Berichten van 1 januari 2009 tot 31 januari 2009

verdriet                                   

oud en nieuw verdriet

het ene heropflakkerend zo nu en dan

het slijt maar niet uit met de tijd

het andere vers en nijpend diep

veroorzaakt door een geliefde persoon

je zegt dan weer al te vlug

van jou heb ik dat niet verwacht

dan steekt het oude niet verwerkte zijn kop weer op

gemengd met heel verse tranen zonder waskracht

het lijkt wel zonder eindpunt blijvend diep in jou gegrift

oude en nieuwe vreugden

een geheel vormend als compensatie

zodat jouw leven toch nog leefbaar blijft

als je eenzaam en alleen zit te wachten

en het tijdstip  reeds lang verstreken is

dat je de geliefde had verwacht

dan slaat de onrust in alle hevigheid toe

plots ben je dan niet meer alleen

de niet meer verwachte kwam dan toch

beleef je een ogenblik van warme rust

in armen die je stevig omsluiten

de vraag naar waar ben je zo lang gebleven

sterft vlug en zacht weg op jouw gretige lippen

en alles is weer goed in de beste der wankele werelden

het leven is weer waard geleefd te zijn.

dala

kriebels                                   

konden het maar vlinders zijn

zoals toen jij voor het eerst

mijn wereld overhoop kwam halen

door gevoelens stevig aan te wakkeren

nu is rustige warmte meestal mijn deel

zo af en toen lijken het wel monsters

die ernstig te keer gaan binnenin

niet in de buik maar dieper hogerop

dan slaat eenzaamheid stevig toe

zelfs helemaal tussen de mensen in

dan komen woorden naar me toe

bedoeld als troost en ondersteuning

ontoereikend tot en met

alles komt toch weer goed mits wat geduld

eindelijk lach je toch naar mij

op deze lach wacht ik soms veel te lang
je bent steeds zo druk in de weer
en valt dan begrijpelijk wel eens in een strik
kracht kan het onverwacht schenken
naar jouw toe te gaan met een luisterend oor.

dala

kijk                             

helder als een bron

met onpeilbare diepten

een oase van rust

jouw blik

beelden die niet vervagen

een fel gekleurde vlinder

doorkruist met grillige vlucht

mijn volgeladen  geheugen

herinneringen allerlei

gelaatsuitdrukkingen die opbeuren

een blik die onrust brengt in het hart

tot klare taal wordt gesproken

kijk mij aan

schenk mij jou lach.

dala

vrij                            

bevrijd van alle dwang

slapen als de vermoeidheid komt

bij dwingende honger een maaltijd

dwanggedachten doen afdruipen

een gevoel van absolute vrijheid

een goed bedachte uitspraak zonder angst

diep nadenken over mogelijke problemen

in jouw ogen de angst een vorm laten krijgen

heel dicht zijn als het nodig is

zoveel mogelijk degelijk lectuur opnemen

de kleine dingen van het leven liefkozen

een levenswijze die stilaan vorm krijgt

voornemens voor het nieuwe jaar

worden zo totaal overbodig

het goede gevoel koesteren

en jou zeggen hoe graag ik je zie.

dala

wij                     

vogels zweven in de lucht

wij met de twee voeten op de grond

mindere dagen  vragen om gas te minderen

een energiestoot vraagt een tandje bij

aandacht hebben voor de tekenen van je lichaam

het kan allemaal zo eenvoudig zijn

gevoelens niet uit de hand laten lopen

alleen kalmte brengt diepe rust

niets afbreken waar je niets beters in de plaats hebt

zo leer je positief te zijn tot in de details

al deze punten aan jezelf opleggen

liefst eentje met een keer

het lijkt wel een lawine  punt per punt

afdruppelend van een grote massa

waaronder je te onder zou gaan

moest het echt zoals een lawine zijn.

dala

gekleurde vlinder            
 
kan je nog even wachten tot na

onze zachte ijstijd

of kom je nu bladeren

op het net

passieve gekleurde vlinder

herinneren aan

bewonderen en dromen

van een zomer

minstens zo warm

als de kou nu koud is

de kou van een echte winter

gekleurde vlinder

symbool van zomer en zon

verlangen naar warmte

in open natuur.

dala

mijn hart                                 

het zachte ritme

van rust

bijna onvoelbaar

onder mijn hand

op mijn hart

haastig gespurt

nog juist op tijd

het bonk hevig en fel

vanuit  mijn hoofd

mijn hele lichaam door

even uitblazen

niet meer bewegen

liggen als het kan

zo langzaam aan komt

het zachte ritme terug.

dala

verwarmen

kastelen

in de lucht

niet te verwarmen

in de wintertijd

lekker warm

als je dicht bijeen

ineengestrengeld

de nacht ingaat

onder koude dekens

onverwarmde kamerlucht

gezond en wel

wordt toch gezegd

gezonde lucht

ver te zoeken

bij dat stille winterweer

laat de wind maar waaien

gezuiverde lucht

vergroot koudegevoel

adem weer vrij

met haastige stap

goed ik ingeduffeld

kom ik naar jou toe.

dala

blij gevoel                               

ver te zoeken nu

heeft plaats geruimd

angst en zekerheid

dat het afwachten wordt

tot er langzaam of plots

een nieuw begin zal zijn

een nieuw begin voor haar

een doorstart naar geluk

voor eeuwig en altijd

dat geloven en belijden wij

een anders verder gaan

met haar in herinnering

zonder haar warme bezorgdheid

haar speciale band met onze kinderen

haar koppige doordrijverij

haar zijn wat ze was en betekent voor ons

wennen zal het zijn dicht bij elkaar

nog dichter en hechter dan het reeds is

dan worden wij de oudsten

haar taak wordt door jouw overgenomen

op diezelfde eigenzinnige manier

door niemand te stuiten

opmerkingen lachend weggestuurd

oma heeft een eigen weg en stijl
daarmee uit

het blij gevoel komt terug

als pijn en verdriet om het afscheid

wat zal uitgesleten zijn door de tijd

dan blijven enkel de mooie dingen

een blij gevoel van dankbaarheid.

dala

mama Louisa

volle aandacht

krijg je nu

nu we de laatste rechte lijn

naar de eeuwigheid

met jou meeleven

onze gedachten

bewoon je nu dag en nacht

zogoed als elk wakker moment

ben je daar

uitdrukkelijk of op de achtergrond

het leven gaat door

onze gedachten malen op volle toeren

hoe het zal zijn

als jij er niet meer bent

herinneringen worden onze vreugde

al ons beeldmateriaal een verademing

want het leven draait verder

in de onverbiddelijke moderne tijd

al het positieve in en van jou

kan voor ons als voorbeeld dienen

jij was een sterke persoonlijkheid

vergeten en vergeven

kan nooit opwegen

tegen al het goede

dat uit jouw handelen

ons overblijft.

dala

verdriet

tranen

wellen op

overvloedige stroom

diep verdriet

een moeder

een goede moeder

gaat heen

pijn

omwille van haar lijden

moge ze heel vlug

dit tranendal wisselen

voor de eeuwige rust

opgenomen worden

in één van de vele woningen

van het Vaderhuis

zo  blijft ze voor ons

een voorbeeld

van een mens van goede wil

die er de voorkeur aan gaf

er steeds en altijd

het beste van te maken

laat ons even met ons verdriet

stilaan wordt het wel dankbaarheid

om de herinnering
hoe zij ons heeft liefgehad.

dala