Archief

in de wachtkamer in Elisabethstad in Congo ~ door Rocor, 05/2007   

Wellicht zult ge u afvragen : hoe komt ge daar nu? Het was 1957. Ik vervulde mijn legerdienst bij de paracommando’s.
We waren pas enkele dagen in Congo. Ik was chauffeur van de commandant en hij moest naar de dokter.
Die mannen moesten vervoerd worden. Ik zat daar op de baas te wachten in een kamertje van 3 op 3 meter.
Het was 45 graden warm, snikheet dus. Recht tegenover mij zat een zwart meisje van ongeveer 18 jaar.
Ze was zeer mooi en had haar kind op de schoot. Het moedertje was kleurrijk gekleed.
Het baby’tje was zo te zien enkele dagen oud. Het was een jongetje.
Het kleintje dacht dat het stilaan tijd werd om te eten en begon te zeuren.  

Ik werd voorgelicht door ons moeder toen ik 9 jaar oud was.
Ze zei dat de kindjes uit de buik van hun moeder kwamen.
Dat was het, de rest moest ik zelf maar te weten komen.

1957 is natuurlijk 60 jaar geleden! Wat er toen gebeurde zal ik nooit vergeten.
De jonge moeder schoof haar kleurrijk kleed opzij, haalde haar borsten boven en duwde de gulzige mond over haar tepel.
U moet weten ik had nog nooit een blote borst gezien! Ik was opgeleid in een elitegroep, had de rode muts behaald,
had 30 parachutesprongen gedaan, was commando, had leren vechten, had op rotsen en op touwen over rivieren geklauterd,
had leren boksen, was uit rijdende auto’s gesprongen, … kortom wij waren getraind en van niets bang.

Wat bleek nu? Tegen zo een situatie was ik niet opgewassen. Ik voelde warm en koud.
Wat moest ik doen? Naar het kind kijken? naar die mooie borsten? Kon dat zo maar?
Ik ben toch maar mooi blijven kijken en het stoorde de moeder blijkbaar niet.
Ik was onder de indruk. Het was zo puur. Bij ons in België zou toen zoiets onmogelijk gekund hebben.
Men had er schande over gesproken. Wel moest ik vaststellen dat de kleine geen tafelmanieren had.
Er liep een straaltje moedermelk over zijn buik. Het was een kleine gulzigaard en achteraf boerde hij luid!
Over zijn gezicht lag een gelukzalige glimlach.
De zwarte mama wreef met haar hand over de gemorste melk die nog een beetje uit haar borst vloeide en likte die op.
Van een teder moment gesproken! 

Toen kwam de dokter zeggen dat het haar beurt was.
Mijn commandant vroeg of alles in orde was met mij. Hij vond dat ik zo raar keek.
't Is niet moeilijk! Ik vond de Congo een mooi land!  

05-2007 door Rocor - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1177970400&stopdatum=1180648800 

En ik vond dit een knappe situatieschets, daarom heb ik ze overgenomen.
Een jongen van 20 of 21 jaar, getraind als paracommando, komt in een situatie waar hij puur geen blijf mee weet.
Rocor vertelt het zo argeloos, alsof hij weer die jongen van 20 was.   

Gisteren was het hier niet te doen. Hier.
Op dit stoeltje en aan dit klavier. Niet te doen.
Om de hoek zijn verbouwingen bezig.

Er werd gekapt en gedrild en geboord en ik werd er oren-dul van.
Het geluid weerkaatste tegen de achtergevels en krijste tegen onze ramen.
Lawaai = Hoofdpijn
Al mijn hersenhelften decibelden door elkaar en mijn oogbollen trilden tot pijnlijke pudding.
Mijn schrijfantennes gingen in rood alarm en werden totaal onbruikbaar.
Weg denkvermogen, weg alle ideeën, en ik was hier ook weg.
’k Ben mijn heil gaan zoeken vooraan in het appartement.
In de woonkamer was het relatief stil.
LM had bezigheden in de keuken en daar was het werkelijk rustig, maar
bij voorbereidend keukenwerk kan meneer geen bezoek gebruiken.
Terug naar de woonkamer dan maar.

Achteraan verjaagd door lawaai van de buren,
vooraan niet welkom in de planning van LM.
Op de sofa ging ik mijn lot liggen overdenken.

’k Heb heel de situatie blauwblauw gelaten, en ik heb geslapen.
Hoofdpijn wegslapen, altijd nuttig. Als slapen lukt. Het lukte.

20h : Het eten was lekker en zomers kommerloos, als neus naar de eerste dag van de herfst.

Eten en weer slapen, bekomen en nieuwe krachten opdoen,
en vanmorgen stonden mijn schrijfantennes weer op groen :
                                       
m – HiH-09/2016, bijgewerkt -

Tijdens het snuisteren in archiefmappen,
kwam ik een tekst tegen waarin volgens mij
een heel interessante gedachte zit :

                      zonder woorden

                   zowel vriendschap als vijandschap
                   laten af en toe ook littekens na
                   alleen is het ene mooier dan het ander
                   ik zie ze als ik voor de spiegel sta
                   
                   die littekens kunnen veranderen
                   als gij ook soms  gaat veranderen
                   worden ze mooier of slechter
                   slechts zichtbaar door anderen

                   ge moet geen schrik hebben vriend
                   om die littekens eens te tonen
                   aan wie ge ze ook gaat laten zien
                   aan vreemden of aan die bij u wonen

                                        TBI, 28-09-2011

'k Bracht het onderwerp aan tafel ter sprake: vriendschap maakt & draagt littekens.
Niet, zei iemand. Dat kan niet, dan is het geen vriendschap.
Volgens mij wel, zei ik. Vriendschap maakt en draagt wél littekens. Evenzeer als liefde.
Het kan bijna niet anders, als vriendschap onvoorwaardelijk en 'ondanks alles' is.
Een vriendschap die met de jaren dingen meegemaakt heeft, draagt daar toch onvermijdelijk sporen van? 

Ja. Vriendschappen kunnen littekens dragen en verdragen. En meedragen,
de stille tekens van dingen die men samen te boven gekomen is.
Veterane vriendschappen hebben blutsen, deuken, littekens. En toch blijven het vriendschappen.
Of misschien mee daardoor.

m – EZW-09/2011, HiH-09/2016, bijgewerkt -

            Vanmorgen heb ik nog eens een ochtendfoto ontvangen en
        daar moeten we dan iets bij verzinnen. Liefst iets zinnigs.
        En juist vandaag heb ik geen zin in zinnigheden.
        Maar het gaat over voedsel, dan doet een mens een efforke :

Kinderen eten graag spaghetti. Dat is een van de zekerheden in deze wereld, dat is ongeveer een natuurwet.
Hier volgt een grappig recept. Niet omwille van de ingrediënten maar het oogt een beetje raadselachtig in het bord.
Als de men de (klein)kinderen of den huisgenoot eens wil verbazen met een andere bereiding, dan gaat men zo te werk:

- Snij frankfurterworsten / weense worsten in stukjes van +/- 3cm.
- Haal er droge capellini door, zo te zien zes stuks per blokje worst. Misschien meer.
  Capellini zijn de allerdunste spaghetti.
  Eventueel de worstjes voorboren met een prikker want capellini breken bij het minste.

tidbits 2012 spaghetti hot dog 

- 'k Zou geen zout in het kookwater doen,   er zit al zout genoeg in de stukjes worst en die gaan mee het water in.
- Gebruik een grote pot met ruim water + eventueel een geut olijfolie, waarom weet ik zelf niet.

'k Ga dit proberen met de volkoren capellini van Soubry,
want die vragen maar 4 minuten gaartijd om al dente te zijn.
De gewone 'bleke' capellini van Carrefour vragen 6 minuten gaartijd.
Nu mag het voor LM & mij iets malser, dus wordt het denkelijk toch 6 minuten.
MAAR : voor de stukjes worst mag het water absoluut niet koken
of de stukjes worst barsten. En dat willen we niet.
Absoluut niet!, want dan is de hele presentatie, het hele idee naar de bom.

Men houdt het water tegen het koken aan, zonder te zieden.
Dus wordt het waarschijnlijk 8 minuten om de capellini te garen,
maar dat weet  men nog niet, dat wordt beslist aan het fornuis, op het moment zelf.

- Afgieten moet zeer voorzichtig gebeuren om de stukjes worst niet te scheuren of te bruskeren.
  Eerst het meeste water weggieten en dan met de spaghetti-tang 
  elk blokje worst-met-slierten uit de pot hijsen en in een vergiet leggen.
  Oef. Er is geen enkel stukje worst gescheurd.

Het eindresultaat komt dan op het bord, zoals op onderstaande foto.
Het jong grut (en Opa) vragen zich af hoe die 'spaggestis' uit de sossiskes kunnen groeien.

               spaghetti hot dog  

"Kan Oma toveren?" vraagt Opa.
"Nee, Oma doet gewoon eens gek." antwoordt zij.
"Wáá-róóm?"vraagt de Kleine.
"Omdat het misschien gaat regenen." denkt Opa.
"Ja, omdat het misschien gaat regenen." zegt Oma.

Dat is een geldige reden voor de kleine. Het antwoord is goedgekeurd,
de schotel ook goedgekeurd, en het bordje wordt leeggegeten.

'k Zou het serveren met een zacht kaassausje met fijne kruiden in,
bieslook-dragon-kervel-peterselie, maar drie van deze vier vind ik al oké.
Daarbij komt een tomatensla. Want bij pasta hoort tomaat, volgens mij.
Misschien niet altijd in de saus of op hetzelfde bord, maar dan toch vlakbij, in een kommetje ernaast.

     tomatensalade smulweb

'k Zou dit gerecht graag eens serveren aan een paar foodies, en ook aan de ploeg van
Pee Klak in Strombeek-Bever, om te zien of die mensen er kunnen mee lachen.
Dan wel met een meer volwassen sausje.

En als het gerecht lukt met de stukjes worst-uit-potten
probeer ik het ook eens met kruidige balletjes gehakt.
In gedachten ben ik ze al aan het blancheren, laten koelen, de capellini erdoor halen en
… nu ga ik naar de keuken, vooraf oefenen.
LM mag niet in de keuken of de mop is er af.
Over het resultaat laat ik ooit nog wel iets weten.  

m ~ het was geslaagd, EZW- 03/2013, HiH-08/2016, bijgewerkt - https://www.muminthemadhouse.com/hairy-hot-dogs-or-scary-spaghetti/ 

een frisse vlotte dertiger  

'k Stond wat te frutselen en te doen in de keuken en ineens hoorde ik straatgeluiden
en LM die heel luid iets zei over 'vallen'.
'k Ging kijken in de woonkamer, LM was de balkondeur aan het sluiten.
"Is er iets gevallen?" vroeg ik. Hijzelf blijkbaar niet.

Hij keek beduusd en wees naar de overkant van de straat :   
"Ik dacht dat die gast zijn autosleutels had laten vallen."
"Waarom raapt hij ze dan niet op?"
"Dat zijn geen autosleutels, het is een leeg sigarettenpakske" zei LM en hij sloot de balkondeur.
"Hoe weet ge dat dan?" vroeg ik.
"Hij heeft het gezegd toen ik riep dat hij zijn sleutels had laten vallen" zei LM,
"en hij deed zó " LM maakte een wegwuifgebaar.

'k Bekeek die gast, hij stapte naar de broodjeszaak :
een modieuze dertigplusser, dus geen snotneus meer en qua kledij zeker geen marginale.
'k Bekeek de auto : een blinkend crèmekleurig gestroomlijnd model, helemaal geen krotkar.

Ik haalde de verrekijker erbij -die lag nog achteraan, om naar de bomen te kijken-
en vooraan zag ik dan, juist ja, een gekreukt sigarettenpakje.

"Wat een triestige vent." zei LM.
"Ja, een frisse mentaliteit." zei ik.
En ik vroeg me af of die man kinderen op te voeden heeft.

m - EZW-05/2012, HiH-01/2017, bijgewerkt  

wéér eens de eerste van de klas 

         “ Een maat van mij zei eens: ik doe niet graag mee aan examens.
         Niet omdat ik niets ken maar omdat men niet zou zeggen
         ‘het is hij weer, die de eerste van de klas is’ ”  TBI

Dat moet erg geweest zijn voor die jongen. Heel erg.
Groepsdruk kan verschrikkelijk zijn. Toen al.

'k Heb zo een kozijn gehad. In een gelijkaardige situatie.
Hij deed het goed op school maar de geuzen van de klas vonden dat 'flauw'.
Goede cijfers was voor onnozelaars, voor febbekes, voor janetten …
Hun eigen aantal onvoldoendes zagen zij als een trofee.

Kozijn is pas opengebloeid toen hij op de hogeschool en verder kwam,
weg van die bavianen uit het middelbaar.

Later had hij twee van hen onder zijn werknemers.
"Ze kunnen zelfs geen tandarts betalen, zei hij bedrukt, want ze zitten aan de grond."
Dat vond hij erg, zelfs na alles wat ze hem aangedaan hadden.
Zo een brave mens was die verstandige en schrandere kozijn.

m – HiH-05/2016, bijgewerkt - 

over stuurman Knorrepot ~ zomer 1979, Long Beach, Ca. 

Nu noem ik hem wel stuurman Knorrepot, maar hij was een zeer sociaalvoelend mens hoor.
Niet sociabel in de omgang misschien, geen strijkages,
maar wel iemand met een zeer fijn gevoel voor wat mag en kan, voor wat billijk en recht is. 

Zo had hij gedaan gekregen dat de kaptein hem met de lifeboat een veerdienstje liet doen naar de wal.
We lagen voor twee weken op anker bij Long Beach (Californië), ongeveer anderhalve mijl uit de kust.
Nu is zoiets totaal ondenkbaar, dat een schip op anker een eigen sloep gebruikt 
om bemanning naar de wal te varen, maar in '79 of '80 kon dat soort dingen nog.
Mits toestemming van de kaptein natuurlijk, vermits het ging over een sloep van het schip. 

De stuurman voer op aanvraag om 13h, na het middageten, naar de wal.
Met de lifeboat. En met als vast bemanningslid de 4^de mecanicien, want
volgens de voorschriften moest er een werktuigkundige aan boord van de sloep zijn.
Of die jongen met evenveel enthousiasme als de 1^ste stuur meedeed weet ik niet meer.
Waarschijnlijk wel, in een Californische zon tijdens de werkuren zo wat heen en weer tuffen 
en er nog voor betaald worden ook … altijd beter dan in 't Machien staan sleutelen.  

Vanaf dag 1 stonden Nooke en ik gereed om mee te gaan.
Niet om aan de wal te blijven, daarvoor hadden we onze twee uren middagrust te zeer nodig,
maar om te mogen meetuffen met de sloep. Zomaar, gewoon voor de verandering.
Soms met onze schort nog aan stonden we al te wachten bij de gangway
want het water vanuit de sloep gezien is veel meer 'water' dan van daar boven aan boord.

Soms dook er al eens een zeehondje met mooie ogen op, het kwam piepen en verdween weer.
Dat boottochtje was voor ons de belevenis van de dag.
Na de heen en terug van ongeveer een half uur
konden we met zout op onze huid elk aan onze siëste beginnen. 

Op een keer
-'k ging na de middagservice het vuilnisbakje van de pantry naar het achterdek brengen-
zag ik in de verte dat de sloep aan het terugkomen was. Hoe? Was de stuurman al voor 12h vertrokken?
Daarom hadden we hem en de 4^de mec niet aan tafel gehad!
Gelukkig stond er voldoende te eten in de frigo van de pantry.

Ja, die keer was hij vroeger vertrokken, hij had de helft van zijn matrozen een namiddag vrij gegeven.
Die mannen stonden te springen en na de douche waren ze vertrokken. 

Nu was het 13h en de sloep met stuurman en 4^de mec lag daar in de verte te dobberen.
De sloep was nog het open model, in hout, met ook mast en zeil aan boord, in geval.
En dit was een geval. 

Ik zag de 1^ste stuur en de 4^de mecanicien staan sukkelen met die mast en met de lappen oranje zeil.
De mast was toen nog in hout. Zwaar spul dus, geen vlot hanteerbare kunststof.
En het zeil was nog in zeildoek. Ook zwaar spul, geen synthetisch lichtgewicht.
Stuur en 4^de probeerden de mast recht te zetten.
Toen die met veel comedy-achtige toestanden eindelijk bleef staan,
moest het zeil nog gemonteerd worden én gehesen. 

"Zie ze doen, zie ze doen …" dacht ik en ik ging met het leeg vuilnisbakje terug naar binnen.
Nooke vroeg waar ik zo lang gebleven was.
"De stuur probeert te zeilen, zei ik, hij denkt dat die houten lifeboat zijn jacht is."

Wat bleek achteraf : de 4^de mecanicien, de junior van de machine-officieren, had sinds dagen
het dieselreservoir niet bijgevuld en bij het terugkeren naar boord was de sloep zonder brandstof gevallen.
En de stuurman, die zichzelf een zeiler noemde want hij had thuis een zeilboot,
stond niet alleen te vechten met het zware zeilmateriaal van de lifeboat, hij kon er ook niet mee zeilen.
Rond 15h pas waren ze terug aan boord. Uitgehongerd, verdorst, serieus verbrand door de zon
en in een rothumeur voor twee volle dagen.
Zo, dacht ik, dat weten we dan ook weeral. ALTIJD drinkwater meenemen. 

m - HiH-05/2017, bijgewerkt -  

een vriendschap die nooit voldragen werd 

Van MVH ging iets uit dat iedereen meezoog.
Met iedereen bedoel ik ongeveer vier of zes meisjes.
Het zal '66 geweest zijn, we waren 14, sommigen al 15,
nog altijd een ontvankelijke leeftijd als het gaat over empathie.
MVH was gewoon een klasgenoot, er was dus geen hiërarchie meer gemoeid.
Of toch geen officiële.
Onze klas was mee toegelaten in de rozentuin, we mochten daar wandelen.
Dat was al veel damesachtiger dan spelen op de speelplaats,
een plein waarmee de jongere klassen genoegen moesten mee nemen.

In de rozentuin mochten we niet op het gras lopen.
We mochten enkel op de paden wandelen of op de banken gaan zitten.
Wij hielden ons daaraan. Wij hielden op met spelen en rennen,
wij oefenden in gezapig wandelen, zelfs arm in arm, we werden mini-matrones.
Van het gras in het Vondelpark hadden we nog niet gehoord. Dat kwam pas later.

Telkens wanneer MVH misnoegd of treurig was over 't een of 't ander
-en iedereen weet dat men vlot melancholisch kon doen op poëzieboekskesleeftijd-
zoog ze daar het gezelschap in mee.
Die melancholische buien werkten danig op het gemoed van de anderen, waaronder ik.
Het gebeurde te vaak en de buien duurden te lang
Weken melancholie in de tuin. Op die bank. Elke dag, drie pauzes lang.
En zo een heel schooljaar?

Er was voor mij maar één uitweg, terug naar de speelplaats.
Dat heb ik gedaan, van de ene minuut op de andere.
In de klas kon ik met MVH fantastisch samenwerken, é-norm!
Maar buiten de lesuren zoog ze mijn energie weg.
Ik heb toen in stilte maar wel zeer plots een punt gezet achter die vriendschap.
Het was een soort mentale overlevingsdrang, 'redde wie zich redden kan'.
Ik keerde terug naar de speelplaats. Voor mij geen rozentuin meer.
De geuren waren er zoet en afwisselend genoeg, maar de sfeer rond MVH was één en al doem.

m – HiH-09/2016, bijgewerkt - 

Toen ik nog in Ganshoren woonde was er een postbode die met zijn ego ruimschoots compenseerde
wat Moeder Natuur hem in de bovenkamer vergeten mee te geven was. 

’k Schrijf nu wel postbode, maar in die tijd, en dan zeker in de Brusselse rand,
heetten die mannen facteur. Marcel de Facteur. 
Factrices waren er nog niet en ze zouden er nooit komen volgens Marcel,
omdat … gewoon omdat facteur een mannenjob was, tiens !
Als onderbouwing van een argument kon dat tellen. 

Het was de tijd dat dat facteurs nog in grijs PTT uniform liepen,
een leren tas op de buik droegen en een kepie op het hoofd hadden. 
En een cape in de winter ? Dat weet ik niet meer,
het was ergens tussen '74 en '89. Droegen ze toen 's winters nog een cape ? 

Op een middag kwam hij ostentatief zuchtend het café binnen.
Hij veegde imaginair zweet van het voorhoofd. (dorst, wou dat zeggen) 

- Allez Marcel, zei de bazin, zo warm is het vandaag toch niet.
- Dat komt van al die boeken van de suizen, die wegen een pak zenne.
- … boeken van suizen ?
- Ja, de boeken van de drie suizen. Voor u is er ook ene. Hier zie, nen boek voor madame ! 

En hij plofte de cataloog van 3 Suisses op de toog. 900 bladzijdes dik.
Het gewicht hebben we nooit geweten. 

m - HiH-07/2015, https://fr.wikipedia.org/wiki/3_Suisses#Historique ,
https://www.demorgen.be/nieuws/3-suisses-failliet-het-einde-van-een-bedrijf-dat-alles-had-om-het-digitaal-te-maken~b0619696/