Pasen

het masker                            

een masker

triestig masker

geduldig gemaakt

vol angst

vol verdriet

verdriet

gebakken in

dit stukje kunnen

blijheid

is er niet

vechten

met smurrie en klei

kalm blijven

laag na laag

dan de verf

heel kleurig

om te camoufleren

al dat verdriet

niemand zal zien

hoe triestig

het masker is  gemaakt

iedereen kan nu lachen

om deze blije grimas

van diepe pijn.

dala

angst

angst bidt

om vertrouwen

vrede

in de vroegte

eens dood

komt de rust

door terreur

of gewoon

op bed

wij die blijven

weten reeds lang

niet meer

wat is de volgende stap

de poort staat open

voor de keuze

geloof

ongeloof

het ene vraagt

waakzaamheid

het andere

laat maar waaien.

hun gebed

half maart

openingsconcert

schuchter nog

juist voor half zes

duidelijk wel

zonder valse noot

genieten kan

tot einde mei

van het morgengebed

in onze tuin

een gul gebaar

door moeder natuur

geschonken aan al wie

vroeg uit veren kruipt.

dala

kind                

karbonkelogen

kijken verbaast

ze zeggen

jij bent nooit te oud

voor mij

frustratie van opa

omdat die ogen

dieper zijn

dan zijn tanend

geheugen

zacht als fluweel

zo diep

daagt hem uit

zo olijk

is het droom

is het werkelijkheid

eens knijpen

in opa’s wang

schavuit schatert

dat het tuit

en eindelijk

opa lacht

dala

in stilte                      

concentratie

rust

zuchten

wenen

zegen voor het hart

telkens herboren

herbeginnen

elke dag opnieuw

denken aan jou

weet hoe het verlangen

groeit

dat je er bent

in die stilte

je werkt

je bent benomen

komt er dan nooit

een ogenblik

om eens rustig

zonder veel zorgen

hand in hand

samen  stil

te kunnen zijn.                                  

dala

dagdroom

jij bent een deeltje

van dromen

die onmogelijk zijn

verdriet

in het hart

zonnetje ben je

voor een ander

een glimpje

dat kan wel

jouw lach

jouw gedrevenheid

van alles en nog meer

gewoon zalig

het lot beslist

wat kan

wat niet mag zijn

waar ik thuis hoor

wordt ik gekust

geliefd

geacht

genegenheid in overvloed

en toch

een man

blijft een man

het gras is altijd groener

aan de overkant.

dala

Dit is een herwerkt gedicht omdat ik tot nieuwe inzichten ben gekomen.  Het toont aan dat ik langzaam, zeer langzaam, afstand neem van het verleden.


een gebeurd verhaal

meer dan zestig jaar terug

door sneeuw en ijs

ten ‘vonte’ gedragen

plots riep een werker in de straat

naar die toen niet abnormale stoet

'nog één om in de weg te lopen'

prompt antwoordde de meter kwaad

“ 't zal ‘pardjie’ in de jouwe niet meer zijn “

zo werd hij gedragen

door haar

die hem later zou vervloeken en verwensen

dat heeft ingrijpend  zo zijn effect gehad

sinds onlangs slechts rekent hij het haar niet meer aan

nu pas kan hij echt erover praten

hij is  zijn eigen bewogen weg gegaan

en zit nog verveeld met de gevolgen

van zijn verleden

dat altijd weer op komt dagen

rijkdom voor hem

vooral nu maar ook voor morgen

heden is vlug herinnering

als je dan maar weet

dat zijn verhaal van twaalf stielen

en geen enkel ongeluk

echt waar mag zijn

in opgeborgen curriculum

weet je dat wat hier geschreven staat

gebeurde in vele zorgen

maar meer nog

in onpeilbare vreugd

het is zo fijn

voor jou een vriend te zijn.                          

dala


Natuurlijk is het mijn verhaal maar ik heb er afscheid van genomen door het op een onbepaalde persoon te plaatsen. 

mijmering

een vlinder nadert fladderend

strijkt neer  op de felle kleuren

van mijn fata morgana

ik bied vruchteloos

mijn verliefde lippen aan

met wiekende vleugel

dwarrelt hij op

zoekt zijn heil

op een heerlijk geurend bloementapijt

waar hij een duizendvoud aan nectar vindt

met gesloten ogen nu

is het jaren wachten

tot jouw heldere lach

mij verlossen komt

uit troosteloze eenzaamheid

mij terugbrengt

in de ongelijke strijd

in elke levensloop.

dala

tussenstop                              

zo af te toe

niet overdrijven

een tussenstop

in een andere wereld

die van mijn verbeelding

daar krijgen de mollen vleugels

maken de merels hun nest

tien meter onder de grond

loop ik op mijn handen

alsof  ik geen leeftijd heb

de sprinkhanen en de kikkers

smullen samen broodjes

in niemandsland

en hou me tegen

of ik fantaseer tot morgen

maar

er is ook nog de realiteit.

dala

een zondaggedicht                            

de weg die werd ingegeven

mijn leven lang

gevolgd met weinig beven

soms toch ben ik bang

in mijn geheugen geschreven

staan fouten en zonden

hij heeft ze reeds vergeven

nu helen traag  de wonden

er blijven nog vele vragen

alsof het niet anders kan

rond de weg die ik ben ingeslagen

volgens heel gedetailleerd plan

ik voel me nog niet veilig

vertrouw wel meer en meer op u

ver ben ik van goed en heilig

toch voel ik de zekerheid nu.

dala

verwarring                            

denken aan toen

hoe blij je altijd was

en plots

geen lach meer

geen grap

je praat dan in raadsels

een doolhof van woorden

ben je dan zo alleen

praat dan toch gewoon

machteloosheid

dan die vreemde lach

vreemde woorden

en je verdween.

dala

leven

dood

deel van het leven

eindbestemming

stilte

niet te peilen

geloof jij in eeuwig leven

leef je ernaar

geloof zonder daden

is dood geloof

zalig wie geloven kan

in het woord

want eeuwig

zal hij leven

wie niet gelooft

denkt

de dood is het einde

te goedkoop hé.

dala

de kracht                                                                      

de hemel  traant

in daadkrachtig buiengeweld

toont het de macht van natuur en heelal

de hemel  lacht

het wolkengordijn half open

of totaal  met blauw omspannen in al zijn pracht

de hemel treurt

mistig omhangen

het kan ook donker en gesloten steeds afwisselend zijn.

hoe het ook komt

te nemen zoals het gaat zo is het wel

geen andere uitweg  staat open  voor ieder van ons .

dala

die stilte                                             

je sneed ze

die stilte

met je ogen

scherper dan een mes

je greep ze

die stilte

met je oren

gulziger dan een veelvraat

je  omvatte ze

die stilte

met je ziel

gretiger dan het zijn

die stilte in de nacht.

dala

rust                                     

nijpend

zo was het toch

heel  dringend

even rusten

de muze gegaan

bestemming onpeilbaar

geen woorden meer

geen gedachten

rust noodzakelijk

woorden komen

langzaam

de pauze is voorbij

heeft deugd gedaan.

dala

vlagen            

het weer

ons humeur

een goed gevoel

op en neer

bij vlagen

de ene dag goed

de andere minder

zon of regen

wat maakt het uit

als jij er niet bent

is het kil in mijn hart

om welke reden ook

waar ik heen ga

heel zelden met jou

alsof ik een eenzaat ben

afwisseling in grote mate

het boeit heel kort

omdat jij er niet bent

vlagen van eenzaamheid

van verdriet

gelatenheid

opstand

omwille van

zo veel

maar vooral

omdat jij er niet bent.

dala

Langzaam                         

al zoekend

naar jou

ben ik

verdwaald

slechte gewoonten

drijven me weg

in eenzaam zijn

heel  ver van jou

de winter lonkt

met zijn lange nachten

drijft angst

diep in mijn hart

afwijkend denken

lokroep van beelden

droefgeestig

verstrooid zijn

in onzekerheid

langzaam

heel  langzaam

naar je toe groeien

dala

als het keerpunt komt                                

de dageraad heel dichtbij

stil  afwachten

zoveel onzekerheid

zenuwen

verlangen naar

de ochtend komt er aan

brengt jouw mee

met aarzelende fluwelen stapjes

je raakt nog juist de tegelvloer

de spanning breekt

nu wordt alles leven

zoveel meer mogelijk

keerpunt in mijn dag

denkgedeelte over

nu de praktijk

nu gaat het om jou

om jou en mij

een streven naar rust

naar diepe beleving

het vechten is voorbij.

dala

de weg moet je gaan                                   

versta jij nog onze tijd

rare tijd  en zware tijd

begrepen zijn

begrijpen

wat is dat alles toch

moeilijk te grijpen

te begrijpen

de raakpunten vervagen

je wordt uitgelachen

want je bent rechtvaardig

rechtlijnig ga je door het leven

je hebt lief en luistert

plots sta je helemaal alleen

enkel hoop  laat je verder gaan

hoop dat het tij toch zal keren

verder op de ingeslagen weg

zonder zelfverwijt

zonder zelfbedrog

ga je tot het einde

tot het niet te voorziene einde

met daarna een nieuw begin.

dala