jij

even maar

zo ben ik dan

helemaal alleen

in stilte

rust maar goed

kom op krachten

jouw woorden

telkens weer

mijn dagen keren

binnenste buiten

vast ritme verdween

in alleen zijn

op strooien benen staan

slapen

bijna de hele tijd

alleen jij

zo nu en dan

met rustige woorden

geen zoentjes

even maar

besmetting mogelijk

tijdelijk

dan na dagen

opnieuw onwennig

die nieuwe

eerste kus

tot in de wortels

van mijn ziel

jij en ik

een smeltproces.

dala

verlangens

wissel mij om

voor een jonger mezelf

keer terug

zo’n veertig jaar

vermoeidheid

ken ik niet

is er nu iets anders

waarvan de overvloed

mij uitermate stoort

naar jaarlijkse gewoonte

ziek van ’t ene feest naar ’t ander

koorts  en braakneiging

de levenslust lam gelegd

het oud worden

plaagt mij danig

remt ons af
jij blijft geduldig

ga jij maar feesten

plezier maken met de jongeren

ik ziek wel uit

in stilte uitgestrekt

langzaam herstel

laat de zon haar werk

toveren elke dag

zodat ik weer kan genieten

van licht en warmte

ver te zoeken in deze tijd

laat het lente worden

vlugger dan normaal

moge  het een wonder zijn

voor haar en mij.

dala

je bent zo mooi

mijn fee
niet zo zeer de buitenkant

en toch

zijn rimpels dan per se zo lelijk

jouw grijzende haren

peper en zout

jouw ouder wordende figuur

stilaan naar de grond gebogen

de zorgenfrons voor anderen

soms ben je nors tegen mij

meestal wel terecht
bij jou is zelfs dat zo prachtig

straalt het uit al jouw gaven

bovenop die kookkunst van jou

vol toewijding

toch wat het mooist is aan jouw

jouw denken

de levenswijze gericht op anderen

jouw gewoonten

de warme blik in je ogen

maar vooral die gloed

naar buiten uit

maakt jouw zo mooi

zo echt

zo oprecht

ja  echt om van te houden.

dala

niets

ja zo ben ik

bijna niets

een ietsje

in wording
met een hart
een veel te groot hart

hopen

verlangen
lief hebben

gelovend in oerkracht

in eeuwigheid

zo is niets

verloren in echt leven

op mezelf

ben ik niets

steunend op anderen
en op Hem

lukt het wel

een beetje
herpakken

elke dag opnieuw
een beetje meer
maar dat is beter

dan helemaal niets.

dala

die ene keer

je kwam toch
zo stil

zo zacht

zo plots

niet meer verwacht

verwonderde blijheid

je bent er toch

zo laat

ik was zoveel ouder

echt broos

geen teken vooraf

het wachten opgegeven

een hard gevoel

vol stille angst

ze komt niet meer

alles is voorbij

plots

breekt de onzekerheid

in bloeiende blijheid uit

geen woorden meer

enkel stralende ogen
geen uitleg

je was uiterst laat

jouw lach

open armen

omhelzing

zalig

wij.

dala

de eerste keer

alsof het gisteren was

of nu pas

blijvend in mijn hart

jouw eerste zoen

herinnering

werkelijkheid

jij

nog altijd

zo sereen en zacht

vol schroom

een droom

toch volle werkelijkheid

herhaald en herhaald

wel duizend maal
die ene keer

herdacht

schrijf ik nu

een ode aan

die eerste kus

die ik opnieuw en opnieuw

kreeg en krijg

van jou

alsof het blijft

de eerste keer
misschien is het slechts
een wens
een droom
maar wat zeker is
ik hou van jou.

dala

door  gaan

niet aarzelen

sereen
ja sereen

problemen oplossen

lukt niet gesmeerd

wikken  en wegen

en dan

zonder te dralen

een besluit nemen

uitvoeren

niet op terug komen

er is steeds een verliezer

meestal twee.

dala

opa toch

kleinkind

karbonkelogen

verbaasd dieper

dan opa’s geheugen

ze zeggen

jij bent nooit te oud

voor mij

opa toch

waarom frustratie?

dala

dood en leven

zwart

alles ziet zwart

pessimisme alom

maar zwart is geen kleur

geen leven maar dood
ik ben levend dood

bewust en vol moed

neem ik

een pot wit en smeer

over alles heen

tot mijn leven en denken

evolueert van donker grijs

naar een lichtere tint

tenslotte gaat het leven

opnieuw

wijd open

in kleur

alle kleuren

van de regenboog

en ik herleef.

dala

Pasen                         

een warm gevoel

binnenin

een zonnetje

warmte

hoop

vertrouwen

de pijn van vroeger

opgelost

in begrip

warmte

hoop

vertrouwen

de toekomst

lacht ons toe

want we leven

in vreugde

begrip

warmte

hoop

vertrouwen.

dala

het masker                            

een masker

triestig masker

geduldig gemaakt

vol angst

vol verdriet

verdriet

gebakken in

dit stukje kunnen

blijheid

is er niet

vechten

met smurrie en klei

kalm blijven

laag na laag

dan de verf

heel kleurig

om te camoufleren

al dat verdriet

niemand zal zien

hoe triestig

het masker is  gemaakt

iedereen kan nu lachen

om deze blije grimas

van diepe pijn.

dala

angst

angst bidt

om vertrouwen

vrede

in de vroegte

eens dood

komt de rust

door terreur

of gewoon

op bed

wij die blijven

weten reeds lang

niet meer

wat is de volgende stap

de poort staat open

voor de keuze

geloof

ongeloof

het ene vraagt

waakzaamheid

het andere

laat maar waaien.

hun gebed

half maart

openingsconcert

schuchter nog

juist voor half zes

duidelijk wel

zonder valse noot

genieten kan

tot einde mei

van het morgengebed

in onze tuin

een gul gebaar

door moeder natuur

geschonken aan al wie

vroeg uit veren kruipt.

dala

kind                

karbonkelogen

kijken verbaast

ze zeggen

jij bent nooit te oud

voor mij

frustratie van opa

omdat die ogen

dieper zijn

dan zijn tanend

geheugen

zacht als fluweel

zo diep

daagt hem uit

zo olijk

is het droom

is het werkelijkheid

eens knijpen

in opa’s wang

schavuit schatert

dat het tuit

en eindelijk

opa lacht

dala