uitleven in fantasie en verbeelding 'ad fundum'
Nog rustiger, nog soberder dan alles wat voorafging. Ik wil vrolijkheid en ernst mengen tot een genietbaar geheel. De ernst wil ik bergen in de kern van elk bericht Maar wie het recentste bericht wil lezen klikken gewoon op het bovenste item van 'Inhoud blog' en het blog keert zich om.
Twee dagen op krukken en nu is moedertjes lieve wandelstok terug aan de beurt. Ik ben erin geslaagd een korte wandeling te maken naar de plaats waar het gebeurde. Bij het buitenkomen kon ik vaststellen dat de tuin veranderd is. De bladereren die er vrijdag nog hoog en droog maar reeds verkleurd bij hingen, liggen nu als doods en nat het gras te bedekken. Dan ontmoette ik de twee grote betonplaten die met mij rustig wandelden tot waar ze nu staan. Achter de bocht van de kippenren zag ik ze liggen, de schuldigen van de slachtpartij. Nee toch...de medewerkers aan mijn ontstuimig verzuim om voorzichtig te zijn. Eerst heb ik ze van op afstand getrokken en dan sleurde ik ze dichter met de télélens. Het leek erop dat ze me wat schrik bezorgden.
Goede morgen allemaal. Het opstaan is vandaag voor het eerst zoals het mijn gewoonte is - tussen 4 en 5u. Gisteren liet ik mijn krukken in de hoek van de dressoir en de muur staan achter een stoel...voor het geval. Met de wandelstok ging het de hele dag. In de voormiddag ging ik mee met Let naar Gistel en in de namiddag, tegen 16u werden we verwacht bij Robin met zijn stralende mama en zijn rustige papa en een bange zus, die vlucht als een opgeschrikt klein vogeltje, in de armen van papa. Eline is een beetje bang van mensen die niet normaal gaan, licht zhaar papa toe. Ik vroeg haar, -ben je bang van mijn stok? -Een zeer overtuigende jaknik. -Ben je bang van mij? -een aarzelende jaknik. Een ogenblik later zat ze op de arm van Let. En je mag dan als volwassen man toch echt niet een beetje jaloers zijn. Ewellll, ik was het wel, een heel klein beetje. Ik ben nu eenmaal een grote knuffelaar. De enige vriend die ik tegenwoordig heb is moeders wandelstok. Die kon echter niet beletten dat naar de avond toe, mijn voet verschrikkelijk opgezwollen zat en zo nu en dan een stevige pijnscheut produceerde. Er kwam opnieuw ijs aan te pas. Ik sliep behoorlijk maar rond drie uur deze morgen heeft Let nieuw ijs aangebracht om opnieuw opkomende pijnscheuten wat te milderen. Nu laat ik haar slapen zolang ze nodig heeft.
...ik met krukken noch wandelstok. Niet dat de krukken reeds ingedragen zijn en de wandelstok opgebrogen. Naar de avond toe en bij het naar buiten gaan zal de stok nog wel van dienst zijn. En wat de krukken betreft; als je ze nu een week of een maand houdt, verandert er niets aan de huursom. Je kan ze evengoed nog eventjes achter de hand houden. Je weet maar nooit. Het is dan wel een zelfstandige toestand maar het blijft toch een wankele, onzekere situatie. Dramatiseren wil ik niet maar de moeder van de voorzichtigheid is....vul zelf maar in. Het is vandaag tevens een rare dag en een bijzondere. We gaan uit eten en deze namiddag komt de Peugot Partner bij ons wonen. Vanaf deze namiddag hebben wij elk twee partners en toch zijn we voortaan weer met drie.
Een week geleden reeds werd mijn been geteisterd. De kabouters deden hun werk en het herstel vordert nu zienderogen. Nog een week en de draadjes mogen er uit, 14 in getal. Wie of wat de zwelling zal wegnemen weet ik niet maar ik heb de indruk dat hij of zij met verlof is. Elke morgen is het een kruisweg om te been te geraken en de benen nemen kan ik voorlopig niet. En de nieuwe wagen is er, blinkend, mooi en vooral veel ruimte. Ja nu leef ik echt met twee parners zonder bigamist te zijn. Geloof je me niet dan kan ik je alleen préciseren met: één in mijn bed en één in de garage.
Deze morgen kon ik voor de eerste keer sedert het pijnlijke voorval, al mijn tenen onderscheiden van elkaar. Ook voor het eerst was mijn linker enkel duidelijk zichtbaar. Gisterenavond had ik op aanraden van mijn oudste dochter onze matras aan het voeteinde wat opgekrikt met een extra kussen waardoor mijn benen wat hoger lagen bij het slapen. Deze voormiddag kon ik voor het eerst een paar uurtjes mijn schoenen terug binden maar de linker spande wat. Dat kwam door het verband dat ik nog wel een paar dagen zal moeten aanhouden. Er is nog één open wondje, op de naad. Tot het dicht is moet het compres elke morgen worden vernieuwd. Voor het eerst is er een vlugge vooruitgang van de genezing merkbaar. Ik kan reeds langer te been blijven zonder duidelijke en rappe opzwelling. Gedurende de eerste winterprik stond onze nieuwe Partner buiten en kan ik hem aan jullie voorstellen getooid met een extra wit winterjasje. Let wil nu reeds in geen andere auto meer rijden. De Clio, waarmee ze beweerdt graag te hebben gereden heeft afgedaan. Ik vroeg haar gisteren om die binnen te plaatsen nadat eerst Marc de garagist onze garage wat anders had geschikt en de volgende dag mijn oudste broer nog een paar aanpassingen had gedaan die nodig waren om optimaal plaats te hebben met twee auto's binnen. Ze vond waarempel de achteruit niet meer van de Clio en het scheelde maar een haar of ze schokte in vooruit een auto van de garage voor de deur in de prak. Best dat de Clio niet kan praten. Ik zou in dit geval niet in Let's plaats willen zijn.
De 2cm sneeuw, die ik verrast ontdekte na mijn middagdut, was even vlug verdwenen dan ze kwam. De betoverende pracht is opgelost en nam met zich mee, al de miserie die met haar verbonden is als een siamese tweeling. Die is er dus ook niet meer. We hebben opnieuw wat minder fraais maar ook minder ellende om onze ogen de kost te geven. Idyllisch kan voor mij maar gewoon is mooi genoeg en duurt over het algemeen veel langer.
Vrijdag mogen de draadjes uit de wonde anders gezegd...ik mag deelnemen aan een kriebelsessie. Het loopt weer beter, letterlijk en figuurlijk. Mijn been reageert niet meer kwaad op het dragen van een schoen en windt zich niet meer op. Ik heb een tiental minuten in de tuin gewerkt. Dat was meer dan genoeg maar het liep vlot. Vandaag mag het twintig worden of een half uurtje. Zo bouw ik weer op. Na de tuin voerde ik met de Clio, de lege flessen naar de glascontainer aan de kerk in de Kalsijdeweg. Het was mijn eerste rit na tien mindere dagen. In de namiddag ben ik 200m gaan wandelen tot in de dorpskern en terug. Ik reed met een stugge voet maar het lukte toch. Nadat ik eergisteren in de woonkamer de boekenkast op orde bracht en plots een volle schap van 70cm over had, ben ik gisteren begonnen met mijn atelier op orde te brengen en te roefelen in mijn zestien opbergbakken die een rek of ladenkast moeten vervangen. Alles volgepropt met papieren, boeken, tijdschriften, fotoalbums en rommel. De rommel gaat eruit. Ik ben benieuwd hoeveel bakken vrij zullen komen. Als ik met alle bakken zoveel moeite zal hebben als met de eerste dan vrees ik dat het na nieuwjaar wordt vooraleer de klus is geklaard. Om de avond af te sluiten ben ik rond vijf uur naar Aartijke gereden tegen 17u naar een sessie van de Weight Watchers. Ik had me in de namiddag gewogen op onze schaal maar die is zo betrouwbaar als een zotte geit. Ik kon mijn streefgewicht van 77,5 met kleren aan bereiken en zou dat doen volgens onze schaal. Voor één keer had ze nagel op de kop. Ik woog nog 77kg, wat een verlies betekent van 13kg100g want ik kom van 900kg100gr. Hier staat een nul te veel maar ik laat die maar staan omdat het over het gevoel gaat dat iemand heeft als hij werkelijk te veel begint te wegen. Ik zou kunnen uitdrukken met een gezegde. 'Ik voelde mij stilaan als een olifant worden'. Ik heb van pure blijdschap de vrouwelijke'coach' eens heel dicht genomen tot ze rood aankwam. Ik heb haar niet gevraagd of ze zo verlegen was of geen adem meer had of er gewoon niet mee was gediend. Ik dacht direct aan moeder met haar cijfer 13. Ga ik voortaan ook die toer op?
Dat al die drukte naar het einde van de maand niet veel deugd doet aan mijn been, moet ik er bovenop nemen. Er is een heel klein deeltje van de wonde die hardnekkig open blijft en dat niettegenstaande de dagelijkse goede verzorging van Let.
Voor wie het nog niet weet herhaal ik eventjes. Ik verzorg drie blogs en vul die zoveel mogelijk elke dag aan. De volgorden is: https://blog.seniorennet.be/tuinclubveltJabbeke Deze blog staat niet op mijn naam. Daar behandel ik, in de middenkolom, alles over de dagelijkse bezigheden en beslommeringen in de tuin. Ik behandel voornamelijk de moestuin en de serre waarin ik het best ben onderlegd. Toch komt ook de siertuin aan bod. Ik heb mij ingeschreven bij een initiatief van Velt Nationaal, namelijk; 'Siertuin tenhuize van' in zes lessen waarin je een ecologische siertuin kan leren aanleggen of delen van jouw bestaande siertuin kan aanpassen onder begeleiding. In de blog komen ook berichten van velt aan bod. Gedurende de winter behandel ik een thema. Deze winter is dat'recepten' met verschillende groenten geworden. Ik ben begonnen met 'Paksoi'.
De tweede blog die ik praktisch elke dag aanvul is een eigen blog https://blog.seniorennet.be/vaag Hier gaat het om een poëzieblog waar ik ook sfeerbeelden plaats. Dat zijn meestal eigenfoto's.
De derde blog, daar ben je nu op. https://blog.seniorennet.be/ad Dat is de blog die ik het eerst laat liggen zoals hij is, als ik het te druk heb.
Bericht van de dag van gisteren. Ook onze tweede auto is aan de man gebracht. Ik had niet gedacht dat het zo vlug zou zijn gegaan omdat hij bijna 200 000 km op de teller heeft.
Ik zit met sombere gedachten en ik kan de neiging om niets dan mislukte foto's te plaatsen, nog juist onderdrukken. Wat is de reden van die somberheid? Verlengd stil zitten. Nieuws van de dag: De hechtingen zijn verwijderd maar op twee plaatsen blijft de wonde open. Het ziet er slecht uit.
Goede evolutie...dag vijf
