wit
schuchter nog
kwam toch de rijm
wat is het fris
lekker warm gekleed
de wintertijd komt toch
een kaartje deze morgen
wenste mij
een sneewwitte kerst
wat rijm elke morgen
voldoet reeds ruim
sneeuw mag ook maar later.
dala
wit
versje van toen onze kinderen klein warenKriebel-krabbel-krouw
kleine lieve kinderhand
schiet uit de mouw
bibbert van de kou
vult vlug de mand
grabbelen we in het hout
steek ik het rap in brand
dan heb je niet meer koud
kriebel-krabbel-krouw
illusie en werkelijkheidbuiten de greep
van mijn vermogens
wandel je rond
in mijn verbeelding
onwerkelijke realiteit
van veel luisteren
laat mij stand houden
binnen de grimmigheid
van een wisselend bestaan
terwijl ik meermaals
vluchten wou
naar het niets
toch het iets bleef volgen
als alles of niets
zo is het opnieuw
schoonheid geworden
en tillen jouw weinige vreugden
mij tot heerlijke werkelijkheid
dala
tot rust komensteeds
is mijn leed bestreden
met een lach
een schertsend woord
soms wel eens een plagerij te ver
nu teert alles op rust
van al mijn ruime
goed gevulde tijd
mijn leven
dichter naar het eind
van alle aardse wegen
ga ik langzaam mijn gang
kom inwendig ook zo kalm.
dala
gras
ik blijf wat ik altijd wou zijn
ik blijf een boer
maar dan herboren
uit aarde en uit woorden
peinzend staar ik
naar het verleden
dat heersen blijft
als je gaat denken
hier is een poëet opgestaan
is die in werkelijkheid al verloren
herschapen tot boer
tussen de patatten en het koren.
Dala
stap na stap
rijm
een witte vacht geveegd
verkilt in duizenden parels
als kristal
de schone schijn
van damp
getoverd in een pracht van ijs
straks
met een laatste restje kracht
komt in zekerheid van licht
de zon met warme overschot
zodat alle pracht verdwijnt
en 't groen
nog even mag
de kleur van zomer zijn
want morgen na de nacht
herhaalt misschien
piet winter
die twinkelende pracht.
houden van
op de dool
luisteren naar de stilte
vriendschap
verre vriendschap
dat bestaat niet
voor mij
vreemde vriendschap wel
maar vriendschap
voelt dicht
of is dat niet.
Dala
vreemde vriendschap
eenzaam roosje
laat ontloken
in ‘t novemberlicht
rustig geplukt
in de vroege morgen
uit liefde geschonken
de beminde opgetogen
om het zomerwonder
als de winter lonkt
en de vorst
reeds regeren kan.
dala
respect
zorgen
jij tocheigen woorden deden me schrikken
toen jouw reactie
als een raak schot
mij trof in al mijn gevoeligheid
je was wat kregelig
al die verloren tijd
ontsproten uit pesterij
mijn woorden waren niet gewogen
passend in jouw pijn
maar jij kwam tot beheersing
als een vaste routine
geschreven op jouw lijf
als een vreemde
til ik pas een tipje van de sluier
van jouw bekommernis.
dala
herinneringdie ene naam
wakker geschrokken
uit verleden tijd
brengt zoveel tot leven
in herinnering
ik grijp de pen
begin te schrijven
stuiven ze plots uiteen
zo allen door mekaar
verwarring compleet
eens de pen geborgen
zijn ze daar terug
mij smekend in koor
laat ons toch waar we zijn
voor jouw eigen vrede en rust
ja waarom zou ik wel
al die oude pijn
terughalen naar het nu
als mijn heden ten dage
gevuld is met nuttig bezig zijn.
dala
nieuw
mokerslag
1 reactie op dit bericht
...