tinteling

woorden                                

verwarring

ontroering

diepe zin

wervelwind 
gevoelens

een zachte kus

lippen verzegelen

jouw hart beroeren

ongewild

vaststelling
 

je bent zo dicht

je bent zo ver

de adem van het leven

geweven rond woorden
die vergaan

toch blijven hangen
 

woorden die kwetsen

die zalven

in tranenstroom

stil worden

heel stil

verlangen naar samen zijn.

dala.

vergankelijk                          

de tol van openhartigheid

verdraaide woorden

omgekeerde betekenis

vervorming tot blaam

belediging

laat je eigen gedachten

een eigen leven leiden

bewaard als geheimenis

daar waar ze horen
gekoesterd in je hart

een geplukte bloem vergaat

verslenst  zo vlug

buiten eigen element

de steel rot in het water

hooguit een week

veel langer duurt het niet

de kunstmatige vaas

gaat langer mee

tot ze broos en wankelbaar

breekt zoals de woorden

spontaan gesproken

binnen vergankelijkheid.

dala                   

hulde aan                  

hoe het mogelijk is

alleen jij kan het weten

een verhaal

tot leven brengen

vele jaren lang

droom en werkelijkheid

verweven tot levenskunst

natuur en bovennatuur

tot één geheel verweven

alsof het allemaal

verzonnen is

harmonie en disharmonie

steeds weer brengen

in perfect evenwicht

de gewoonste zaak

toch voor jou.

dala

ver  weg

zij lag bloot

met haar gedachten

verwarrend

onleesbaar

ongenaakbaar diep

alsof  ze er niet was

toch duidelijk voelbaar

in de eenzaamheid  van gevoelens

die zacht snijden

met veel pijn

onbeschrijflijk door woorden

zonder inkt

of welk ander middel ook

de ommezwaai was compleet

verdrongen verdriet

over een andere boeg gegooid

tastbaar in onbereikbaarheid

als opgedroogde tranen

die toch blijven vloeien

ver  weg

in de diepte

van een eenzame ziel.

dala

waarom zus en zo

ach ja

altijd maar een waarom

onnozel gevraagd

scheef gegroeid

kijken en ook zien

veel vragen zijn overbodig

rustig laten begaan

of niet akkoord gaan

maar wat verander je eraan

dus opnieuw een vraag

het leven is niets anders

dan  in vraag stellen

nadenken en spreken of zwijgen.

dala

ongewoon                              

de dageraad duwt de zon

in een driekwart cirkelbaan

naar haar dagelijkse taak

licht en warmte brengen

het lukt wel eens maximaal

met het wolkengordijn open

wij genieten de laatste dagen

van haar helderheid

nu de temperatuur

boven twintig gaat

voor dag en dauw paraat

nog vooraleer de vogels zingen

in hun varierend ochtendritueel
zorgen voor een lekker ontbijt

in wat huiselijke taken

de poes niet vergeten

het gemiste avondnieuws

in nachtelijke herhaling

aandachtig bekijken

vooral het weerbericht

helder wakker  computeren

van zodra zijn voeten het parket raken

een veel te vroege vogel

een niet zo gewone kwast

soms raar maar altijd waar

wat men noemt
normaal
soms dromend

steeds met beide voeten

op de grond

naarstig werkend

volgens eigen vermogen

soms erbovenuit

stil vallen

noodzakelijke rust

wegens overdrijven

een paar dagen stil

naar uiterlijke schijn

lui en profiteren

wie zal hem vinden

die niet gewone

soms moeilijke man

met veel ups en downs

jij

enkel jij.

dala

zonnig

ze martelt de huid

tanend verouderen

bleek en onwennig

in de lentezon

ruig en blijmoedig

in de zomerhitte

oud worden

bruin gerimpeld

gaaf melkwit

een keuze maken

vlug gebeurd

afstekend

naast jouw perzikhuid

mager en taai

letterlijk

mijn zonnige zelf.

dala

loslaten

alles klemvast

proberen denken

rechtlijnig zuiver

alles slibt dicht

nieuw begin

steeds weer

vlotter nu

dan opnieuw trager

neem me bij de hand

eigenlijk een knuffel vragend

zonder woorden

met de hele lichaamstaal

teveel gebonden

teveel helpen overal

rondom rond

een punt plaatsen

zoveel laten schieten

het lukt niet

zonder pijn

zonder verwarring

dala

regen

als dansend op en neer

wegvloeiend  steeds lager

opgeslagen of vrij gelaten

de regendroppen

hun weg maar gaan

harde grond

zacht geworden

week misschien

waarin de plantjes 

herademend zich verzadigen

na  zoveel  dorstige dagen

veilig en  droog

observerend  achter glas

of in open deurgat

zoveel dichterbij

gezegend met spetters

die parelen

op een droge huid

de natuur hersteld

de leemten hier en daar

tenzij mensen domweg

dit tegengaan en klagen

om gevolgen

niet te overzien.

dala

jij en ik

lang samen reeds
hechter nu
door dik en dun

door warm en koud heen

praten en luisteren
naar elkaars noden
de mijne minimaal
die van jouw

ten top gedreven

nu vooral

het blijft niet duren

alles komt goed

hoogten en laagten

blijven komen

het zou wat eentonig zijn

jij geen ochtendhumeur

ik geen  tegendraadsheid

zonder dat alles

wat een saai gedoe

het is goed

zoals het is

tussen ons

nu.

dala

te druk

de inspiratie
niet opgetekend
vloeide weg
als ongebruikt bronwater

versmacht
in vele bezigheid
nam ik niet de tijd
mijn geest liep over
mijn vingers schreven niet
pleegden vluchtmisdrijf

verloren poëzie
zou je denken hé
voor mij is die gesmaakt
voor de engelen die waken
over mij
mijn gedachten lezen zij
door hen gevoed

maak je zoals ik
niet druk
om verloren gegane woorden
ze komen terug
in zinnen
anders geformuleerd
gerijpt voor de eeuwigheid.

dala

vader

hij is niet meer

reeds bijna vijftig jaar

wat mij nu overblijft

zijn enkele woorden

hij was een goed mens

woorden gisteren tot mij gericht

jij bent een goed mens

hij was  en ik ben
de rest zijn enkel woorden

enkele foto’s in wit zwart

klein formaat zijn er ook

ergens in een vergeten album

en  veel mysterie

gebundeld in

onbeantwoorde vragen

op mijn beurt

wil ik een vader zijn

voor al wie er nood aan heeft

ik heb het verder gebracht

dan hij

ons kleinkind komt logeren

enkel dagen maar

ik wil een lieve opa zijn

deze vreugden

heeft mijn vader

nooit gekend..

dala

zacht

kordaat en gretig

nog altijd

reeds al die jaren

grijp ik naar jouw hand

soms lijkt het meer

op afremmen en zoeken

om toch maar zacht

jouw hand te houden

de hele wandeling lang

de nadruk leggend

op zacht

want vooral jouw hand

ligt zacht

in de ruige mijne

zelden

mocht het even niet

storing in het koppel

noemt dat dan

ja dat gebeurde

ook bij ons

hier ligt de nadruk

toch op zelden.

dala

terugkomen                          

zalig

na al die drukte

terug in de poëzie

van de vroege morgen

heel stil

hoor

het natuurochtendgebed

vangt fijn gebekt aan

geleidelijk komt leven

ingetogen luistergenot

ingeduffeld

de oren vrij

ogen gesloten

de poes komt even storen

zich tegen mij aanwrijven

gaat dan verder jagen

alleen op muisjes

de rest is hoog bezig

tegenstrijdig luid en zacht

tegelijk

ik ben terug

in mijn biotoop

eindelijk

zalig.

dala

het lot                      

dauw

op mijn ziel

lentegevoel

zon

in de tuin

wolken

in mijn denken

kanker overal

struikelen

vallen

wonden likken

verdunners

spuitgraag bloed

kleine wondjes

voldoende

kanker is erg

vecht maar hoor

het lot

is zwaar.

dala

ziek zijn

ze vloeien

zacht

uit een voorzichtige mond

jouw woorden

niet hoog

niet laag

luimig verdraait

ernstig

weer recht gezet

zo kennen wij jou

eigenzinnig
steeds bereid

te helpen

waar het nodig is

waar het kan

de woorden spreken

geen verleden tijd

het nu

belangrijk

zoals de ernstige beproeving

die je treft

een schoon mens

dat bewonderen wij

in jou
nu zijn wij er
voor jou.

dala

voorjaar

weer en wind             

ze zegende

onze wandeling

met helder licht

de zonnewarmte

getemperd ja

kille wind

voorjaarskind

dikke jas

komt dan van pas

de weg verloren

bos groter

dan verwacht

onbekend terrein

natte schoenen

de beek te breed

genieten

van weer en wind

een frisse neus

welgezind.

dala