Berichten van 1 augustus 2007 tot 31 augustus 2007

Het is niet definitief.  Het noemt afbouwen maar het voelt aan als een langzaam afscheid. Straks gaat de poort voor mij open en weer dicht . Er is geen terugkeer mogelijk.

afscheid

ik ga mijn weg

langzamer nu

van de ene pijn

naar de andere

mij vastklampend

hier en daar

toch los ik greep

nu hier

dan daar

zo laat ik langzaam los

dokter noch geestelijke

kan de pijn hier peilen

begrijpt helemaal niet

zo ga ik stap na stap

naar de stilte

naar het einde

naar de andere dimensie

het nieuwe begin

zo neem ik stilletjes afscheid

van alles waarvan ik hou

ook van jou

de smaak voelt bitter.

dala

alleen zijn  

als het knaagt

aan mij

dan kan de fiets

een oplossing zijn

niet altijd hoor

de eenzame fietser

is ook alleen

maar de wereld beweegt

dan kom ik thuis

alles is als nieuw

toch zo vertrouwd

ik kom tot rust.

dala

Sommige mensen dromen regelmatig van spinnen. Dan zijn het enkel van die enge tot vreselijke angstdromen.

uit het verleden

jouw deur stond open

geen teken van leven
ik durfde niet binnen
privacy boven alles

keerde bedrukt terug

was je even weg

of zat ze weggedoken

mij een teken gevend

blijf toch weg

ik hoef je helemaal niet

om de hoek zag ik je komen

durfde niet te wuiven

je merkte mij op

deed mij teken te stoppen

ik genoot van jouw lach

met evenveel woorden

verwelkomde je mij

je praatte honderduit

ik had een nare droom gehad

maar die kwam even niet uit

ik verfris me wat zei je opgewekt

enkele ogenblikken later

was je terug met een tekenblok

ook de potloden ontbraken niet

het lukte mij wonderwel

mijn vermoeidheid was verdwenen

je bewonderde de tekening

we gingen vrolijk wandelen

de zon bescheen onze vriendschap

de week erop bleef je in een ongeval

zou ik je hebben gevraagd
om samen verder te gaan
het laten bloeien tot levenspracht
mijn schuchterheid had toen geen grenzen
veel later liet ik aan het meisje de vraag
 

nooit nog had ik een model

ik voelde me triest en eenzaam

ging lang een andere ziekelijke weg

jaren later bij een nieuw begin

kwam het artistieke pas terug.

dala

Zo'n figuratief vrouwenbeeld kan bij mij zoveel oproepen. Veel moois maar ook veel verdriet.

verdriet  
 

jouw naam

is nooit vernoemd

in verband met mij

had iemand iets door

blijft een onbeantwoorde vraag

bij het ultieme afscheid

stond ik achteraan
niemand gaf aandacht

aan mijn verdriet

ik mis je nu nog

langzaam sleet het toch

maar soms als ik alleen ben

mij zo eenzaam voel

daagt het verdriet weer op

dan komt de pijn van zo diep

jouw sereen gelaat

is niet meer bij machte

mij hoop te geven

het verdriet knaagt hardnekkig

jij komt niet terug.

dala

Figuratief naakt, pure schoonheid.  Kunst die zich aan de regels houdt van verhouding en evenwicht.

puur

een traan

langs mijn wang

bij het zien

van jouw schoonheid

naakt en puur

en telkens weer

ontroert mij

jouw beeld

in mijn hart

in mijn geheugen

o zuiver beeld

ongeschonden

in mijn geest

je blijft een wijl

komt steeds terug

meermaals helaas

het lukt mij niet meer

mijn vingers stram en stijf

weigeren alle dienst

beitel en hamer zo zwaar

alleen met het penseel

smeer ik nog kleuren uit

liefst in vrije grilligheid

beheerst abstract geweld

volgens mijn mogelijkheid.

dala

Ik weet de titel niet van dit beeld maar voor mij is dit een sugestie voor een vrouw.

vrouw zijn 

je was veel mooier

veel koeler

dan naar gewoonte

totale contradictie

zo vrouwelijk

maar zo ver weg

geen lach

zeker geen tranen

die komen later

in alleen zijn

veel bitterheid

met harde woorden

onrust sloeg om mijn hart

ik moest je horen

de vlaag leek over

maar ja

hoe lang nog vechten

in die onzekerheid.

dala

In zichzelf gedoken beeld geeft een diepe treurnis aan.




treurnis

in mezelf gekeerd
treurig
in houding en gedachten
bijna lege geest

hartepijn
vroeger verdoken
achter lach en woordenstroom
nu zwijgzaam geëtaleerd

stilte
geeft waarheid
kracht keert terug
als het inzicht komt.

dala