jij toch
eigen woorden deden me schrikken
toen jouw reactie
als een raak schot
mij trof in al mijn gevoeligheid
je was wat kregelig
al die verloren tijd
ontsproten uit pesterij
mijn woorden waren niet gewogen
passend in jouw pijn
maar jij kwam tot beheersing
als een vaste routine
geschreven op jouw lijf
als een vreemde
til ik pas een tipje van de sluier
van jouw bekommernis.
dala


