november
treurt om mijn jaren
de wolken
zijn onstuimig
als jonge veulens
geef mij je hand
want in jouw ogen
glanst reeds
de volgende lente
geef mij hoop
voer me mee
naar de andere kant
van het koudere weer
dala
november
niet meer
tuinieren
de muur
de bitsige korst
iets
rustig
openheidde vlakte
is zichtbaar
niet enkel in de natuur
vooral in jouw hart
openheid
van spreken
openheid
van luisteren
openheid van zijn.
dala
mokerslag
nieuw
herinneringdie ene naam
wakker geschrokken
uit verleden tijd
brengt zoveel tot leven
in herinnering
ik grijp de pen
begin te schrijven
stuiven ze plots uiteen
zo allen door mekaar
verwarring compleet
eens de pen geborgen
zijn ze daar terug
mij smekend in koor
laat ons toch waar we zijn
voor jouw eigen vrede en rust
ja waarom zou ik wel
al die oude pijn
terughalen naar het nu
als mijn heden ten dage
gevuld is met nuttig bezig zijn.
dala
jij tocheigen woorden deden me schrikken
toen jouw reactie
als een raak schot
mij trof in al mijn gevoeligheid
je was wat kregelig
al die verloren tijd
ontsproten uit pesterij
mijn woorden waren niet gewogen
passend in jouw pijn
maar jij kwam tot beheersing
als een vaste routine
geschreven op jouw lijf
als een vreemde
til ik pas een tipje van de sluier
van jouw bekommernis.
dala
zorgen
respect
eenzaam roosje
laat ontloken
in ‘t novemberlicht
rustig geplukt
in de vroege morgen
uit liefde geschonken
de beminde opgetogen
om het zomerwonder
als de winter lonkt
en de vorst
reeds regeren kan.
dala