Archief

              doet een kaarsvlam helder denken ?  

                     

Elke woensdagnamiddag heeft de buurvrouw van de broodjeszaak bezoek van haar nichtje. 
'k Schat haar veertien jaar oud en ze doet me denken aan een gazelle :
een fijn gezichtje met een en al ogen, ranke ledematen en een behoedzame tred. 
Het soort meisje dat maakt dat ik me afvraag waarom ik niet kan schilderen. 
Vorige week zag ik haar van uit het raam met een sjaal op het hoofd, heel kunstig geknoopt. 

Vanmorgen zei ik tegen Hanna :

- Dat was knap, wat uw nichtje vorige woensdag op haar hoofd droeg. 
  Hoe komt ze  erbij, zo ineens ?
- Ha! Dat was van moeten, schamperde Hanna.
- ?
- Ze heeft aan een geurkaars geroken.
- ?
- Terwijl die brandde! 

Kijk, dat zou een gazelle dus nooit doen he. 

m – EZW-02/2011, HiH-09/2014, 09/2016, bijgewerkt - 

gouden momentjes 

"Geluk ligt veelal in een klein hoekje, zodat we er vaak echt niet bij stilstaan
dat we op een of andere manier altijd wel wat gelukkig zijn.
Wat noem ik geluk, wel meestal heel simpele dingen die voor vele normaal zijn,
maar voor mij dan weer heel bijzonder.
In 99 had ik nog 5% kans om te overleven en in 99 werd mijn ventje geopereerd van kanker.

Wel elke morgen als ik wakker word, ben ik gelukkig, gewoon om er nog te zijn, er nog te zijn met ons twee.
Dat is wel met de nodige beperkingen op gezondheidsgebied, maar we zijn er nog
en dat is voor mij telkens een moment van gelukkig zijn over de nieuwe dag.

Destijds in  ons huis, aan mijne vijver kunnen zitten en naar mijn viskes kijken,
ook dat gewone normale ding in het leven, maakte mij intens gelukkig.
De wandeling met onze hond, gewoon langs de Nete hier in Lier,
dat maakte mij ook de gelukkigste mens op aarde.
En dan weer zo iets heel normaals en doodgewoon,
in mijn hofke wat werken volgens mijn mogelijkheden, dat is voor mij ook gelukkig zijn.
In feite ben ik gelukkig door de normaalste eenvoudige dingen in het leven." P₂ 

Er zijn zo van die dagen dat niks meezit. En wanneer bijna alle energie weggesapt is door
domme tegenspoed en men ongeveer leeggezogen ergens lafenis zoekt
komt er ineens een Gouden Momentje.

In de voormiddag had ik al genoeg van mijn eigen geknoei achter de rug om
mijn gemoedsrust, mijn humeur, mijn dag en bij uitbreiding
mijn hele bestaan te vergallen toen ik in de keuken LM
braaf en geduldig zag staan prutsen met een gebruikt filterzakje.

Heeft hij nu echt niks beters te doen?
En ik trok de koelkast open op zoek naar hartversterking.

LM schudde het filterzakje uit boven de afvoer van de linker spoelbak.
Dat lukte niet zo goed want het koffiegruis was nog nat.
Maar hij bleef geduldig staan schudden met kleine schokjes.
Het zouden adequate schokjes zijn als het koffiegruis droog was.

Maar het was niet droog dus een iet of wat zinnig mens zou …
enfin, ik was gereed om te ontploffen in verband met iets waar LM ocharme part noch deel aan had.

En ineens viel mijn cent wat hij stond te doen.
Weken tevoren had ik op SenNet een artikel gelezen
over het onderhoud van de afvoerleidingen en de afvoerputjes.
Iemand vertelde toen dat koffiegruis door de leidingen jagen afvoerproblemen helpt voorkomen.

'k Heb daar toen efkes over nagedacht en kermille, ja, wij deden dat vroeger ook.
Waarom is dat hier in huis in onbruik geraakt?
'k Heb het terug ingevoerd, koffiegruis moest weer door de leidingen.

De korrel van koffiegruis is groot én licht én hoekig.
Ideaal om -geholpen door het impact van een waterstraal-
de wanden van de afvoer en de sifon schoon te houden.
Geen chemische rommel meer in de leidingen!
Ideaal systeem, mits regelmatig toegepast.
En dat regelmatig toepassen werd direct luidop verordonneerd :
de inhoud van elke gebruikte koffiefilter gaat door de afvoer,
met ingang vanaf nu. Op termijn is het kostenbesparend.

Dat 'kostenbesparend' moet indruk gemaakt hebben.
Op eigen gezag had ik LM nooit zo meegaand gekregen.
Deze voormiddag zag ik hoe hij dat in de praktijk bracht.
Geduldig en volhardend.
Niet omdat hij het zo graag doet, dat staan prutsen,
maar omdat ik iets beslist heb, staat hij daaraan te prutsen.
Zijn handen zijn te groot voor dat soort gedoe.

Ik smolt helemaal.
- Schat, mag ik dat efkes tonen?
'k Moet dat voorzichtig vragen hoor, want
sommige dingen in het huishouden wil hij helemaal 'zellef doen'.
Ik mocht het efkes tonen.

'k Nam het filterzakje terug bij de bovenranden, trok zachtjes de naad open en
alle gruis plofte uit dat waaiertje op het afvoerputje.
Het opengevouwen filtertje (nu dat waaiertje) nog efkes spoelen & uitknijpen en
het kon de vuilbak in.

- Gewoon het naadje opentrekken?
- Ja.
En hij glimlachte opgelucht en blij.

Kijk, dat begreep ik eerst niet. LM was in zijn beroepsleven verantwoordelijk voor
de dagelijkse gang van zaken in een machinepark van vijf verdiepingen en
hij was inventief & creatief om daar oplossingen uit te werken.
Maar met een filterzakje van een paar grammekes blijft hij weken prutsen? 
Nu begrijp ik het wel.

En toen ik hem deze voormiddag zo zag staan prutsen,
heel klungelachtig maar toch zo plichtsbewust en gewetensvol ...

Was het vertedering, ontroering, verliefdigheid, ik weet het niet maar
ik smolt helemaal weg bij zijn oprecht opgeluchte blije glimlach.
Het was een Gouden Momentje. 

P₂ , m - EZW-08/2011, HiH-10/2014, 05/2016, bijgewerkt 

Liefdesverdriet ~ door Rocor, 09/2007 

Mijn kleindochter kwam uit de school en was zeer ongelukkig. Ze weende zelfs.
Ze had liefdesverdriet want haar huwelijk met den Dieter ging niet meer door. Paniek alom.

Ge moet weten, den Dieter wordt in december 5 jaar. Mijn kleinkind is 4,5 jaar,
een huwelijk tussen die twee lag voor de hand. Het was liefde op het eerste zicht geweest
en sindsdien nam Belle iedere dag een snoepje mee voor Dieter.
Ze liepen ook altijd hand in hand.

Ik vroeg wat er gebeurd was. Belle klom op mijn schoot.
“Weet ge wat de Dieter gedaan heeft Pépé? Hij heeft Lotte een kus op haar mond gegeven!”  

Ik had er alle begrip voor dat mijn nakomeling zo reageerde. Zoiets doet men niet.
Het hoort niet. Zeker niet als men op trouwen staat.
Want ze hadden alles al geregeld.
Het feest was in de Quick, de juf en de kindjes zouden ook komen.
Belle en Dieter zouden in mijn tuinhuis gaan wonen.
Mijn kleindochter had hem gezegd dat geld geen probleem was want hare Pépé was op pi-sjoen
en kreeg alle maanden geld vanuit een hoge toren in Brussel.  

Nu viel alles in duigen. Ik probeerde nog een andere kandidaat voor te stellen, maar dat kon niet.
De ene plaste nog af en toe in zijn broek en de andere zijn tanden vielen al uit. (melktanden, hoop ik)
Oma stelde mij voor als kandidaat, maar dat vond Belle niets.  

Van al die emoties was ze moe geworden. Ze stak haar troostduim in haar mond en viel in slaap op mijn schoot.
Ik dacht juist hetzelfde over, want we hadden al zware beslissingen moeten nemen deze namiddag.

Toen de oma kwam kijken hoe de zaken stonden, keerde ze terug om het fototoestel te halen.
Een 70 jarige met zijn kleindochter op de schoot, allebei slapend.
Dat zou de foto van het jaar worden … 

van Rocor, https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1188597600&stopdatum=1191189600 

afhankelijkheid & aanhankelijkheid >< vriendschap 
film Hachiko : ‘… een hond die weigerde de kist van zijn baasje te verlaten …’

Ja, over de aanhankelijkheid van honden ten opzichte van een mens
bestaan verhalen, legendes, boeken en films natuurlijk.
Maar ik bekeek het eigenlijk vanuit het standpunt van de mens.
Ik vroeg me af of een mens die afhankelijk is van een nutshond,
geen gezelschapshond maar een werkhond dus, die nutsrelatie ook als vriendschap zou gaan zien.
Terwijl dat voor de goede nutswerking eigenlijk beter niet zo zou zijn.

'k Heb een hele tijd de werking van het opleidingscentrum voor honden 'Hachiko' gevolgd,
op 't Net en op VRT1 (Dieren in Nesten, met Dusauchoit als presentator).
https://www.youtube.com/watch?v=MiZEiGvOWFc , 03min31
https://www.youtube.com/watch?v=Ei3KaQpTdPI , 05min48 

                   assistentiehond in opleiding

Die afleveringen waren boeiend en zwaar tegelijkertijd want men leeft mee.
Temeer omdat op de toenmalige mailgroep iemand een assistentiehond had van Hachiko.
Voor haar was die hond zo zeer belangrijk dat mijn woord 'zwaar' van twee lijnen hoger belachelijk licht wordt.

Nu ben ik écht ver afgedwaald.
Wat ik aan het denken was, is iets dat eigenlijk niks met honden te maken heeft :
afhankelijkheid verwarren met vriendschap. Het bestaat.
Er zijn mensen die geen twee uren of twee minuten zonder gezelschap kunnen.
Die anderen noemen ze dan soms zelfs vrienden, terwijl ze hun beschikbaarheid bedoelen.
De beschikbaarheid van gelijk wie, omdat ze niet kunnen zonder gezelschap.
Persoonlijk noem ik dat een vorm van
psychologische afhankelijkheid van de aanwezigheid van soortgenoten.
Ook al zijn die soortgenoten gelijk wie of gelijk wat. De vrees voor een leegte rondom zich. De horror vacui.  

m – HiH-092016, bijgewerkt - https://www.hachiko.org/ , https://nl.wikipedia.org/wiki/Chris_Dusauchoit  

die kwestie van vertrouwen

Vriendschap vraagt ongeveer evenveel vertrouwen als liefde. Misschien zelfs meer. 
Lang ben ik te goed van vertrouwen geweest. Veel te lang.  
'k Heb me een paar keren laten vangen en mij al een aantal keren flink verslikt.

Met geld drie keren. Telkens een vriendendienst.
In 1983 ging het over 700.000 BF.
In 1985 ging het over 100.000 BF.
In 1987 ging het over 40.000 BF.

Samen zou dat een 21.000 € zijn, losweg omgerekend. Het lijkt nu niet veel meer, 21.000 €, maar
het was wel geld waar ik zelf voor gewerkt had, met mijn twee handen en met mijn enige ruggegraat. 

Met vertrouwen heb ik me ook al een keer laten vangen. Of bijna twee.
Die eerste keer was ik zo geschrokken dat ik zeer voorzichtig geworden ben met het woord vriendschap. 

Ik heb kennissen & correspondenten,  en kameraden, en buren, en familieleden onder wie twee zussen,
maar vrienden … nee, ik durf niemand nog vriendin of vriend noemen.

Dat kan ook niet als men zo vaak en zo lang buiten België gaan werken is.
Tijdens de afwezigheid groeit het sociaal weefsel de lege  plek dicht.
Daardoor verslappen de vriendschapsbanden, mettertijd.
Alhoewel, als die banden verslapt zijn, was het dan wel vriendschap?
Misschien was het enkel kameraadschap. 

De tweede keer had ik echt nood aan iemand omdat er iets van mijn chest moest.
Een vertrouwenspersoon. Gelukkig heb ik lang genoeg afgewacht of ik die persoon wel kon betrouwen.
Op een dag vertelde ze iets over een gemeenschappelijke kennis die zwaar ziek geworden was en
die ziekte zette ook haar man zwaar onder druk, ..."en zo gebeurde er iets waar wij geen zaken mee hebben" ...
Met zuinige lippen en veelbetekenende blik wachtte ze mijn reactie af.
Alsof ik bij die voorzet zou gaan likkebaarden.

Wel, dacht ik, als ze het niet kan laten te roddelen over iemands privéleven,
dan ben ik bij haar niet aan het juiste adres.
Ik reageerde niet want ik probeerde mijn zucht van opluchting binnen te houden,
ik was ontsnapt aan een bijna-vergissing.

Later is ze nog een paar keer komen aandringen : "Er ís iets hé, ik zié dat er iets is …"
Een vrouw van haar allure, die zo staat te vissen, is geen dame meer. Ochere. 
'k Heb een paar operaties verzonnen en een gebrek aan mineralen en het mens was content. Ocharme. 

Iemand iets in vertrouwen vertellen doe ik niet meer.
Dan zet ik het liever op 't blog in de vorm van een verhaal. Ooit. Misschien.  

m – EZW-04/2014, HiH-09/2016, bijgewerkt -

over scheepsmaten, e-mailmaten en openhartigheid

“Gelukkig zijn er nog emailcontacten, en dat levert een bepaald soort vrienden op.
Vrienden die je vaak nog nooit gezien hebt, maar die je verbazend veel toevertrouwt.” LS

Bij emailcontacten komt die openhartigheid volgens mij
omdat er met schrijfnamen gewerkt wordt en
er geen fysieke ontmoetingen vereist zijn om van gedachte te wisselen.

Die openhartigheid was er bij momenten aan boord ook,
omdat er met tijdelijke contracten gewerkt werd
en de daardoor de contacten ook tijdelijk waren.

Daarbij kwam dat er twee sets maatstaven gehanteerd werden.

1/ Niet over alles wat aan boord gebeurde werd gepraat in België.
    Tenzij natuurlijk als het over strafbare feiten ging, die werden in het logboek genoteerd
    en men werd achteraf in Antwerpen bij de Waterschout geroepen.

2/ Niet over alles wat  in haven gebeurde werd gepraat aan boord.
    Tenzij natuurlijk als de plaatselijke politie er aan te pas kwam, dan werd men bij de kaptein geroepen.

Bepaalde confidenties onder scheepsmaten werden niet meegenomen werden naar België.

Met België werden een paar straten bedoeld :
de Olijftakstraat waar het aanwervingskantoor was en de straten er rond waar de cafeetjes waren
om weerzien te vieren bij afmonstering of afscheid te nemen bij aanmonstering
Die paar straten werden bedoeld met "in België hebben ze daar geen zaken mee".

Dat sommige zaken in een haast veilig cocon konden verteld worden,
doet een beetje denken aan het cocon van een groepscorrespondentie.
Het vertelde draagt de schrijfnaam van de afzender, niet de echte naam.
Het contact is zo tijdelijk als men zelf wil.
Daarom, denk ik, is het relatief gemakkelijk om openhartig te zijn in een mailgroep.

Én, er is altijd wel iemand die aansluiting vindt bij hetgeen er geschreven staat.
Misschien niet de dag zelf, maar uiteindelijk wel.

m – HiH-09/2016, bijgewerkt - met veel zijn is plezant 

          er is een heleboel veranderd in de kerk 
        we zijn de laatste tijd veel soepeler geworden 
        en toch, er zijn nog altijd strenge kloosterorden 
        daar is nog tucht, daar heerst de oude geest nog sterk 
        en er is tucht, al zijn we geen verzuurde bessen 
        bij ons in 't nonnenklooster der karmelietessen 
        wij zijn gericht op meditatie en mystiek 
        zoals ik laatst nog zei tegen mijn nicht Froekje 
        die mij zo af en toe verblijdt met een bezoekje 
        en ze zei: "Treft dat even, tante Veronique! 
        neem maar es gauw een haaltje van dit sigaretje 
        want dat is veel mystieker dan een vroom gebedje" 
        ik vroeg: "Is 't heus?" en spoedig nam ik trek na trek 
        en toen het op was, zei ik: "Froek, dit is te gek..."

                        roll another one 
                        just like the other one 
                        you've been hangin' on to it 
                        and I sure like i-it

        mijn nichtje drukte mij tersluiks bij 't henengaan
        een pakje shag en nog iets anders in de handen 
        ik nam het aan, en dat was eigenlijk een schande 
        want roken was bij ons volstrekt niet toegestaan 
        maar ach, ik deed het toch tenslotte Hem ter ere 
        om nog godvrezender te kunnen mediteren 
        en als ik stiekem wat gerookt had in mijn cel 
        dan had ik altijd heel verheven visioenen 
        al gaf ik een keer soeur Cecile twee dikke zoenen 
        want een klein beetje getroebleerd was ik soms wel 
        ze kwam des avonds bij me om het uit te spreken 
        ik was net bezig om een stickje op te steken 
        en ik zei: "Zuster, rook eens mee, het baat de ziel" 
        en na de allerlaatste trek zei soeur Cecile:

                        roll another one 
                        just like the other one 
                        you've been hangin' on to it 
                        and I sure like i-it

        ik had al spoedig veel contact met soeur Cecile 
        we rookten samen heim'lijk heel wat sigaretten 
        maar het gebeurde op een morgen bij de metten 
        dat ons opeens een vreemde lachbui overviel 
        het werd steeds erger toen het eenmaal was begonnen 
        wat wel wat opzien baarde bij de and're nonnen 
        en bij 't verpozen 's middags in de kloosterhof 
        kwam er benieuwd een groepje zusters aan ons vragen 
        wat toch de bron geweest was van ons welbehagen 
        maar wij ontweken hen, en waren kort van stof 
        tot wij ons schaamden, want het was wel erg zelfzuchtig 
        de leer verbreiden leek ons zeker zo godvruchtig 
        we kozen Bertha, Antonia en Sophie 
        en na de eerste stick zeiden ze alle drie:

                        roll another one 
                        just like the other one 
                        you've been hangin' on to it 
                        and I sure like i-it

        ik was nu werk'lijk een bezeten mystica 
        en ook de and'ren waren daag'lijks in extase 
        gelijk beschreven in de boeken die wij lazen 
        van zuster Hadewych en Trees van Avila 
        en naar het leek zou dit nog lange tijd zo duren 
        want mijn nicht Froekje bleef steeds nieuwe voorraad sturen 
        wat toen geschiedde is heel lelijk en platvloers 
        soeur Eulalie, de priores van onze orde 
        die had gemerkt dat wij heel vroom waren geworden 
        was niet gesticht over dit feit, maar werd jaloers 
        zij liet haar waakzaamheid geen oogwenk meer verslappen 
        en zie, op zeek're dag wist zij ons te betrappen 
        ach, onze gouden periode leek voorbij 
        maar moeder-overste nam zelf een trek en zei:

                        roll another one 
                        just like the other one 
                        you've been hangin' on to it 
                        and I sure like i-it

                        everybody sing along this time 

                        roll another one 
                        just like the other one 
                        you've been hangin' on to it 
                        and I sure like i-it

tekst: Guus Vleugel, muziek: Joop Stokkermans, zang: Jasperina de Jong, 1971
Het refrein komt uit de film Easy Rider, 1969, ‘Don’t Bogart that joint’
in de film gezongen door Fraternity of Men (blues-rock groep).

                        klank aanzetten voor Jasperina de Jong
                        https://www.youtube.com/watch?v=CKjAS1ofZKk
                        07min10

m, https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/jasperina-de-jong-mist-het-artiest-zijn-totaal-niet-en-dat-heeft-niet-eens-met-leeftijd-te-maken~be93b1f9/
https://nl.wikipedia.org/wiki/Guus_Vleugel , https://nl.wikipedia.org/wiki/Joop_Stokkermans ,
https://en.wikipedia.org/wiki/Fraternity_of_Man ,https://muzikum.eu/nl/123-904-13560/jasperina-de-jong/roll-another-one-de-non-songtekst.html#ixzz5p9IXHhTO

Kleine theelichtjes op de eettafel vind ik wel doenbaar. Tenminste,
als men geen brede mouwen draagt of mouwen met lintjes of er niet per abuus een serviette over legt.
Lintjes aan de mouwen, het was ooit mode en eigenlijk vind ik het nu nog altijd knap.
Niet praktisch, wel mooi. De lintjes begeleiden en accentueren de gebaren van de hand.
Als zo'n lintje dan vlam vat, wordt het helemaal een feestelijk spektakel, helemaal Cirque du Soleil,
met indrukwekkende sprongen en zo.

De stevige cilinderkaarsen zijn ook goedgekeurd, die blijven uit zichzelf rechtstaan,
maar ze moeten wel op de kast of op het buffet, niet op tafel.
En als er katten in huis zijn, dan worden deze kaarsen afgekeurd.

De lange elegante kaarsen op hoge kandelaars, die vind ik gevaarlijk. Niet stabiel genoeg.
Zeker niet op een romantisch tafeltje voor twee.
En ook niet op het buffet of op een diensttafel (Switel).
En al zéker niet op een drukke vriendentafel waar de wijnflessen doorgegeven worden.
De witte en de rode flessen moeten vrijelijk de tafel kunnen oversteken.
In dat gewemel zijn brandende kaarsen gevaarlijk. Wezenlijk gevaarlijk.
Er is ook plat en bruiswater. Maar die flessen veroorzaken zo geen druk tafelverkeer.
Die staan er feitelijk om te blussen.

En dan zijn er de enkelbijters. De terracottaschotels van 20 cm diameter of meer
met citronella-kaarsen in.

                                  

Rond het huis en in de tuin hebben ze maandenlang hun nut.
Ze houden de muggen op afstand en ze zorgen er voor toversfeer in de tuin.
Maar wat staan ze 's winters in een winkelstraat op de stoep te doen?

Daar staan ze als 'warm welkom' aan weerszijden van de deuren van trendy winkels.
In diezelfde geforceerde poging tot gezelligheid staan ze ook langs de gevel, voor het uitstalraam.
Terwijl wij, argeloze mensen aandachtig de uitstalling in het raam bestuderen
likken de vlammetjes aan onze lange winterjassen en schroeien ze het nepbont op de laarsjes.

Sfeer … een moeilijk woord. 

m – HiH-09/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Switel-hotel ,  

een suikerhond

Wat een suikertante en een suikernonkel zijn weet ik.
Dat zijn tantes en nonkels die zelf geen kinderen hebben en daarom
verondersteld worden tegenover alle neefjes en alle nichtjes van nature gul te zijn
op vaste feestdagen en evenzeer op minder vaste dagen.
LM en ik hebben een volledige loopbaan mét palmares als suikernonkel en -tante.
Nu las ik iets over een suikerhond. We krijgen versterking !
We geven al die kinderen een suikerhond en klaar.
Maar dat was weer te simpel geredeneerd natuurlijk. Een suikerhond is een diabeteshond.

         "Patiënten met een ernstige vorm van type 1-diabetes kunnen gebaat zijn bij de hulp van
         een diabetes-meldhond of diabeteshond. Door hun scherpe reukzin kunnen honden
         schommelingen in de bloedsuikerspiegel van mensen waarnemen. Een diabeteshond is opgeleid
         om een signaal te geven als de bloedsuikerspiegel van zijn baasje te hoog of te laag is.
         Ook voor epilepsiepatiënten worden meldhonden getraind.
         Dit jaar is de eerste opgeleide diabeteshond in Vlaanderen aan de slag gegaan.
         Andere benamingen voor zulke meldhonden zijn hypohond en suikerhond."
           van : http://www.taaltelefoon.be/diabeteshond

Waar die honden worden opgeleid heb ik niet kunnen achterhalen.
Niet bij Hatchiko zoals ooit Wenzl, de hond van HHL. Wenzl was een assistentie-hond.

Assistentiehonden en geleidehonden en meldhonden zijn werkhonden natuurlijk.
Maar er is een band. Een belangrijke band. Een levensbelangrijke band. En zo kan ik me voorstellen
dat men de afhankelijkheid van een werkhond vriendschap gaat noemen.

m, HiH-09/2016, bijgewerkt -
http://www.hachiko.org/nl/assistentiehond.html , http://www.hachiko.org/nl/hulphonden.html
http://www.hachiko.org/nl/epilepsiehond.html , http://www.hachiko.org/nl/instellingshond.html