eigen woorden deden me schrikken

toen jouw reactie

als een raak schot

mij trof in al mijn gevoeligheid

je was wat kregelig

al die verloren tijd

ontsproten uit pesterij

mijn woorden waren niet gewogen

passend in jouw pijn

maar jij kwam tot beheersing

als een vaste routine

geschreven op jouw lijf

als een vreemde

til ik pas een tipje van de sluier

van jouw bekommernis.

dala

die ene naam

wakker geschrokken

uit verleden tijd

brengt zoveel tot leven

in herinnering

ik grijp de pen

begin te schrijven

stuiven ze plots uiteen

zo allen door mekaar

verwarring compleet

eens de pen geborgen

zijn ze daar terug

mij smekend in koor

laat ons toch waar we zijn

voor jouw eigen vrede en rust

ja waarom zou ik wel

al die oude pijn

terughalen naar het nu

als mijn heden ten dage

gevuld is met nuttig bezig zijn.

dala

de vlakte
is zichtbaar
niet enkel in de natuur
vooral in jouw hart
openheid
van spreken
openheid
van luisteren
openheid van zijn.

dala