regen

jij en ik

lang samen reeds
hechter nu
door dik en dun

door warm en koud heen

praten en luisteren
naar elkaars noden
de mijne minimaal
die van jouw

ten top gedreven

nu vooral

het blijft niet duren

alles komt goed

hoogten en laagten

blijven komen

het zou wat eentonig zijn

jij geen ochtendhumeur

ik geen  tegendraadsheid

zonder dat alles

wat een saai gedoe

het is goed

zoals het is

tussen ons

nu.

dala

te druk

de inspiratie
niet opgetekend
vloeide weg
als ongebruikt bronwater

versmacht
in vele bezigheid
nam ik niet de tijd
mijn geest liep over
mijn vingers schreven niet
pleegden vluchtmisdrijf

verloren poëzie
zou je denken hé
voor mij is die gesmaakt
voor de engelen die waken
over mij
mijn gedachten lezen zij
door hen gevoed

maak je zoals ik
niet druk
om verloren gegane woorden
ze komen terug
in zinnen
anders geformuleerd
gerijpt voor de eeuwigheid.

dala

vader

hij is niet meer

reeds bijna vijftig jaar

wat mij nu overblijft

zijn enkele woorden

hij was een goed mens

woorden gisteren tot mij gericht

jij bent een goed mens

hij was  en ik ben
de rest zijn enkel woorden

enkele foto’s in wit zwart

klein formaat zijn er ook

ergens in een vergeten album

en  veel mysterie

gebundeld in

onbeantwoorde vragen

op mijn beurt

wil ik een vader zijn

voor al wie er nood aan heeft

ik heb het verder gebracht

dan hij

ons kleinkind komt logeren

enkel dagen maar

ik wil een lieve opa zijn

deze vreugden

heeft mijn vader

nooit gekend..

dala

zacht

kordaat en gretig

nog altijd

reeds al die jaren

grijp ik naar jouw hand

soms lijkt het meer

op afremmen en zoeken

om toch maar zacht

jouw hand te houden

de hele wandeling lang

de nadruk leggend

op zacht

want vooral jouw hand

ligt zacht

in de ruige mijne

zelden

mocht het even niet

storing in het koppel

noemt dat dan

ja dat gebeurde

ook bij ons

hier ligt de nadruk

toch op zelden.

dala

terugkomen                          

zalig

na al die drukte

terug in de poëzie

van de vroege morgen

heel stil

hoor

het natuurochtendgebed

vangt fijn gebekt aan

geleidelijk komt leven

ingetogen luistergenot

ingeduffeld

de oren vrij

ogen gesloten

de poes komt even storen

zich tegen mij aanwrijven

gaat dan verder jagen

alleen op muisjes

de rest is hoog bezig

tegenstrijdig luid en zacht

tegelijk

ik ben terug

in mijn biotoop

eindelijk

zalig.

dala

het lot                      

dauw

op mijn ziel

lentegevoel

zon

in de tuin

wolken

in mijn denken

kanker overal

struikelen

vallen

wonden likken

verdunners

spuitgraag bloed

kleine wondjes

voldoende

kanker is erg

vecht maar hoor

het lot

is zwaar.

dala

ziek zijn

ze vloeien

zacht

uit een voorzichtige mond

jouw woorden

niet hoog

niet laag

luimig verdraait

ernstig

weer recht gezet

zo kennen wij jou

eigenzinnig
steeds bereid

te helpen

waar het nodig is

waar het kan

de woorden spreken

geen verleden tijd

het nu

belangrijk

zoals de ernstige beproeving

die je treft

een schoon mens

dat bewonderen wij

in jou
nu zijn wij er
voor jou.

dala

voorjaar

weer en wind             

ze zegende

onze wandeling

met helder licht

de zonnewarmte

getemperd ja

kille wind

voorjaarskind

dikke jas

komt dan van pas

de weg verloren

bos groter

dan verwacht

onbekend terrein

natte schoenen

de beek te breed

genieten

van weer en wind

een frisse neus

welgezind.

dala

rust

de tijd van

even verpozen

zit er op

de tijd van

eeuwige rust

nadert vlug

ik denk er aan

verder kom ik niet

bewust zijn ja

angst hebben nee

vertrouwen is beter

genieten van

de zon

de tijd

die me nog rest

wat ben ik blij

dat jij er bent

en jij en jij

in vriendschap

in gezelligheid.

dala

even vastlopen            

je gaat er even uit

sprak het gevoel

geen sprake van

doorbijten

repliek van de rede

het gaat om poëzie

dan moet je eruit

dichten onder dwang

lukt dat wel

of toch niet

als de muze gaat

batterijen herladen

ze komt terug

wees dat maar zeker

sterker dan voorheen

dan maak je een poëem

zelfs over banale zaken

zoals even vastlopen

tijdelijk niet blokkeren

mooi voorbeeld toch.

dala

De weerkundige  winter is voorbij op nu zaterdag 1 maart maar zal zijn staart nog roeren tot in april als het officeel reeds lang lente is.

lente op komst

je ziet de klaarte                        

als de lente komt

elke dag langere tijd

bijna niets maar toch

je hoort de vogels

reeds vroeg in de morgen

elke dag duidelijk vrolijker

levendig en luider

je voelt de kriebels

heel lichtjes nu

maar straks duwen ze jou

onweerstaanbaar in de tuin

als een bezige bij

zal je niet te houden zijn

omwoelen en harken

zaaien en planten

dan laat je alles voor wat het is

hopend en mijmerend

met volle korven oogst               

in een droom                                       

die waarheid wordt                          

zodra het zomer komt

dala 

iemand

leegte

stil zijn

samen horen

dankbaar

omwille van

onze ma

en voor de kleinkinderen

onze bomma

levendig

blij en gul

eigenzinnig

doorzetten

bezige bij

je bent er niet meer

we missen je

want jij was

iemand.

van betekenis.

dala

terugblik

die eerste ontmoeting

jij lief en vriendelijk

hij bleef op de vlakte

het woord behoorde jou toe

akelig stil was zijn mond

bij jou

voelde ik me welgekomen

bij hem

liep ik als tegen een koude muur

met een glimlach op

spiedende ogen

maar ik bleef mezelf

de leeftijd

toen bereikt

gaf me de nodige rust

later hoorde ik militaire woorden

spelen met mijn toekomst

het vrouwelijk bastion

hield de kerk in het midden

schoonmama

jij bleef de zon

de woordenvloed

het drukke bezig zijn

de orkaan

de vulkaan

nu ben je tot rust gekomen

alle beelden vervlogen tijd

het doende zijn

eeuwige rust.

dala

eeuwige rust

sereen en waardig

ben je heengegaan

afscheid was reeds genomen

afstand van  het stoffelijke

diep verdriet heerst nu

ook dankbaarheid  om jouw

wat je was en wat je betekende

de pijn sneed nog even

diep en ongenadig

de tranenbron aan

opflakkerend af en toe

de vrije loop heelt wat kan

zuivert het verdriet

samen horen en samen zijn

zal blijven duren zich vestigen

dit hopen wij toch allemaal

toekomst beleef je nooit

gissen doet zijn werk

nog enkele dagen

bedekt kilte jouw gelaat

met een weerschijn van vrede

want jouw strijd is nu gestreden

jouw voorbeeld is onze steun

jij wordt herinnering

blijf bij ons in moeilijke dagen

vier ook met ons mee

bij het ontstaan van elk nieuw leven

en elke gelegenheid

wij staan nu bovenaan

tot de roep van eeuwigheid
ook ons bereikt.

dala

harde middelen

waarvoor

waarom

om rust te brengen

concentratie

in mijn gepijnigde geest

de vervlogen tijd

overdondert het heden

steeds weer en weer

bezig zijn

altijd bezig zijn

of ben ik toe

aan rust

diepe rust

gewoon in de natuur

wandelen

alleen

of toch opnieuw

en opnieuw

met jouw

arm in arm

zonder woorden

stap na stap

tijdloos

dala

verdriet

tranen

wellen op

overvloedige stroom

diep verdriet

een moeder

een goede moeder

gaat heen

pijn

omwille van haar lijden

moge ze heel vlug

dit tranendal wisselen

voor de eeuwige rust

opgenomen worden

in één van de vele woningen

van het Vaderhuis

zo  blijft ze voor ons

een voorbeeld

van een mens van goede wil

die er de voorkeur aan gaf

er steeds en altijd

het beste van te maken

laat ons even met ons verdriet

stilaan wordt het wel dankbaarheid

om de herinnering
hoe zij ons heeft liefgehad.

dala 

mama Louisa

volle aandacht

krijg je nu

nu we de laatste rechte lijn

naar de eeuwigheid

met jou meeleven

onze gedachten

bewoon je nu dag en nacht

zogoed als elk wakker moment

ben je daar

uitdrukkelijk of op de achtergrond

het leven gaat door

onze gedachten malen op volle toeren

hoe het zal zijn

als jij er niet meer bent

herinneringen worden onze vreugde

al ons beeldmateriaal een verademing

want het leven draait verder

in de onverbiddelijke moderne tijd

al het positieve in en van jou

kan voor ons als voorbeeld dienen

jij was een sterke persoonlijkheid

vergeten en vergeven

kan nooit opwegen

tegen al het goede

dat uit jouw handelen

ons overblijft.

dala