Archief

Destructieve relaties, Dr. Phil dankt er een deel van zijn broodwinning aan.
In vriendschapsrelaties bestaat het ook. Destructieve vriendschappen.
'Slechte vrienden' werden zo'n situaties ooit genoemd.
"Hij was in handen gevallen van slechte vrienden".

Mijn grootvader aan vaders kant had na zijn pensioen 'slechte vrienden' volgens mijn grootmoeder.
Hij ging twee keer per week kaarten in 't Gildehuis, rechtover de parochiekerk.
Nu heet het café Onder Den Toren.
Dan kwam hij in de late namiddag naar huis gefietst, laverend vanwege drie glazen Palm.
Hij had de korte afstand thuis-Gildehuis en terug
best te voet kunnen doen, maar om een of andere reden wou hij met de fiets.
Als zelfstandig huisschilder is hij tamelijk laat met pensioen gegaan,
misschien wou hij aan de buurt laten zien dat de Fred er nog altijd was,
ook al had hij zijn grote ladder aan zijn zoon doorgegeven.

Eén van de slechte vrienden was de onderpastoor. Die kaartte ook en die dronk ook Palm.
Dan hadden ze op de parochie toch al andere onderpastoors gehad zulle !
Ene was zelfs Deken geworden.
Maar deze zou het nooit zover brengen, wist mijn grootmoeder.
Zo jong al kaarten en Palm …, dat manneke wordt ommers vanzelevens geen Deken.

m – HiH-09/2016, bijgewerkt -    

laaghangende zon

- Oma? Kan een mens ook ín de zon lopen?
- Ín de zon lopen … ?
- Ja, ín de zon lopen.
- Als de zon opkomt? Naar de zon lopen?
- Ja.
- En als de zon ondergaat, ook naar de zon lopen?
- Ja. Tot ín de zon.
- Ik weet hoe we dat kunnen doen, naar de ondergaande zon.
  Mag het met de auto?
- Ja.

Het mocht met de auto. En hij mocht vooraan zitten.
Oma had het juiste uur berekend want die Oma kon dat,
ze had daar een boekje met tabellen voor, over zonsondergangen en zonsopgangen.

Ze vertrokken 's avond op de KeizerKarellaan in Ganshoren en ze bleven west rijden,
de ondergaande zon achterna, tot de zon bijna helemaal onder was.
Toen waren ze in Oostende. Hier kunnen we niet verder, zei de Oma, op een toon
alsof ze opnieuw op het strand van de Pacific stond en zojuist Route 66 voleindigd had.
De kleine knikte dat hij het snapte, hier zakt de zon in de zee.

- En morgen rijden we terug naar de zon, naar de opkomende zon.
- Morgen? Zijn oogjes werden rond.
- Ja we blijven hier slapen.
- Hiér?
- In een hotel, zotteke.
- Maar, mijn pyjama en zo, deed hij molenwiekend.
- Uw mama heeft een tas meegegeven, manneke.

Opluchting. Hij draaide een halve slag van contentement en lachte blij.
Daar dienen Oma's voor dacht ze.
De Mama's en de Papa’s doen de opvoeding,
de Opa's verkopen wijsheden en
de Oma zorgt voor de extra-lichtpuntjes.

's Anderendaags vertrokken ze op het uur van de tabellen in het boekje van Oma.

Het was heel vroeg en voor ontbijt haalde Oma koude pannenkoeken tevoorschijn.
Een flesje chocolademelk met twee pannenkoeken uit het vuistje, opgegeten in
de frisse ochtendlucht, onder de voorzichtige kleuren van het ochtendgloren.
In de open lucht smaakt alles eens zo goed.

- Ginder gaat de zon op, wees ze.
En toen reden ze oostwaarts. De opkomende zon tegemoet.
En ze was blij dat de kleine Jaak heette. Een beetje gelijk Kerouac.

Dit alles is lang geleden hoor. De E40 was toen nog geen racebaan vol haastige vracht-dragonders
en zat nog niet dicht gestropt met woon-werkverkeer. Zo lang is het geleden.
Er is ondertussen zoveel veranderd.
Maar de Oma's, zij zorgen nog altijd voor de kleine extra-lichtpuntjes.

m – HiH-09/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Jack_Kerouac , https://nl.wikipedia.org/wiki/On_the_Road_(boek)

Op een avond rond 14/09 werd Dirty Dancing met Patrick Swayze nog eens uitgezonden.
'k Ben vergeten op welke zender dat toen was.
Die keer zou ik kijken. Zeker weten. Want Swayze had ooit deel uitgemaakt van mijn leven
en ik had hem nog niet aan het werk gezien, toch niet in zijn beroemdste mambo. 

         In '87 woonde ik tijdelijk (2j) bij iemand die een flatgenote kon gebruiken. En ik ook. 

        Zij was 28, 
        freel van gestalte en was zeer plots weduwe geworden. Dat plotse heeft haar vier jaar therapie gekost. 
        Ik was 35
        en op de dool tussen een relatie en de job (koopvaardij). De relatie kon duidelijk de job niet aan. 
        En daar zaten we dan, twee verloren zielen, yuppies - jawel, maar emotioneel aan stukken.

        Zij heeft me opnieuw geleerd huiselijkheid te waarderen. 
        Ik heb haar opnieuw bijgebracht dat de buitenwereld óók iets te bieden heeft. 
        We vulden mekaar tamelijk goed aan. 
        Behalve die keer dat de ... en de keer dat de foon...  

        Tamelijk goed dus, misschien beter dan in andere huishoudens, omdat we 
        eigenlijk niet emotioneel afhankelijk waren van mekaar. Het was een rationele samenwoning. 
        Zó rationeel dat we het vanzelfsprekend vonden dat zij meekwam naar het huwelijk van mijn zus Laura. 
        Gewoon omdat we, beiden single zijnde, mekaar de meest aangewezen persoon vonden. 

        Daar hebben we dan gemerkt dat het  begrip 'flatgenoten' nog niet 
        doorgedrongen was tot in de uithoeken van het land. 
        Men vroeg haar wie zij was : ik ben de vriendin van de zus van de bruid.  
        Owee, we waren geklasseerd. Het hielp ook niet dat ik haar MiekeMuis noemde en zij mij Zoetje.  
        Dat 'zoetje' omdat ik juist niet van zoetigheid hou en het 'miekemuis' omdat ze  enorm kattig kon doen. 
        Die naampjes waren voer voor psychologen. 

        We gingen al eens naar de cinema, waar ik mijn claustrofobie verbeet. Of trachtte te verbijten. 
        En bij de slotscène van Dangerous Liaisons had ik ietofwat heftig gereageerd, dus zou ze me nooit nog 
        meenemen naar de film. Wat ik opgelucht begreep. 
        Op een dag kwam ze thuis na Dirty Dancing. Vanaf toen waren we met drie : 
        MiekeMuis, Patrick Swayze en ik. 
        Posters, videotape en muziekcassette. Heel het kot was Swayze. En danslessen. En thuis oefenen.

                                    

        Nu had ik op mijn kamer wel een platenhoes van Freddy Mercury liggen, 
        maar die zanger was veilig onbereikbaar door zijn geaardheid. Het ging me om zijn stemkwaliteiten. 
        Wat MiekeMuis in Swayze gezien had was van een gans andere orde. 

        Vanaf toen werd elke weekendvriend getoetst op zijn danskwaliteiten. 
        Terwijl de man in kwestie waarschijnlijk een heel ander soort fysieke arbeid 
        voor ogen had, kon hij helpen de tafel en de stoelen opzij schuiven, dansvloer! Het Swayze-examen.  

        "Zoetje kom eens kijken!" riep ze dan in volle afwachting. 
        De weekend-heer schrok zich een hoedje : er was ook nog een Zoetje? 
        En het Zoetje in kwestie was van vrouwelijke kunne. 
        En ze had het voor Freddy Mercury, als geruststelling kon dat tellen.

        Kortom, Swayze was niet meer weg te denken. Máán-den heeft dat geduurd.
        Swayze behoedde MiekeMuis voor muizenissen. 

        In '89  ben ik verhuisd. Nog een jaar later is Muissie bevallen van haar eerste kind. 
        De vader is een jeugdvriend van haar overleden man. 

        We belden mekaar nog wel, maar dat verwaterde. Zij leerde nieuwe mensen kennen, ik ook : 
        we vertelden over onbekenden. Op de duur maakten we geen deel meer uit van mekaars leven. 
        Maar Swayze heeft wel deel uitgemaakt van ons gezamelijk leven, 
        van de living tot de badkamer : Swayze posters & mambomuziek. 
        Haar zoon zal nu 30+ zijn. Kan hij dansen?
        Misschien moeten zonen niet kunnen dansen.

Ik was in die tijd ook in hetzelfde bedje ziek als jouw MiekeMuis!
niet moeilijk als je Dirty Dancing gezien hebt ... RSL

                 klank aanzetten voor de slotdans
            https://www.youtube.com/watch?v=WpmILPAcRQo
            04min28

Zijt gij toen ook danslessen gaan volgen, RSL? Want MiekeMuis had het toen serieus te pakken hoor.
En ik was blij³, want die mambo-Swayze dingen hielden haar bezig. Ze had eindelijk terug een focus.
Ook denk ik dat die danslessen meer voor haar gedaan hebben en sneller gewerkt hebben
dan de therapie die maar bleef duren en waar ze zich elke week naartoe sleepte.
Met de danslessen had ze eindelijk iets waar ze zich in kon 'gooien'. Ze was er verwoed mee bezig. 

Die avond na de film bedacht ik dat ik Muissie misschien eens terug kon contacteren.
Maar dan toch weer niet. Misschien wil ze niet herinnerd worden aan die pijnlijke periode.
Want dat was het. Een heel donkere periode. 

Haar man, AP, was op zijn werk zeer plots overleden. Vermits zij en AP niet getrouwd waren
had MiekeMuis niet de zeggenschap van een echtgenote en zijn ouders
hebben hun klauw gelegd op het stoffelijk overschot én op de organisatie van de begrafenis. 

MiekeMuis kon zelfs niet gaan groeten, dat was voorbehouden : 'enkel familie'. 

Er kwam een kerkelijke dienst. Dat was tegen AP zijn overtuiging en dat wísten zijn ouders.
Er kwam een begrafenis, terwijl AP wou gecremeerd worden, en dan wísten zijn ouders. 
Het enige wat ze mogen doen heeft was een van zijn etsen afstaan voor de rouwprent.
Want al zijn grafisch materiaal lag bij haar, niet bij zijn ouders. 

Dat er door die mensen (vooral door de moeder)
op geen enkel moment met de wensen van AP rekening gehouden is,
heeft volgens mij bij Muissie even lang doorgewerkt als het overlijden van haar man.
Want hij was haar man, niet zomaar haar vriend.
Alleen was hij nog niet haar echtgenoot. Een kwestie van papier.
Maar het ontbreken van dat papier gaf de doorslag bij de moeder. 

Bij de begroeting aan de kerkdeur stond Muissie ook niet bij zijn familie.
De familie stond netjes uitgelijnd tegen het rechter deurpaneel van de kerk.
In een triomfantelijk zonlicht.
Muissie en haar zus stonden wat meer naar binnen, tegen het linker deurpaneel.
In de stille schaduw.

Er was heel wat volk om de dienst bij te wonen.
Wij van de vriendenkring hadden zo wat achterop het pleintje verzameld,
om beter te kunnen kijken en af te wachten wat ons te doen stond. 
De officiële mensen, de bazen van het werk, de collega’s, de mensen van de academie, de studenten,
we lieten ze allemaal voorgaan. En we zagen dat er weinig begroeting was voor Muissie. 

Toen zetten wij ons traagjes in gang, de informele kring, misschien 75 of 100 mensen gingen de trappen op.
De moeder zag ons komen en trok opnieuw haar smartelijk piëta-gezicht,
want zij was toch degene die een zoon verloren had. 

Maar kijk. De voorsten van onze stoet stapten naar het linker deurpaneel,
stapten op de kleine Muissie af en zij en haar zus werden daar begroet
met warme handdrukken, zachte omarmingen en ook een paar kussen.
En wij volgden. Als vanzelf. We kwamen voor een afscheid, niet voor burgerlijk vertoon.
En zo bleef dat maar doorgaan. 

Voor de familie aan het rechter deurpaneel waren er een paar knikjes.
Naar de broer van AP heb ik ook geknikt. Want die kon er niet aan doen dat zijn ouders zo waren.

Waar Muissie tijdens de dienst heeft kunnen plaatsnemen weet ik niet, en ik heb het haar later ook nooit gevraagd. 

Door heel die 'vieze begrafenis' was er iets dat maakte
dat het acuut rouwproces bij haar vier volle jaren geduurd heeft.
Vandaar die therapie. Die maar niet werkte.
Vandaar dat ik zo blij was met de danslessen en de mambomuziek.
En de film natuurlijk, die was het keerpunt. Hij heeft Muissie er uit getild. 

                   

Die periode is -hoop ik voor haar- een afgesloten hoofdstuk.
Daarom heb ik haar niet gebeld. 'k Wou geen herinneringen oprakelen aan toen.

m – HiH-02/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Mambo_(dans) , https://nl.wikipedia.org/wiki/Patrick_Swayze 

Hij zou komen eten bij haar thuis. Voor de eerste keer.
Ze vond de kurkentrekker niet direct en daardoor
werd ze nog zenuwachtiger dan ze al was.
Galant zei hij : "Laat mij maar doen, 't kan ook gewoon efkes met een mes hoor."
Hij nam zijn steakmes van tafel, nam de fles en het mes mee naar de keuken,
zette zich schrap en hij kreeg de fles open! Eh ... gered ?
Want er was een nieuw probleem: ze had maar twee steakmessen.

                           

m – EZW-11/2013, HiH-09/2016, bijgewerkt -

'k Ga reizen, zei de Oma Jo, naar Frankrijk en naar Thailand
en ook naar iets met zand. Naar een woestijn of zo.
De Rub Al Khali lijkt wel wat. Ze wees naar 't scherm vol beelden,
wat een kleuren, wat een weelde, veel zon & zand en helemaal niet nat. 

Haar man sprak : Ach Jolande, het is daar vlam en gloed.
We hebben het toch goed? Wat zoekt gij in die landen?

Jolande sprak met held're stem, ze had het duid'lijk tegen hem : 
't Wordt tijd dat ik mijn horizon verleg. Ik ga mijn IK verrijken.
Leer maar zelf een hemdje strijken, want ik, ik ben hier weg. 

m – HiH-04/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Rub_al_Khali, Afbeeldingen van rub al khali 

vervolg van tekst 763 van 21/09/2018 op vorig blog, ~ https://blog.seniorennet.be/maart_ ~
MML vertelt verder :

Door de feestelijkheden voor 10 jaar onafhankelijkheid
werkten de administratieve diensten van de universiteit van Kinshasa helemaal niet.
Zeker niet omdat het koningspaar naar ‘la colline inspirée’ kwam.
Het personeel kwam niet ter plaatse, want de bussen die hen normaal naar de campus brachten,
moesten gebruikt worden om hen met vlaggetjes in de hand langs het parcours van de koninklijke stoet af te zetten.

Daardoor kregen wij pas op 31 juni de bewuste telegram in handen.
F.L. kwam onverwacht naar huis met de boodschap: "ons vader is dood" Bam, bang!
Als je voor een jaar vertrekt en je familie achterlaat, weet je dat er iets kan gebeuren.
Maar nu toch niet. En wanneer het dan toch waar is, is dat zo onwezenlijk. Een rollercoaster begint te draaien

Ga je met die kleine naar huis? Wat moet er in orde gemaakt worden.

F.L. moest naar de stad om een uitreisvisum te regelen bij een ambtenaar die zijn krant
belangrijker vond dan onze aanvraag. Hij moest mij de toelating geven om terug te keren
en de kleine stond ook nog niet in mijn paspoort. Dus eerst naar de ambassade en dan
terug naar de overijverige nog steeds krantenlezende ambtenaar of was het ambetantenaar.
Madame moest zich ook presenteren.
Dat madame (21) haar valies aan het pakken was kon hem niet vermurwen.
Dan heeft F.L. tegen zijn principes zijn portefeuille maar bovengehaald.
En toen … was de klus in vijf minuten geregeld.

Een ticket voor mij en de baby was wat anders. Normaal mocht toen een kind onder de zes weken niet vliegen.
Na veel palaveren kwam er een vertegenwoordiger van Sabena en alles kwam in orde voor 1 juli.
De dag van de begrafenis.

Dat lijkt een reis met hindernissen, MML. Met serieuze hindernissen.
Om te beginnen de plaatselijke gebruiken al. 'k Krijg de kripse als ik het lees.
Ge zult er maar staan in een droeve situatie met een boeleke op de arm.
Ge zult gvd in zo'n soort land staan op een ogenblik dat het dringend is, omgeven door dat soort mentaliteit. 

Als het niet te moeilijk is zou ik heel graag het vervolg lezen.
En andere mensen misschien ook.
Door de leeftijd hebben we een aantal dingen gemeenschappelijk.
Maar ooit zagen onze levens er zeer anders uit. 45 jaar geleden bvb, in de zomer van 1970.

Vanmiddag aan tafel hebben LM en ik eens zitten denken wat we eind juni 1970 aan het doen waren
terwijl gij en FL probeerden naar België te geraken, met een baby van vier weken. 
LM en ik waren toen allebei 18. Die zomer zag er voor ons gans anders uit. 

LM begon onzelfzeker aan een werkleven aan boord, tussen de volwassenen.
Montalto (CMB), Escaut (Deppe). Hij was een dappere jongen, moest wel. 
Ik lag heel zelfzeker in de knoei met de nonnen, met België en met de wereld in het algemeen.
'k Was een gedecideerde snotneus. 

Buiten de kalender is er geen vergelijk tussen ulle zomer, die van LM, of die van mij, in 1970. 
Daarom lees ik met belangstelling over het leven van andere mensen.
Niet de beroemdheden, gewoon de ándere mensen. 

Weet iedereen voor zichzelve nog hoe het leven er uit zag in de zomer van 1970 ?
Er kan misschien een interessant schrijfsel van komen … gewoon een paar woorden.

de vlucht Congo-Zaventem

We hadden alle paperassen in Congo in orde gemaakt.

Na een slapeloze nacht met veel emoties was het zover. Een kleine koffer
en een mozesmandje met onze eersteling in waren mijn bagage.
Oh ja, ook nog een overvolle accordeonhandtas (1970) en heel veel onzekerheid (21)
en niet de meest avontuurlijke op deze planeet.

Ik zat naast een stel zakenmensen, industriëlen, ik weet het niet.
Maar zoals later zou blijken waren zij empathische vaders.
De baby werd in een soort hangmatje van ondoordringbaar materiaal boven mijn hoofd gehangen na het opstijgen.
Daar lag hij heerlijk gewiegd te slapen, tot hij een vuile luier maakte en zijn keel opzette.
Ik met de kleine naar het toilet. In die tijd waren er nog geen verluiertafels in vliegtuigen,
toch niet in dat van ons. Ik heb hem verschoond op het toiletdeksel.
Helemaal hoteldebotel kwamen we terug op onze plaats.
De twee vaders? Zij stelden voor om indien nodig zij bij de volgende verluiering
even de benen zouden gaan strekken, zodat ik meer ruimte zou hebben. De lieverds.

In België aangekomen moesten we te voet van het vliegtuig naar de terminal.
Mijn accordeonhandtas viel op de grond, alles overal verspreid, mijn parfum "Vent Vert" kapot.
Ik vergeet nooit die geur. Droog, groen, zerp gecombineerd met vliegtuigbrandstof en luchthavenlucht.

Bij de douane vroegen ze waarom ik naar België kwam. Voor de begrafenis van mijn vader.
Er moesten toen nogal wat paperassen ingevuld worden.
Oef, ik mocht doorlopen. Begint zoonlief toch van zich te laten horen.
“Wat zit er in dat mandje? Een baby? Ah ja, dan moeten we andere papieren invullen.”
En de klok, die tikte. 
“Hoe lang blijft u in België met de kleine? Veertien dagen?
Dan hadden we die papieren niet moeten opmaken.”

Ik heb de longen uit mijn lijf gerend om uit de luchthaven te zijn
waar mijn broer en schoonfamilie mij stond op te wachten.
Mijn broer heeft geracet om op tijd in de kerk te zijn.
Het kind werd toevertrouwd aan een tante die nog nooit een baby een flesje gegeven had,
maar wel heel veel liefde en rust in zich had.
De kist en ik kwamen samen aan in de kerk.

In de namiddag zijn we met de baby naar de kinderarts moeten gaan en
een week later zag ik mijn vader overal in het straatbeeld opduiken.
Ik heb nog nooit zoveel gerend. Zeker niet achter een hersenspinsel.

“Er is van u geschilderd of geschreven, geen lichtdrukmaal, geen beeld van u gebleven … ” (Gezelle). MML

Jawadde MML. Daarmee vergeleken is mijn zomer van '70 een verhaaltje voor de vaak. 
'k Moet uw relaas nog een paar keer herlezen hoor. Zo'n verhaal pakt en houdt iemand vast.
Allee, mij toch.

m – HiH-09/2015, bijgewerkt

naar een artikeltje uit een krant    

In een school bij Lyon werd de directrice geconfronteerd met een zeer specifiek probleem : een lippenstift-trend.
Waarschijnlijk mochten de meisjes van hun ouders geen lippenstift dragen
want de make up werd pas op school aangebracht. Elke ochtend.
Tot daaraantoe. 

Maar na het aanbrengen zetten de meisjes een afdruk van hun lippen op de spiegels boven de wastafels.
Daar stonden 's morgens, nog vóór het eerste lesuur, dozijnen zoenafdrukjes aan de randen. 

Elke avond poetste de conciërge de spiegels en elke morgen
zoenden de meisjes opnieuw de spiegels boven de wastafels. Vol.
Want het probleem werd met de dag groter natuurlijk, zo gaat dat met trends.
De spiegels raakten vol. De situatie vroeg daadkracht. 

De directrice liet de meisjes samen komen in en bij de toilettenruimte. Ze legde uit dat
de afdrukken van de lippenstiften elke avond tijdrovend extra-werk veroorzaakte voor de conciërge. 

Geroezemoes en lacherig gedoe.
En dat de conciërge daar toch voor betaald werd!
Dat laatste kwam uit de hoek van de nufjes onder de jufjes. 

Om aan te tonen hoe moeilijk lippenstift van glas te verwijderen is,
vroeg de directrice de conciërge om een demonstratie. 
Deze legde een spons op de rand van de wastafel,
deed de rubberhandschoenen aan,
nam de spons, en
stapte dan naar de dichtstbijzijnde WC-pot.
Daar doopte hij de spons in het water en
kwam terug om de eerste spiegel te wrijven. 

Stilte. Op slag was er stilte. 
's Anderendaags stond geen enkele zoenafdruk nog op de spiegels.
En dat is zo gebleven. 

m – EZW-04/2011, HiH-12/2014,12/2016, nagekeken 

werken met schaduw

Opdat kleine vogels zich niet zouden te pletter vliegen tegen het vensterglas,
plakken mensen die in de vliegroute wonen donkere silhouetten van roofvogels op hun ramen.

Het heeft iets te maken met de weerkaatsing van de lucht in de ruit.
Onderbreek die weerkaatsing met een donker silhouet van een roofvogel
en de andere vogels leven nog lang en gelukkig.
Een loffelijk initiatief, die zwarte schaduwen.
Allemaal mensen met in hun lijf een pitje gevoel voor de pittevogelkes.

Als die roofvogels 's avonds door de straatverlichting uitvergroot worden
en op het behang van de kinderkamer geprojecteerd staan,
dan moeten er dringend gordijnen komen.
Geen monsters op de muur van een kinderslaapkamer.
Er zijn al monsters genoeg in een kinderleven.

En dan is er Yaara Derkel. Zij heeft ook iets met schaduw gemaakt.

Onderstaande is wat men koopt, een stoel met elegante uitgesneden motieven.
A la Thonet. Een gekende stijl. Te vertrouwd bijna.
Tja, het zoveelste ding à la Thonet, alleen is dit een ontwerp van Yaara Derkel en
de stoel heeft twee gestileerde blaadjes in de rugleuning, fijn en elegant
als de ogen van een Venetiaans masker:

                

Onderstaande is wat men te zien krijgt bij een andere lichtinval,
wat de bedoeling was van het ontwerp.
Die ogenschijnlijk elegante stoel is eigenlijk een sinister meubel.

                

Een duivels schaduwbeeld. Misschien des te griezeliger omdat de schaduw
geen klever is zoals de roofvogel op het vensterraam, het is een schaduwbeeld,
niet tastbaar als een klever, niet afneembaar.
De Schaduw komt telkens weer, bij elke lichtinval telkens anders.

Dit ontwerp kan men als curiosum in huis hebben, ergens in een bureau. Of op zolder.
In een ruimte met kinderen, niet.

Als kind vond ik
de donkere gapende leeuwenkopjes van een Mechelse kast al een verschrikking.

m – EZW-10/2014, HiH-09/2016, bijgewerkt - Yaara Derkel, Bezalel Academy of Arts and Design, Jerusalem, https://nl.wikipedia.org/wiki/E.T.A._Hoffmann ,
yaara-derkel-coppelius-freud-the-uncanny-furniture-designboom-02.jpg , yaara-derkel-coppelius-freud-the-uncanny-furniture-designboom-01.jpg 

1999, Atlantische Oceaan 

Op de middagpositie ofte 'noon position'
-het papiertje dat toen nog elke middag uitgehangen werd bij de deur van de mess-
had ik gelezen dat we die dag het kruispunt van de nulmeridiaan met de evenaar zouden passeren.
De absolute nulpositie van breedtegraad met lengtegraad, 00°-000°,
zero zero – zero zero zero. Dat punt ligt in de oksel van Afrika, ter hoogte van Gabon.
Natuurlijk zijn er posities die verder van land liggen, maar die heten niet 5 x nul.

                          https://www.mapsofworld.com/large-world-map-in-robinson-projection.html

Er is het kruispunt van de evenaar met de tegenmeridiaan, de geografische datumlijn,
daar waar de volgende datum begint en dus daar waar elk jaar op Nieuwjaar het nieuwe jaar begint.
Dat kruispunt valt pal in de Stille Oceaan en heet 00°-180°, dat is veel minder nul dan de 5 x nul.

Die dag zouden we dus de absolute nulpositie doorgaan. Of er toch heel dicht in de buurt komen.
Daar drijft natuurlijk geen boei met het opschrift 'HIER, 't is HIÉR!',
maar we waren er toch niet ver vandaan, van de 00° breedtegraad en de 000° lengtegraad, op een zondag.

Wanneer het zondag is hebben de mensen een halve dag vrij, behalve natuurlijk degenen die wacht lopen.
Aspirant-officieren lopen nog geen wacht, zij zijn 'dagmannen', zij werken enkel overdag, tenzij in geval van nood.

De twee liggen in het zwembad, het plonsbadje dat voor verkoeling en leute moet zorgen.
Het werd elke dag gepoetst en gevuld met vers zeewater, door de vrijwilligster van dienst.
De jongen in de zwarte short is de junior machine-officier.
De jongen in de gele short is de junior deck-officier.

 

De zwarte short is een Canadees, Québécois en de gele short is een Belg, Vlaming.
België en Canada hebben Frans als gemeenschappelijke taal,
dus die gesprekken zullen vlotten, denkt men. Vergeet het.
De Vlaming sprak moeizaam Frans. De Québécois sprak met moeite Engels.
Daardoor kwam er al eens gebarentaal aan te pas.
Hij vroeg of we dat kruispunt al voorbij waren.
Lag het nog voor ons ? Lag het al achter ons ?

 

Kruispunt, kruising, met zijn armen geeft de junior engineer aan wat hij bedoelde.
Wat ík bedoelde, want tijdens het foto-klikken was ik mee aan 't babbelen natuurlijk.

Wel, het kruispunt van de evenaar met de nulmeridiaan
ligt ergens tussen de reling van het schip en de horizon. Gezien? Ik ook niet.

m – HiH-06/2016, bijgewerkt -

le rouge et le vert ~ van MM

Het gebeuren speelt zich af in de vroege jaren ’70 en de zij in het verhaal
was duidelijk in blijde verwachting. Dat bleek uiteindelijk een argument (?).

Hier een situatie die we in Kinshasa hebben meegemaakt:
Een agent hield ons staande, want we hadden zogezegd een overtreding begaan.
We zouden door het rode licht gereden zijn.
Alleen, er stonden geen verkeerslichten op dat kruispunt. Enkel die agent.

Hij vroeg ons: de quelle couleur est-ce-que je suis?
Wij durfden niet antwoorden, helemaal niet,
want het was nogal in het oog springend dat zijn couleur zeer donkerbruin was.

Hij zei, en nu moet ik het heel precies verwoorden :

“Quand je suis comme ça, (beide armen horizontaal gespreid),  je suis vert.
Quand je fais comme ça, (één arm verticaal, één arm horizontaal),  je suis rouge.
Je dois faire un proces verbal, ça va vous couter beaucoup d'argent, mais on peut en discuter.”

Het proces verbaal was dus bespreekbaar want over het bedrag kon gediscuteerd worden.
Wij wilden wel met hem meegaan naar le commissariat om daar over de boete te praten.
Commissariat … Commissariat!
Plots was er niets gebeurd, want madame was enceinte en patati en patata.
Vier flesjes bier voor hem, om de vriendschap te vieren, zei hij, en het was oké.

m - met dank aan MML, 04/2016 – HiH09/2016, bijgewerkt – matabiche = smeergeld