een zondaggedicht

verwarring                            

denken aan toen

hoe blij je altijd was

en plots

geen lach meer

geen grap

je praat dan in raadsels

een doolhof van woorden

ben je dan zo alleen

praat dan toch gewoon

machteloosheid

dan die vreemde lach

vreemde woorden

en je verdween.

dala

leven

dood

deel van het leven

eindbestemming

stilte

niet te peilen

geloof jij in eeuwig leven

leef je ernaar

geloof zonder daden

is dood geloof

zalig wie geloven kan

in het woord

want eeuwig

zal hij leven

wie niet gelooft

denkt

de dood is het einde

te goedkoop hé.

dala

de kracht                                                                      

de hemel  traant

in daadkrachtig buiengeweld

toont het de macht van natuur en heelal

de hemel  lacht

het wolkengordijn half open

of totaal  met blauw omspannen in al zijn pracht

de hemel treurt

mistig omhangen

het kan ook donker en gesloten steeds afwisselend zijn.

hoe het ook komt

te nemen zoals het gaat zo is het wel

geen andere uitweg  staat open  voor ieder van ons .

dala

die stilte                                             

je sneed ze

die stilte

met je ogen

scherper dan een mes

je greep ze

die stilte

met je oren

gulziger dan een veelvraat

je  omvatte ze

die stilte

met je ziel

gretiger dan het zijn

die stilte in de nacht.

dala

rust                                     

nijpend

zo was het toch

heel  dringend

even rusten

de muze gegaan

bestemming onpeilbaar

geen woorden meer

geen gedachten

rust noodzakelijk

woorden komen

langzaam

de pauze is voorbij

heeft deugd gedaan.

dala

vlagen            

het weer

ons humeur

een goed gevoel

op en neer

bij vlagen

de ene dag goed

de andere minder

zon of regen

wat maakt het uit

als jij er niet bent

is het kil in mijn hart

om welke reden ook

waar ik heen ga

heel zelden met jou

alsof ik een eenzaat ben

afwisseling in grote mate

het boeit heel kort

omdat jij er niet bent

vlagen van eenzaamheid

van verdriet

gelatenheid

opstand

omwille van

zo veel

maar vooral

omdat jij er niet bent.

dala

Langzaam                         

al zoekend

naar jou

ben ik

verdwaald

slechte gewoonten

drijven me weg

in eenzaam zijn

heel  ver van jou

de winter lonkt

met zijn lange nachten

drijft angst

diep in mijn hart

afwijkend denken

lokroep van beelden

droefgeestig

verstrooid zijn

in onzekerheid

langzaam

heel  langzaam

naar je toe groeien

dala

als het keerpunt komt                                

de dageraad heel dichtbij

stil  afwachten

zoveel onzekerheid

zenuwen

verlangen naar

de ochtend komt er aan

brengt jouw mee

met aarzelende fluwelen stapjes

je raakt nog juist de tegelvloer

de spanning breekt

nu wordt alles leven

zoveel meer mogelijk

keerpunt in mijn dag

denkgedeelte over

nu de praktijk

nu gaat het om jou

om jou en mij

een streven naar rust

naar diepe beleving

het vechten is voorbij.

dala

de weg moet je gaan                                   

versta jij nog onze tijd

rare tijd  en zware tijd

begrepen zijn

begrijpen

wat is dat alles toch

moeilijk te grijpen

te begrijpen

de raakpunten vervagen

je wordt uitgelachen

want je bent rechtvaardig

rechtlijnig ga je door het leven

je hebt lief en luistert

plots sta je helemaal alleen

enkel hoop  laat je verder gaan

hoop dat het tij toch zal keren

verder op de ingeslagen weg

zonder zelfverwijt

zonder zelfbedrog

ga je tot het einde

tot het niet te voorziene einde

met daarna een nieuw begin.

dala

woordenstorm                              

de pijn van woorden

snijdt  wonden

wonden in het hart

woorden  zonder motivatie

bijna  zo maar

plotse  opwelling

onbeheerste gevoelens

onverantwoord

schelden

schreeuwen

dan de  stilte

onbedacht

impulsief

afwachten

na  woordenstorm

 de schade meten

zwijgzaam zijn

hoop op rust  en verzoening.

dala

 terugkeer

steeds maar weer

onder druk

harde woorden

niet gunnen

drijven tot zwijgen

tot eenzaamheid

vriendschap

weliswaar rare

onschuldige vriendschap

tot onmogelijk herleiden

opeisen van alleenrecht

zelf toegekend

een lot bezegelen

terugweg

in zekerheid

naar het absolute

zich alleen voelen

alleen zijn

een eigen zalige wereld

op slot

want niet begrijpen

waagt geen  poging

omwille van eigenzinnig

zeker zijn.

dala

zeg het mij                                       

volheid

leegheid

verlangen naar…

vul  zelf maar in

wat ik ook zeg

jij weet het

toch

mijn thuis

mijn nergens

mijn niets

mijn alles 

dat komt wel ooit

nu zwerft mijn geest

in verlangens

in luisteren  naar

het pure

het beste

in jou.

dala

het einde van…                                              

een keus

een woord

afscheid

afsluiten

het einde van…

mijn tuin

mijn wereld

mijn leven

nabij

eindpunt nabij

alleen

weinig woorden nog

geen woorden meer

woord geven

woord houden

poort dicht

naar  buitenwereld

naar eigen wereld

afsluiten

einde

nieuw begin

raadsel.

dala

mijn wens

regen  of zon

wind of vlagen

de dagen vliegen

gaan traag

soms lijkt het wel stilstand

de tijd stilgevallen

illusie is het toch

naast de zoveel  andere

een lach een traan

een fijne knuffel

warme zoen

of ontgoocheling

de tijd staat niet stil

nooit

mijn wens

steeds weer herhaald

mocht je wat meer

veel meer

bij me zijn.

dala

rust                                      

tijd die dringt

bestaat die wel

tijd gaat rustig verder

seconden drijven rustig weg

de ene na de andere

nooit rust maar altijd verder

in alle rust

tijd heeft geen rustpoos nodig

tijd is rust

hij heeft alle tijd

alleen de mens is rusteloos

duwt alle schuld naar de tijd

met de mens is iets mis

hij ontbreekt stilte

en vooral

rust.

dala

vertrouwen                                     

dreiging

uitzichtloosheid

tegen een muur aanlopen

geen grond meer onder de voeten

waar is het hout

voor weer een nieuwe pijl

de andere  zijn verschoten

allemaal

honing aan de galg

geen aarde aan de dijk

geen kant meer op kunnen

hopeloos

waar ligt dan toch de oplossing

tijd brengt raad

niet doemdenken

een dagje met een keer

alleen kalmte brengt rust

vertrouwen hebben

maar in wie in wat

in de oerkracht

liefde

stilte

natuur

de geliefden.

dala

Samen                                

de dagen kruipen

woorden sterven

wegkwijnende ziel

overladen

overtollige ballast

ongeduld

onzekerheid

vol gemoed

broos

ontvankelijk broos

kan de bumper

eens zo sterk

nog stand houden

vermoeidheid

wat opgebrand

vernieuwing gaat traag

goede wil

ruim voldoende

inzicht in overvloed

broosheid  door overvraagd

vertrouwen

afstemmen op elkaar

kiezen voor elimineren

samen zijn

samen beleven

hopen

vertrouwen

liefhebben

één zijn.

dala

alles bijeen                     

zoveel levens

zoveel verhalen

raakpunten zo nu en dan

individuele vreugde en verdriet

overgoten met de tegenwind

van de realiteit

ken jij je plek

of zoek je nog

waar je echt hoort

aaneenschakeling  van alles

elk moment beleven

vechten en soms

heel onverwacht wat rust

je hele leven lang

genieten van

zoveel kleine dingen

jouw bezorgdheid

jouw oprechte lach

de zon in een kinderoog

een schalkse blik

een korte omhelzing

een knuffel zo af en toe

ook vreugde

boven alles uit

dan plots weer

onverwacht

heel diep verdriet

scherpe  pijn

gedragen vol geduld

onzekerheid

het leven is koud en warm

ook lelijk is soms van de partij

en dan is daar ook en vooral

jij.

Dala

Leven                                  

gehard

in vuur van verlangens

pijnwonden

 bij harde onjuiste woorden

oorzaak en gevolg

onrecht

verwarring

zalving

jouw vriendschap

met knuffel en al

een blik vol begrip

de adem

de zon

leven.

dala