dit wil een stille eenvoudige sobere blog zijn
met poëtische teksten en sfeerfoto's  

          W E L K O M

Wil je het laatst geplaatste gedicht lezen klik dan op het bovenste item van inhoud in de linkerkolom en de blog keert zich om.

ik ben

een vroege vogel

gewoon herboren

uit aarde en uit woorden

peinzend staar ik

naar het verleden

dat heersen blijft

hier is dan eindelijk

de senior opgestaan

artiest van in de schoot

levend als boer

tussen de groenten en het koren.                

dala

mijn lief

de tijd vliegt snel

zo leef ik vaag

in toekomst en in heden

mocht ik ooit

in zuchten en in weeën

dromen

dat je veel meer

bij me bent

vanaf vandaag

voor altijd.                             

dala

toen ik verloren liep

in de angsten van anderen

die grepen naar mijn zwakke kant

te goed om wel te zijn

daarbij vergetend

dat de tijd niet staat

maar heelt wat knakte

zonder echt te breken

toen kwam jij en bleef

genas de pijn en wondenteken

als de huid van opgedroogde aal

terwijl de angst verdween

in de nevels

van het oude voorbije zijn

zo leefde ik

voortaan

in jouw zorg.                         

dala

wij hebben woorden

uit ergernis

zo hevig

niemand kan luisteren

dan valt er stilte

slechts aan ene kant

de andere raast dan maar

helemaal uit

laat maar rusten

dan volgen woorden

in gesprek

wel met resultaat

ook dat is relatie

in volwassenheid

als er eerst maar één

echt zwijgen

en luisteren kan
nu eens jij
dan wel eens ik.            

dala

o vrouwe

bezige bij alom

naar iedereen en allen

dicht of verre

zorg en kommer

opgeslorpt in ijver

een glimp van vreugde

op het droefste gelaat

is de vrucht

die jij

dagelijks plukken mag

meestal is dit voldoende

voor nieuwe kracht

maar kom je eens op te weinig

dan put je dieper

in die onpeilbare macht

waar bijna niemand

nog geloof aan hecht

jij echter weet wel beter

in elk geval

dit sterkt je echt

toch is het meer dan zomaar wat

want die sterkte komt van iemand

die zich enkel kennen laat

in liefde

vrouwe

jij bent moeder voor twee
Hij laat zich noemen

Vader

hoekig mooi

broos ontvangen

die mij gekozen heeft

is zo maar niet te vervangen

ze kookt

ze mint

werkt

naait

zomaar ineens van alles zat

zoek het zelf maar uit

wat een vrouw

en

't enige wat ze eisen wou

maar enkel kan verlangen

is trouw.                                              
dala

luister mijn lief

het is

vier uur in de morgen

als ik verkiezen zou

tegen jou aan te liggen

maar ik ga
en mijn handen

zoeken niet 
de zo bekende vormen
van jouw rijke zijn

althans voor mij

maar zoals zovele vrouwen

wil ook jij

de soms dwaze toer op

van lijnen
en verslanken

echter

het hoeft niet

zeker niet voor mij

maar dat arme lijf

blijft nog steeds

jij.

mijn rare ritme

dreigt tot ramp

verlaat de slanke warmte

van jou leest

drijft kunstmatig weg

de kilte van die kamer

waar ik werk en zoek

soms vind

de creatie van mijn hart

jij

weerspiegeld in mijn gloed

jouw warme glooiing deint daar

boven in de rust

terwijl mijn storm

razendsnel gaat luwen en mij sust

in denkend schrijven

op het elan van jouw kracht

als jij nog rustend wacht

tot ik terug

jouw plooien glad kom strijken

in een spel van lust

getimed in liefde en verlangen

mijn leven

drie spatten op jouw gelaat

sinds lange tijd dooreen geroerd

de ballans op nul

een wereld in eigen kleur

gegroeid uit mijn pallet

de deur op een kier

jaren van zoeken

plots dan die beelden

in klei en op papier

die woorden ontloken in de nacht

onvoorzien

niet eens doordacht

sterk belegen als oude wijn

gekregen van uit mijn eigen zijn

inzicht en overwinnen

na levenslange strijd

elke dag nieuwe kracht

van hem die roept en wijst

de weg is pas begonnen

zonder angst

vier spatten voor nu

vijf voor morgen

zo tot aan het eind.                   

dala

ik was 18
bij de aanvang
van jouw leven 
zat toen
wel behoorlijk

in de knoei

zo wat alles 
liep verkeerd
nog vele jaren
 

bij 42
de wonderlijke
ontmoeting

jij vroeg mij

het werd eerst wel nee

maar

bij even denken

mijn plotse ja

waarom ook niet

wat een eer

voor mij

enkel hoop

op beter

42/24

de ommekeer
mijn redding 

68/50

verwachtingen
ingelost
nu opnieuw

met ons twee
de meisjes uitgevlogen
gaapt duidelijk

de kloof der jaren

overbrugt

door een boog

van zachte woorden

ook kleine attenties

maar vooral

van beide zijden
veel
heel veel
geduld.

dala

hoor je mij nu klagen

enkel  tijd en tegenslag

hebben mij getemd
jij

probeerde ook wel eens

vond ik eerder leuk

pogingen deed je wel

en zuchten en plagen

kon je maar rustiger zijn

je staat gewoon te wild

waarom hou ik toch zo van jou

wist ik het maar

nu ik veel stiller ben

en wat humeurig

weet je wel

dat vroeger beter was

je zegt maar niets

ik lees het in je ogen.          

dala.

de tijd vliegt heen

zo leef ik vaak

in toekomst en verleden

droom en herinnering

mocht ik ooit

in zuchten en in weeën

beleven

dat je meer bij me bent

voor altijd

gefascineerd

door de illusie

van het ogenblik

jouw schoonheid

als een witte duif

tegen een donderwolk

mijn blik

in jouw ogen

sieraden van leven

jouw lach

als vluchtplaats

bij mijn angstig denken                        

dala

Als een geschenk uit de hemel
onze jongste dochter één dagje thuis
op moederdag
gisteren nog in Djerba
morgen reeds in Lesbos voor maanden

Je zit rond de tafel als vader, met de moeder en de twee dochters en je luistert naar de spot en het spel van hun woorden waarop je kan opmaken dat ze mild zijn voor hun ma en op zijn minst heel ludiek voor hun pa. Dan denk je, te kunnen achterhalen welk gedacht die dochters  over je hebben en je durft het nog te noteren ook.

ons pa is al van jaren

hij was museumstuk

een wijle maar

zijn stiel voordien die weet ik niet

het kon me toen niet schelen

kruidenier of zo

nu maakt hij vreemde beelden

en is wel meestal thuis

ons ma mag hem nu alles vragen

of hij daar gevolg aan geeft

dat weet je nooit

't hangt af van de dagen

van de vragen ook

één iets wil hij niet missen

die wekelijkse zwempartij

't enige waarover hij dan praat

die jonge blonde redster

vooraan de twintig

niet ouder

maar pa zwemt bij d'ouderen van dagen

meer weten hoef je niet

alleen ma doet mysterieus

zij weet wat wij nooit zagen

meestal straalt ze

zohaast hij binnen komt

wij

wij doen dat niet

maar stellen ook geen vragen
zo kwaad is hij dan ook weer niet.

dala

mijn hart

dat is een graf

waar al jouw pijn

en tegenslagen

stilaan in vergaan

mijn hart

dat is een tuin

waar al jouw vreugde

en goed gevoel
als fijne bloemen

te bloeien staan

mijn hart

dat is een hemel

waar de hel

reeds lang

begraven ligt

mijn hart

is steeds in witte tint

want alle zwart

en grijs

vliegen rustig weg
met de wind

wees maar zeker
dat in wit
alle kleuren
van de regenboog
voor jou
aanwezig zijn.

dala

Sedert ik met pensioen ben wil ik altijd maar naar de tuin om voor jou en mij een paradijsje te creëren waar we samen in genieten maar soms dreig ik slachtoffer te worden van mijn ijver maar het is alsof de natuur mij dan binnen houdt.


buiten

in onbegrensde drang

werken tot het kraakt

als zoete wraak

op wie of wat 

weet ik niet


om de onbeheerste sprong

niet meer gedwongen

in de dwang van elke dag

 zo maar

mijn eigen laten zweten

in de vrijheid als nooit voorheen

dan is daar nog
moeder natuur

die met ruige regenvlagen

mij nu in alle heftigheid
zonder woorden

wijs maar binnen houdt

zodat mijn inspiratie

stil maar duidelijk

de grens verlegt die

buiten niet is te vinden
doch diep in mij

de bakens heeft verzet.             

dala

ik

ik ben niet oud

ben niet wijs

word wel kaal en grijs

ik heb het koud.            

ons leven begon

met de dood voor ogen

wij dansen en drinken bleven

tot de ochtend toe

toen in de prille morgen

de doffe slaap overging

in een eindeloos verleden

droevig

waren de dagen

triest de laatste stonde samen

mijn verdriet schokte

in een hoek

na het scheiden

mijn hoop voor de toekomst

verdween met jou.                  

dala

genoeg regen
gerommel
grote hagelstenen

geef ons zon
gezellige warmte
gevoelig meer kleur

geen lachen meer
gezelligheid verdwenen
grimmigheid alom

gedoken schuilen
geduldig wachtend 
genoeg van vies humeur.

dala

mijn woorden komen

aarzelend

van heel diep

ze scheppen geen poen

mijn geluk

ligt mede

in jouw hart

mijn verlangen was

stil bij je te zijn

geen grote bel

geen trom of trompet

enkel

gedeeld geluk

gedragen door de stilte

van luisteren en verstaan

te veel gepraat

luistert niet

naar de nood

zal het gras groener zijn

als het ingevroren is

bewaard

voor het nageslacht ?

dala                                                           

die eerste

lange relatie

heel ernstig
daar was altijd
de regen droog

de zon heel nat

’t zat al verkeerd dat was

ja was neen

maar neen was dubbel wee

plots sloeg alles stuk

behoorlijk van de wijs

was ik op de dool

totaal het noorden kwijt

toen kwam jij

jij werd mijn burcht

wij sloten vlug

heel vlug

een sterk verbond

vijf en twintig jaar

’t houdt stand

in weer en wind

met ups en downs

we trekken met  elkander op
’t getij der liefde deint
fluistert  tussen ons twee

met lentelach en zomergeschater

met vallend blad

en ruzietijd

met luisteren en praten

en kiezen elke dag opnieuw

samen voor elkaar            

dala

passant 

er woont wel eens

in een kamer van mijn hart

omringt door lege ruimten

een passant

nu eens oud

meestal jong

zo’n logé blijft slechts een tijd

is dan vluchtig weg

als jij maar blijven wil

vast vergroeid in mij

binden kan ik je niet

we sloten een verbond

als jij echter gaat

sluiten  al mijn poorten

zelfs voor de meest geliefde

oude of jonge

nu zo gegeerde

passant.

                
dala

bij regenweer

denk ik

vol weemoed

aan waar jij bent

wat een verschil

nat

droog

warm

fris

ik voel nog de zon

op mijn huid

de zwoele wind

in mijn dunne haar

de wereld op zijn kop

jij moet werken

ik ben op rust

eeuwige rust

ik kruip terug

heb het koud.

dala

de vroege morgen
het grind kraakte
onder onze voeten
het Duits
over mijn lippen
geradbraakt

ik deed mijn best
Hans de rest
oudere heerlijke man

Hans die Wiener
en ik
een Vlaming toch

wij hadden
telkens weer
vrolijke momenten
terwijl slaapkoppen
suften en zich
nog eens draaiden
misschien

uitzonderlijk voor ons
betoverende stonden
in het prille ochtendlicht

moet je gewoon
zelf beleven.

dala

jouw pijn 

tranen
komen op
vullen
mijn gemoed

kon ik maar
om mijn onmacht
reden van bestaan
te ontnemen

hier of daar

een handje
helpen

zo nu en dan
 
mijn handen
echter
zitten vol
kreupelheid

mijn hart
kijkt toe
luistert
machteloos

al voelt het
soms anders
toch ben jij
nooit alleen.

dala

Dichten is geen kunste kom
  geen kunste
Dichten is een gunste Gods
  een gunste.

Tekst van Guido Gezelle:1860-61