jaren lang op de dool in eigen denken en leven dromen die verlangen verlangens die verkwijnen twijfelen tot wenens toe
dit alles verleden tijd en toch mijn geest kan niet wennen aan een heerlijke werkelijkheid blijft wat op de dool
alleen zijn doet dromen verlangen naar wat reeds is alsof het morgen weer verdwijnt maar jouw woorden en knuffels schudden mij telkens wakker
langzaamaan kom ik weer tot leven energie in overvloed het oude paard komt in problemen tjonge je bent niet meer dat veulen zo onvermoeid niet in te tomen
alleen jij houdt mij in bedwang brengt diepe rust zo kan ik langzaamaan weer ons mooie leven gaan.
vreemde vriendschap langzaam ontstaan toch letterlijk uit de lucht gevallen eerst aarzelend maar stilaan sterk
uit persoonlijke nood gaan bloggen je schrijft van je af voor jezelf een dubbel werkende therapie het schrijven zelf en de respons
in een andere put vol ellende en pijn gebeurd hetzelfde en je leest het opgekropt leed dat openbarst als een etterbuil die langzaam opdroogt in de openheid
een zielsgenoot reageert of neemt contact en wonderbaar wederzijds vetrouwen ontspringt als een bron vol verfrissend helder water begrip wordt in goed gewogen woorden over je heen gestort de wonde zuivert en heelt
het voelt aan als een welgemeende knuffel waar je spontaan teruggeeft wat je krijgt zelfs veel en veel meer want je begrijpt jouw correspondent zo krijg je eenzelfde effect aan de overkant dit is vreemde maar heerlijke vriendschap
De basis is stil meevoelen tot in de kern woorden wikken en wegen in voorzichtigheid het groeit uit tot nooit meer alleen zijn wat als klaaglied begon wordt weldra vreugdezang.
zacht geplaatst voet na voet stil en behendig als partner slaapt bezorgd vermoeid tot rust wil komen moet een ander ritme niet storend luid eigen wegen gaan dan vraagt respect zacht en stil op te gaan in eigen bezigheid.
alles lijkt me nieuw of is het enkel mijn kijk op de dingen met een ander gevoel wat men benoemt als goed in zijn vel zitten rustig kan ik nu verder vol vertrouwen maar moest het tij nogmaals keren dan in volle vertrouwen doorgaan stap na stap in zekerheid.
het komt niet terug alles gaat zo traag onzeker zonder kracht steeds eenzamer teruggetrokken het geraas is ver weg de stilte doet deugd de laatste roos is verwelkt de overkant is dichtbij.
houden van
1 reactie op dit bericht
stille