 
        de normen waaraan zij gehoorzaamde persoonlijke standaarden waren. 
        Haar gevoelens waren van haarzelf en konden niet van buiten af veranderd worden. 
        Het zou niet in haar hoofd zijn opgekomen dat een handeling, die geen doel dient, daardoor betekenisloos wordt. 
        Wanneer je iemand liefhad, dan had je hem lief en wanneer je niets anders te geven had, dan gaf je hem liefde. 
        Toen het laatste stukje chocolade verdwenen was, had zijn moeder het kind in haar armen geklemd. 
        Het gaf niets, het bracht geen enkele verandering teweeg, het bracht niet meer chocolade op, 
        het wendde de dood van het kind niet af noch die van haarzelf; maar het scheen haar natuurlijk om dat te doen.

  

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Beeckman in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a47/
11min12
 

Over Tinneke Beeckman : https://nl.wikipedia.org/wiki/Tinneke_Beeckman
Over Georges Orwell : https://nl.wikipedia.org/wiki/George_Orwell 
Over het boek 1984 : https://nl.wikipedia.org/wiki/1984_(boek) 

Er zijn zo van die dagen dat de zon schijnt,
het opzoekwerk vlot verloopt, de koffie lekker ruikt,
ik elke mail binnen het uur kan beantwoorden, het leven een fluitje van een cent is!
En dan zijn er de andere dagen, de dagen dat niets wil lukken.

'k Had toen niet gedacht dat er reacties zouden komen op de cartoon van de kinderschommel
en de (retorische) vraag waarom die tekening niet kan kloppen.

Waarom leerkrachten fysica niet van toezicht zijn tijdens de speeltijd :
                         
                   

Met een kinderschommel zal het nooit gaan of lukken
al vervang je de kinderen door geijkte gewichten, schreef JL.

En dat was al één deel van de oplossing.
Alle vrachtjes moeten hetzelfde gewicht & dezelfde vorm hebben.
En dan is er ook de ophanging.
Om alle 'kinderen' mooi te laten knotsebollen, in één rechte lijn,
moet de ophanging in V zijn, op twee parallelle frames. Dus de cartoon zit fout, zoals JL zei. 

Nu had ik heel die uitleg gevonden bij http://en.wikipedia.org/wiki/Newton's_cradle ,
§1, “This restricts the pendulums' movements to the same plane.” 
      De ophanging in een dubbele frame houdt de beweging van de hangers in hetzelfde (vertikaal) vlak.
Tot zover alles oké. Maar nu …
Nu blijkt dat in het Nederlands een totáál ander artikel te zijn, http://nl.wikipedia.org/wiki/Perpetuum_mobile 
en met de zoekterm 'pendulum' kom ik er ook niet, om voor 't blog de Engelse uitleg in 't Nederlands te vinden.
Op de koop toe bestaat de enkele ophanging ook! Bij de afbeeldingen vond ik oa ditte :  
   

                                                 https://uz.wikipedia.org/wiki/Abadiy_dvigatel 

Oké, de bolletjes hangen bij enkele ophanging aan staafjes ipv aan draad
en dus blijven ze ook op één lijn, maar toch … in enkele ophanging kermille!
En nu zit ik dus vast hé. Ik weet dat de cartoon fout is maar ik kan het niet staven.
Ja, 't is vandaag weer een van die andere dagen, de dagen dat niks wil vlotten ...
en kan iemand die knotsende bollekes stilleggen AUB ?

m – EZW-01/2013, bijgewerkt – had ik toen die cartoon maar niet zo geestig gevonden … 

te gast bij Wim Helsen, Koen Wauters met een tekst van zijn dochter Zita

               aller-liefste papa,

            ik hou enorm veel van jou! weet dat! ik zal er altijd altijd voor je zijn!
            Net zoals jij er ook altijd bent voor mij! Bedankt voor je steun vndg!
            Dat waardeer ik enorm, want
            ik weet dat dat ook niet makkelijk is voor jou deze 4 moeilijke zware weken!
            Je bent de beste papa die ik maar hebben kan! voor geen geld wil ik je missen...
            dus internaat is mss geen goed idee als ik ook zie hoe verdrietig je daar van wordt…
            je bent mooier als je lacht.
            -I love you to the moon and back 
            “jij bent m’n liefste pappie, jij bent echt de beste & ik hou van jou,
            ja zoveel van jou & ik blijf je altijd trouw!”

            zitje
       

 
 
De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Wauters in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a46/ 
11min19
 

Over Koen Wauters : https://nl.wikipedia.org/wiki/Koen_Wauters
Over Zita Wauters : http://www.standaard.be/cnt/dmf20151008_01908770

“In mijn jeugd was ik dikwijls uit het zicht verdwenen en ook veel verder verdwenen.
Zo kroop in soms op het dak van het huis. Ik was toen 6 jaar. Met mijn korte beentjes kon ik er niet meer terug.
Ik ben dan maar een hele tijd blijven stilzitten in de dakgoot tot mijn afwezigheid opgemerkt werd
en ze mij aan ’t zoeken waren en ik van daar boven (10m hoog) antwoordde.
Ik ging ook zonder iets te zeggen naar mijn tante aan de andere kant van het stadje.
En dat gebeurde zo dikwijls dat bij mijn verdwijning
mijn oudere broer direct op de fiets moest springen om te kijken of bij tante Lisa was.
Natuurlijk, telkens ik terug gevonden werd kreeg ik sermoenen van ons ma.” VG

Ik vraag me af hoe een kind van zes in een dakgoot op 10m hoogte belandt.
Waarschijnlijk niet al klimmend langs de regenpijp. Een kind van zes is nog geen geveltoerist.
Daarom denk ik dat de snotter via het raam van de mansardekamer ging.
Geen dakraam, maar een dakkapel, een verticaal staand raam. Toch een expeditie voor een kind van zes!
En dan braafjes blijven zitten. Vol vertrouwen, 'ze komen mij wel halen, zo zijn ze, ze halen mij.'

-----

“Mijn broer is eens een aantal uren zoek geweest. Wij waren voor een dag naar zee, naar Blankenberge,
mijn broer zal ongeveer 6 jaar geweest zijn, dus in de jaren 50 zoiets.
Op een gegeven moment was mijn broer verdwenen. Iedereen zocht, maar niets.
Paniek, paniek en een uur of twee later was mijn broer daar weer.
Hij was met een kolonie kinderen die daar waren voorbij gekomen, mee gegaan, en op de terugweg was hij er nog bij.
Ik weet nog dat de dame die de kinderen begeleidde, heel erg aangedaan was, want
zij had al snel opgemerkt dat er een vreemd kind bij was, maar wist helemaal niet van waar dat kind kwam.

En op een keer waren wij eens mee gaan vissen met mijn vader naar Lillo.
Mijn nonkel tante en twee nichtjes waren er ook bij.
Een eindje daar vandaan kon je op een verhoogde berm klauteren en daarachter lag daar een uitloop van de Schelde.
Wij wandelden verder en verder en opeens zagen wij in de verte een man die naar ons toe kwam.
Op ongeveer een 20 tal meter bleef hij staan en begon hij mijn jongste nichtje te roepen,
en ons jongste nichtje, ongeveer 5 toen denk ik, ging richting die man en die man ging stelselmatig achter uit.
Wij roepen, roepen naar onze ouders maar die konden ons echt niet horen en mijn nichtje was bijna bij die man,
en wij maar roepen, kom terug, kom terug en toen trok ik mijn stoute kinderschoenen aan,
ik was ongeveer 10 en liep naar mijn nichtje en sleurde haar terug.
Ik weet nog dat die man heel kwaad was dat ik mijn nichtje mee terug sleurde.
Ondertussen was mijn neef naar onze ouders gelopen, die zijn direct gekomen maar de man was al verdwenen.
Ik heb daar toen serieuze nachtmerries van gehad want die man had echt heel slechte bedoelingen.
En daarna mochten wij niet meer op de berg, zoals wij die berm noemde, gaan spelen.” JPW

'k Denk dat iedereen daar enorme chance gehad heeft dat gij toen die dag
zo direct en intuïtief en kordaat gereageerd hebt, dat ge die dag uw stoute schoentjes aan had. 
Een alert klein meisje van 10, misschien was ze zelf bang, maar dat maakt haar eens zo dapper. 

m – EZW-01/2014, herwerkt

Vandaag wordt het weer zo'n weer.
We moeten onszelf niet voor het lapje houden, zegt mijn specialist ter zake.
Hij onthoudt dat soort dingen, weersvoorspellingen en zo.

Gelukkig zat er in de mail iets uit Canada, die gasten zijn gewoonlijk goed.
Vandaag : kan men een hond voor het lapje houden?
Antwoord : ja, men kan een hond voor het lapje houden.

De lichaamstaal van sommige honden is prachtig,
het conflict tussen willen en niet durven.

Of het conflict tussen zien en ruiken,
de andere hond ruikt niet als hond maar het bot ruikt wel lekker naar bot. 
Moet men opletten voor een hond die niet ruikt naar hond? Blijkbaar wel.

             

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=SEbb1tl5Qbk 
02min06 

m - HiH-01/2016, bijgewerkt -

klavierwerk

Ik hou nogal aan de Belgische klavierschikking. Mijn vingers kunnen niet anders en mijn hoofd weet niet beter.

Door omstandigheden moest ik aan boord het typewerk van LM op telkens andere computers typen,
op de PC die beschikbaar was in de cabine en qwerty is voor mij een ramp.
Niet alleen de schikking van de lettertekens maar ook de schikking van de leestekens. 
En het waren per schip telkens andere qwerty-schikkingen, ook dat nog.

De eerste keer dacht ik dat ik de oplossing gevonden had,
ik typte zijn paperassen op mijn laptop ipv op de PC van de cabine
en bracht de diskette naar boven, naar de chef mécanicien (de hoofdwerktuigkundige, HWTK)
Toen ging alles nog op diskette. Later op USB-stick en nu is er natuurlijk intranet.

Wat bleek, ik had een recentere versie van Excel en hetgeen ik kwam afgeven
was niet compatibel met de versie die de chef mécanicien had.
Hij kon er niks mee beginnen. Het bestand converteren lukte me ook niet, het resultaat was totaal onbruikbaar. 
Die nacht heb ik kunnen doorwerken op dat verdomd qwertyklavier van de scheepscomputer,
want ’s anderendaags moest de chef alles kunnen verzenden naar de rederij.

Vanaf toen hebben mijn vingers leren stuntelen op de qwertyklavieren van de computer die in de cabine stond.
Maar mijn hoofd wilde nog altijd niet mee. En ik was niet de enige.

Op een avond zat ik weer eens te foeteren op een qwerty-schikking en om mijn ellende samen te vatten zei ik:
- Kermille, op een qwerty is zelfs het woord azerty typen een corvee !
- Ahja, op een qwerty kunt ge dat niet typen hé, antwoordde LM languit en quasi meevoelend.

Toen moest ik heel hard nadenken of hij dat nu meende of niet. ‘k Heb het zo gelaten. 
Misschien was hij gewoon moe.

m – HiH-01/2016, herwerkt -

Na lezen en opzoeken over ‘Laat het vriezen dat het kraakt’ (tekst 236)
en ben ik nog altijd ondersteboven van dat gedicht.

Dorrestijn zou een REWIND-knop willen voor een bepaalde periode van zijn leven
en beschrijft wat er in achteruit moet gebeuren. 
Als achteruit rijden al moeilijk is, dan blijft leven in achteruit wensdenken.
 
Enkele maanden later hoorde ik de naam Dorrestijn op de radio. Hij bracht een lied. Zelf.
In vergelijking met 'Laat het vriezen dat het kraakt' is 'Renault4' misschien luchtiger verwoord,
maar het gaat evengoed over iets dat voorbij is, over helaasheid.
 

Renault4

Ach, ik rijd nog zo vaak in mijn dromen
In onze kleine rode Renault
Waarmee we in Parijs zijn gekomen
In Clermont-Ferrand en Bordeaux

Hij zong een lied als het ware
Als hij de Franse heuvels besteeg
En hij voerde ons langs de Loire
Al was zijn benzinetank leeg

Maar zij wilde een grotere wagen
Daarmee ging ze over een grens
De gedachte kon ik niet verdragen
En ze zit nu in een Mercedes Benz

In een Mercedes ver weg in Westfalen
Naast een vent die goed zit bij kas
De duivel moge haar halen
Want nooit wordt het meer zoals het was

Nooit vergeef ik haar deze blamage
Smakeloos was het, en grof
De Renault staat in de garage
Overdekt met een dikke laag stof

Ach, ik rijd nog zo vaak in mijn dromen
In onze kleine rode Renault
Waarmee we in Parijs zijn gekomen
In Clermont-Ferrand en Bordeaux

© Hans Dorrestijn

Waarschuwing : Dorrestijn zingt niet, hij reciteert op muziek, om het beleefd uit te drukken.
Vandaar, klank aanzetten op eigen risico,
https://www.youtube.com/watch?v=bP7lP8B4PGw 
02min45

m – HiH-01/2016, bijgewerkt - http://www.hansdorrestijn.nl/biografie.html

Hans Dorrestijn & trio Zazí via JdB  

Amai dat is mooi. 'k Durf het niet te vaak spelen want het is zo frêle. 
In het filmpje ziet men op 01min04 Hans Dorrestijn de tekst van het lied mee lippen. 
klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=PdRn5qxWOrc 
02min38

Laat het vriezen dat het kraakt
Laat het sneeuwen dat het wit
En laad opnieuw de kolenkit
Nu de liefde me, de liefde me zo tegenzit

Verschrompel knoppen die ik haat
Dooi, trek terug tot een klein wak
En zaaier, zaaier, zaai het zaad
Terug tot weer een volle zak
En haal het vee weer uit de wei
En keer dan achterwaarts bewegend
Drogend daar het opwaarts regent
Weer naar je warme boerderij

Laat het vriezen dat het kraakt
Laat het sneeuwen dat het wit
En laad opnieuw de kolenkit
Nu de liefde me, de liefde me zo tegenzit

Help noorderwind, keer terug van zuid
Rommel weer aan deur en ruit
En laat de mensen van de kook
Weer overgaan op oliestook
Dan komt mijn liefste in wintertij
Als tranen stijgen stijgen mijn ogen
Waar ze een voor een verdrogen
Weer ruglings terug bij mij, bij mij

Laat het vriezen dat het kraakt
Laat het sneeuwen dat het wit
En laad opnieuw de kolenkit
Nu de liefde me, de liefde me zo tegenzit

Hans Dorrestijn

Het moet toch hartverwarmend en fantastisch zijn
voor een tekstschrijver van opa leeftijd – toen 75, nu 79 geworden-
dat zijn werk opgepikt wordt door de jonge garde.
Het gevestigd talent en het jong talent, de bewondering komt van twee kanten.

Tijdens het zingen kijkt Sabien Bosselaar (de donkerharige van het trio Zazí) regelmatig zijn richting uit.
Als een kleindochter die wil weten of Opa het goed vindt. Of droom ik dat maar?

“Hans Dorrestijn (Ede, 16 juni 1940) is een Nederlandse tekstschrijver, vertaler, schrijver en cabaretier,
met een typische zwartgallige stijl.
Hij schrijft ook teksten en liedjes voor andere cabaretiers en voor de kinderserie Sesamstraat.”

'met een typisch zwartgallige stijl'.  Nu snap ik wie de droefenis behandelt in Sesamstraat.
Want sombere gedachten worden daar au sérieux genomen, met kinderlijke ernst.
Ze worden niet weg gelachen of van tafel gesust.
De bekommernissen van Tommie en Ieniminie krijgen er tijd en aandacht.

‘Eindelijk licht’ is de naam van het programma, van de samenwerking Dorrestijn-trio Zazí.

Hans Dorrestijn en Zazí ontmoeten elkaar op een middag bij een programma van Radio1 (Ned1),
waar zij allen te gast zijn. (2014) Direct ontstaat er een wederzijdse verwondering.
Na afloop van de uitzending spreken zij meteen af. In Bennekom, daar woont Dorrestijn.
Dafne, Margriet en Sabien bakken een appeltaart en Dorrestijn zorgt voor erwtensoep.
Dorrestijn speelt zijn mooiste liedjes aan de piano, hij wijst Zazí op de verschillende vogeltjes in zijn tuin
en hij laat hen de schoonheid van Renoir zien.
De drie jonge vrouwen proeven, luisteren en kijken. En ze zingen zijn teksten.
Hans vindt het prachtig. Het is bijzonder, zo met zijn vieren rond de piano.
‘Wij gaan naar buiten’, besluiten ze, ‘via de tuin, Bennekom uit. De theaters in’.

Eindelijk licht is een programma waarin trio Zazí de beste liedjes van Hans Dorrestijn zingt.
Hijzelf laat zijn donkere licht schijnen over zaken als
wanhoop, mislukking, bedrog, donkere wolken in je binnenste, manden waar je door kan zakken,
plankenkoorts, boze theaterdirecteuren, vermolmde planken, kapotte spotlights en oververhitte mengtafels.
Volgens hem wordt het een programma zo vol tegenstellingen dat het niet mooi meer is.   

Dorrestijn: ‘Zazí = schoonheid. Ik ben de Ongekroonde Koning van de Lelijkheid.
Wie had gedacht dat mijn leven zou eindigen met drie mooie toverfeeën op één podium.’

Ziezo. Dat was Zazí. En natúúrlijk ook Hans Dorrestijn.  

m - HiH-07/2015, bijgewerkt – naar een gegeven van JdB
https://nl.wikipedia.org/wiki/Hans_Dorrestijn , http://www.zazimusic.com/zazi-zingt-dorrestijn/ , http://www.muziekencyclopedie.nl/action/entry/Zaz%C3%AD

Als op een webstek met als specialisatie geestelijke gezondheid
het onderwerp van de dag nog eens fobieën en aanverwante situaties zou zijn
-want dat onderwerp komt daar af en toe ter sprake-
dan zou ik me een breuk zoeken naar onderstaande foto. 

Dat wil ik voorkomen en daarom zond ik hem eergisteren al in en mijn vraag was :
de angst om zonder papier komen te zitten, heeft die fobie een officiële naam? 
 

Tot op heden ontving ik geen antwoord van de betrokken website.

m – EZW-01/2014, bijgewerkt - foto = http://www.picsngiggles.com/2018/04/funny-custom-bathrooms-toilet-paper/

Na zoveel jaren ~ door Rocor, 01/2009 

Ze was een onbekende voor mij, een schone knappe madame, en ze wist het.
Toen haar man stierf, die gans zijn leven gewerkt had en een goede duivenmelker was geweest,
verdacht ze hem ervan dat hij, omdat hij veel prijzen had gewonnen, het gewonnen geld
had weggestopt en voor zichzelf had gehouden. Het zou veel geld geweest zijn.
Daarom deed ze beroep op mij, om uit te zoeken of het geld niet verstopt was op zijn duivenkot.
Ik erheen, ik had mijn werkkledij aan,
ik mocht enkel langs achter binnen, want zo een slecht geklede man verdroeg ze niet in haar omgeving,
liet hare hoogheid heel duidelijk merken.

Wat ze wel zei: "Ik hoop dat U eerlijk bent, en als ge iets moet vinden klop dan maar op de deur",
want binnenkomen zat er niet in. Ik heb dat kot binnenstebuiten gekeerd, geen rooie duit gevonden.
Ik had er zelfs de dakpannen afgehaald, ik was er uren aan bezig.
Volgens mij had hij het geld opgezopen en gelijk zou hij gehad hebben, dacht ik nadien.
Ze negeerde mij gewoon en keek met ongelooflijk afgrijzen naar mijn kleren, want daar hingen duivenpluimpjes aan,
en misschien wat duivenstront. En nu ik niets had gevonden gunde ze mij geen blik of bedankje voor mijn inzet.
Ze zei dat ik de uitgang wel zou vinden via de zijdeur, zich duidelijk bewust van haar schoonheid en waardigheid.

Vele, vele jaren later wordt er gebeld aan de deur bij mij thuis. Een verpleegster vraagt mij:
"Mijnheer, kan U mij eens helpen, er zit een dame op het toilet
en ik krijg ze niet opgelicht om ze te verschonen, ze is veel te zwaar!"
Ik mee naar die wc. Een oude dame, die grote boodschap had gedaan, dat kon je ruiken.
En wie herkende ik? Juist ja, de chi-chi madame van toen.
Ik heb ze opgetild, ze geneerde zich schromelijk.
De nurse waste haar kont af en deed haar een pamper aan, ik plaatste haar terug in haar stoel.

"Geef mijn geldtas eens", zei ze tegen het meisje. "Zodat ik de werkman kan betalen."
Ze had het godver nog niet afgeleerd, nog altijd dezelfde minachting. .
Weet u wat ik, de werkman dacht? "Ge moogt uw geld houden!"
Eén ding is zeker, ook de ooit mooie knappe mensen moeten de grote boodschap doen.
En stinken! 

door Rocor, 01/2009, van zijn blog geplukt - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1230764400&stopdatum=1233442800

te gast bij Wim Helsen, Maggie De Block met een fragment uit 'Sterfelijk zijn' van Atul Gawande

            Zwaar zieke mensen willen meer dan enkel hun leven verlengen.
        Uit onderzoek blijkt dat ze vooral bezig zijn met pijn vermijden,
        de band met familie en vrienden versterken, hun helderheid van geest bewaren,
        anderen niet tot last zijn, en het gevoel krijgen dat hun leven compleet is.
        Onze gezondheidszorg is er niet in geslaagd om aan die noden te voldoen,
        en de prijs die we daarvoor betalen is niet in geld uit te drukken.
        De vraag is dus niet hoe we dit systeem kunnen blijven betalen.
        De vraag is hoe we een gezondheidszorg kunnen uitbouwen die mensen helpt om
        zich op het einde van hun leven te kunnen bezighouden met wat voor hen écht belangrijk is.

  

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
De Block in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a45/ 
10min51

Over Maggie De Block : https://nl.wikipedia.org/wiki/Maggie_De_Block
Over Atul Gawande : https://nl.wikipedia.org/wiki/Atul_Gawande 
Over het boek : https://en.wikipedia.org/wiki/Being_Mortal

in Californië sneeuwblind? 2004 

'k Had een zonnebril nodig want de mijne was weeral eens kwijt, helemaal kwijt.
Die dingen willen nooit lang blijven bij mij.
We stonden op vertrekken voor een contract van een aantal maanden.
Probeer in de winter maar eens een zomerartikel te vinden in een zaak van een keten.
De onverkochte voorraad van vorig seizoen was al lang opgehaald
en als zonnebescherming voor de ogen waren enkel de skimodellen verkrijgbaar.

Het schip lag in Long Beach. 'k Zag me in Californië niet rondlopen met een skibril op mijn neus.
In de brillenwinkel bleef ik maar aarzelen en LM werd stilletjes wanhopig.
- Koop er dan ginder ene, zei hij.
- Ja? Ginder voeren ze ons van het hotel recht naar boord, daar hebben we geen tijd om te winkelen.
  Heel het deck is in 't wit heeft de rederij gezegd. Vreselijk wit. 
  En er zijn in een havengebied toch geen winkels! 'k Heb die zonnebril écht nodig hè!

wit op zijn witst 

Dat is ook al gebeurd. Dat de zeelieden die moeten monsteren gelogeerd worden
in een hotel in het havengebied, ver van alle faciliteiten van de bewoonde wereld.
Als ge daar iets simpels nodig hebt zijt ge overgeleverd aan de goodwill van de man of de vrouw aan de receptie.

Veters voor werkbottines zijn er verkrijgbaar in alle lengtes,
koud bier en ijsblokjes ook, dat hoort tot de basisbehoeften, maar een pakje tampons dan weer niet.
Wat zou ik daar dan op zoek gaan naar zoiets als een zonnebril.
Wanneer men de beschaving verlaat moet men die bij hebben. Liefst met de nodige reserve-exemplaren.

Maar ik hoorde de wanhoop in LM zijn stem
en ik zag ook de stille tristesse in de ogen van de verkoper (zijn %!),
hij had waarschijnlijk nog niet veel verkocht die dag.
Daarom deed ik mijn best om een model te vinden dat niet zo luid 'SPORT' schreeuwde.
Onderaan in de draaimolen hing iets dat met wat goede wil voor een sportief stadsmodel kon doorgaan.
Oké, dat dan maar. 

Het was een bril met beige en nogal wat bronsachtig bruin, de kleuren waren eigenlijk niet mis.
Ik deed mijn best om me ook met het science-fiction model te verzoenen, want het was dat of niks. 
Thuis, in gewoon daglicht, bleek de bril niet beige met veel brons, wel roze met veel zilver!
Daar stond ik dan, als een overjaarse K3-fan. 

Maar een bril was belangrijk, de rederij had uitdrukkelijk verzocht
zonnewering, oogbescherming mee te brengen naar boord,
omdat het dek volledig wit geschilderd was (een ULCC) en dat veroorzaakt sneeuwblindheid.
Sneeuwblindheid wou ik niet, maar een sneeuwbril wou ik evenmin.
Ik wou een simpele zonnebril. In de winter.

In Long Beach werden we gelogeerd in de bewoonde wereld.
En een tweede miraculeuze meevaller : er was op dat pleintje een markt met wel drie kramen met zonnebrillen.
'k Heb daar direct een paar reserves gekocht,
omdat mijn zonnebrillen toch altijd weer ontsnappen naar de vrije natuur.
Er waren ook nostalgische modellen, die met de vlindertippen à la Dame Edna en de fietswielen à la Yoko Ono.
Die fietswielen heb ik gekocht en dan nog een groter model, om helemaal zeker te zijn.

Al die brillen zijn natuurlijk al lang foetsjie. Maar mijn roze bril heb ik nog.
Hij ligt in het rechterschuifje van het TV-meubel. Daar kan hij niet weg.
'k Draag hem nu op 1 januari om naar het schansspringen te kijken. 

m - HiH 08/2015, 09/2016, herzien – ULCC = Ultra Large Crude Carrier - foto = http://www.aukevisser.nl/supertankers/id137.htm
https://www.euronav.com/nl/vloot/alle-schepen/ti-europe/ , https://en.wikipedia.org/wiki/TI-class_supertanker , https://nl.wikipedia.org/wiki/Long_Beach_(Californi%C3%AB)

te gast bij Wim Helsen, Bernard Dewulf met
een fragment uit 'Bij Uil thuis' van Arnold Lobel

           Uil dacht aan nog veel meer nare dingen.
        En hij huilde en huilde maar.
        Al gauw was de ketel vol tranen-water.
        "Ziezo," zei Uil. "Dat is dat!"
        Uil hield op met huilen.
        Hij zette de ketel op de kachel.
        Het tranen-water kookte al gauw.
        Uil schonk zijn kopje vol.
        Hij was heel tevreden.
        "Het smaakt wel een beetje zoutig," zei hij.
        "Maar tranen-thee is toch altijd weer heerlijk."

     

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Dewulf in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a44/ 
09min23

Over Bernard Dewulf : https://nl.wikipedia.org/wiki/Bernard_Dewulf
Over Arnold Lobel : https://nl.wikipedia.org/wiki/Arnold_Lobel
Over het boek : https://nl.wikipedia.org/wiki/Bij_Uil_thuis 

Eerste indruk: Mr Dewulf zegt het zo raak. Een schrijf-sel is een maak-sel.
Op louter bevlogenheid of élan van het gemoed drijft men niet vanzelf naar een aanvaardbaar resultaat.
Het blijft ambachtelijk werk. Met de nadruk op ambachtelijk én op werk.
Als Mr Dewulf ergens les geeft, dan schrijf ik mij in. Nu.

over angsten allerlei en ook omdat hij het zo raak kon zeggen 

1974  

        Als je fruit eet krijg je wormen
        van veel wassen word je kaal
        en als straks de bom zal vallen
        nou dan gaan we allemaal
        kattenharen zijn vergiftigd
        geef geen zoentjes aan een hond
        keer nooit je rug toe naar een homo
        want dat zittie aan je kont

        negers zijn heel vaak gevaarlijk
        met een mes of een pistool
        en kijk ook maar uit voor joden
        ook al spelen ze mooi viool

                      refrein :
        en dat is allemaal angst
        allemaal angst
        de allergrootste schreeuwers
        zijn dikwijls het bangst
        en als er ooit iets gebeurt
        nou dan moeten het zo wezen
        wie het meeste angst heeft
        heeft vaak het minste vrezen

        als je scheel kijkt en de klok slaat
        blijf je heel je leven scheel
        als je zout morst krijg je ruzie
        en betaal ik niet te veel
        loop nooit onder langs een ladder
        en op wijzen staat een jaar
        en onder bomen staan bij onweer
        dus schuilt een levensgroot gevaar

        als je ouder wordt komt vanzelf de generatie kloof
        en wie vloekt gaat naar de hel
        van masturbatie wordt je doof
        WÁ-ÁT ???
        van masturbatie wordt je doof

                      refrein :
        en dat is allemaal angst
        allemaal angst
        de allergrootste schreeuwers
        zijn dikwijls het bangst
        en als er ooit iets gebeurt
        nou dan moeten het zo wezen
        wie het meeste angst heeft
        heeft vaak het minste vrezen

        vrijdag 13 blijft gevaarlijk
        van veel lezen wordt je blind
        trouw je met je achternichtje
        krijg je een ongelukkig kind
        als ik maar geen lekke band krijg
        en stink ik niet uit me mond
        ben ik niet te laat verzekerd
        dokter, ben ik wel gezond?

        van tomaten krijg je puistjes
        van veel koffie wordt je rood
        van sigaretten zieke longen
        en van leven ga je dood
        woaaaah

        en dat laatste is waar
        da's helemaal waar
        het klinkt misschien wel lullig
        maar toch is het waar
        maar 't kan nog jaren duren
        dus niet van dat bange

        heb je angst voor morgen?
        dan moet je vandaag gaan hangen!

            Robert Long - Allemaal angst, 1974

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=IZPGp5H4jJ4
03min02

Over Robert Long : Hieronder zijn eigen verhaal, in zijn eigen bewoordingen,
door Mark de Vries bij elkaar geplukt uit de vele interviews die Robert Long gaf
http://vriesdemark.schrijft.nl/long/long.htm, boeiende lectuur hoor.

m – HiH-01/2017, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Robert_Long ,

te gast bij Wim Helsen, Dolores Bouckaert met een tekst uit het dagboek van Etty Hillesum (1941-1943)

       Ik ben nu brandschoon vanbinnen.
       Vanavond was er nog even zijn stem door de telefoon, die mijn lichaam helemaal in opstand bracht. (...)
       En ik kon plotseling zo begrijpen de monniken, die zichzelf geselen, om het zondige vlees te temmen.
       En het was even een gevecht tegen mezelf, razend was ik en daarna grote helderheid en rust.
       En nu voel ik me heerlijk, brandschoon vanbinnen.
       S. is weer eens voor de zoveelste keer overwonnen. Zou het lang duren? (...)
       "Melodisch rolt de wereld uit Gods hand",
       deze woorden van Verwey gingen me de hele dag niet uit het hoofd.
       Ik wilde dat ik zelf melodisch uit Gods hand rolde.
       En nou goeienacht.

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Bouckaert in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a43/ 
11min29

Over Dolores Bouckaert : https://www.hiros.be/nl/artiesten/detail/dolores-bouckaert-1
Over Etty Hillesum : https://nl.wikipedia.org/wiki/Etty_Hillesum 
Over het boek : https://nl.wikipedia.org/wiki/Het_verstoorde_leven_(boek) 

Eerste indruk : een uitbundig iemand, die dame. Haar drukke manier van praten vermoeit mij eigenlijk.
Stel u voor dat ge met zo iemand twee à drie uur moet vergaderen. Hoofdpijn!
Maar als ik dan haar levensparcours hoorde dacht ik : doe maar meisje,
doe maar uitbundig en bijt in het leven als was het een appel en eet het klokhuis mee op.

winterlaarsjes / winterbottekes

Vanmorgen zat dit in de bus, een filmke van 15 seconden over een handige vader,
deze:
foto van ’t Net  
 

klank niet nodig,
https://www.youtube.com/watch?v=PM73djdgxZI 
00min15 

Het filmke deed me denken aan een tegengestelde situatie, aan een verhaal dat ongeveer zo gaat : 

Bij het buiten gaan van de klas had een klein jongetje het moeilijk om zijn laarsjes aan te trekken. 
De Juf knielde bij het bankje en met hijsen & sleuren en kalm blijven (want zo zijn juffen)
lukte het haar het ene laarsje -uuhg!- en daarna het ander laarsje -uuhg!- aan te trekken.

- Ziezo jongen! 

Waarop de kleine :

- Juf, Jú-úf, ze zitten raa-aar ... (dat toontje!) 

De Juf keek ongelovig naar de voetjes en zag dat er iets was.
Er was geen duidelijk links of rechts. Zo is dat bij moonboots. 
Kalm blijven nu. Kalm blijven leren juffen op de juffenschool.
En toch maar de laarsjes van voet wisselen, men weet nooit. 
Het was een heel corvee om die laarsjes
weer uit te  wrikken en weer aan te doen, deze keer elk laarsje aan het andere voetje. 

- Dat zijn mijn botten niet hoor, zei het jongetje terloops.

Nu beet de Juf op haar tong. Dat leren ze tijdens hun stages. 

- Waarom zegt ge dat nú pas, kameraad? 

En ze wrikte & trok & hijgde en werkte zich in het zweet tot de laarsjes weer van de voetjes waren. 

- Dat zijn de botten van mijn broer en Mama heeft gezegd dat ik die
  vandaag moest aandoen omdat het zo koud is. En zijn wanten ook.

Juf  zuchtte hoorbaar. Een hóórbare zucht? Schoot hier haar zelfbeheersing tekort? 
Plichtsbewust wrikte & hees ze weer aan de laarsjes tot die opnieuw aan de voetjes zaten.
Ze wreef zich het zweet van het voorhoofd: KLAAR! 

- Oké kleine man, en waar zijn uw wanten?

- Die zitten in de tippen van die botten, Juf.

m - met dank aan AV – EZW-12/2011, HiH-01/2016, bijgewerkt -