kijken voelen genieten

er bloeit een zeldzame bloem

in mijn wintertuin van eenzaamheid

de droom voor sombere dagen

als een helder licht

in mijn nachten vol pijn

jij bent in de duisternis

van mijn toekomst

als een pinkelen

bij donkere nacht

de contouren van jouw gelaat

smelten in mijn geheugen

samen met bloemengeur

vol  tederheid

jouw lach is voor mij een teken

dat je buiten jouw wil

boeiend

dag en nacht bij me blijft

om zo

boven elk begrip

mijn leuke muze te zijn.         

dala

rust nu in vrede mijn vriend

ik heb je gekend zoals weinigen dat mochten

je gewaardeerd

van je geleerd

en teruggegeven wat ik zelf al bezat

het onvolmaakte leven

was tussen ons geweven

als een woekerplant

bij jouw sterven stond ik daar

als naakt en verwezen

maar de warmte van de herinnering

dekte mij toe

met onvolgroeide woorden

die enkel tot volheid kunnen komen

in een eeuwigheid van zijn

je komt nu rusten

in de schaduw van de toren

na afscheid te hebben genomen

in onze kerk

dit maakt je definitief tot iemand van bij ons

en op jouw graf zal ik sedum telephium kweken

misschien wel wilde marjolijn

of moet het gewoon huislook zijn?

daar hebben we het later nog wel over.

ADIEU mijn vriend, adieu...........

 
dala

Kriebel-krabbel-krouw

kleine lieve kinderhand

schiet uit de mouw

bibbert van de kou

vult vlug de mand

grabbelen we in het hout

steek ik het rap in brand

dan heb je niet meer koud

buiten de greep

van mijn vermogens

wandel je rond

in mijn verbeelding

onwerkelijke realiteit

van veel luisteren

laat mij stand  houden

binnen de grimmigheid

van een wisselend bestaan

terwijl ik meermaals

vluchten wou

naar het niets

toch het iets bleef volgen

als alles of niets

zo is het opnieuw

schoonheid geworden

en tillen jouw weinige vreugden

mij tot heerlijke werkelijkheid

dala

steeds

is mijn leed bestreden

met een lach

een schertsend woord

soms wel eens een plagerij te ver

nu teert alles op rust

van al mijn ruime
goed gevulde tijd

mijn leven

dichter naar het eind

van alle aardse wegen

ga ik langzaam mijn gang

kom inwendig ook zo kalm.

dala

ik blijf een boer

maar dan herboren

uit aarde en uit woorden

peinzend staar ik

naar het verleden

dat heersen blijft

als je gaat denken

hier is een poëet opgestaan

is die in werkelijkheid al verloren

herschapen tot boer

tussen de patatten en het koren.              

Dala

een witte vacht geveegd

verkilt in duizenden parels

als kristal

de schone schijn

van damp

getoverd in een pracht van ijs

straks

met een laatste restje kracht

komt in zekerheid van licht

de zon met warme overschot

zodat alle pracht verdwijnt

en 't groen

nog even mag

de kleur van zomer zijn

want morgen na de nacht

herhaalt misschien

piet winter

verre vriendschap

dat bestaat niet

voor mij

vreemde vriendschap wel
maar vriendschap

voelt dicht

of is dat niet.

Dala