op de dool
in eigen denken en leven
dromen die verlangen
verlangens die verkwijnen
twijfelen tot wenens toe
dit alles verleden tijd
en toch mijn geest
kan niet wennen
aan een heerlijke werkelijkheid
blijft wat op de dool
alleen zijn doet dromen
verlangen naar wat reeds is
alsof het morgen weer verdwijnt
maar jouw woorden en knuffels
schudden mij telkens wakker
langzaamaan kom ik weer tot leven
energie in overvloed
het oude paard komt in problemen
tjonge je bent niet meer dat veulen
zo onvermoeid niet in te tomen
alleen jij
houdt mij in bedwang
brengt diepe rust
zo kan ik langzaamaan
weer ons mooie leven gaan.
dala


2 reacties op dit bericht
groetjes
Goed zo!