tot rust komen

ik blijf een boer

maar dan herboren

uit aarde en uit woorden

peinzend staar ik

naar het verleden

dat heersen blijft

als je gaat denken

hier is een poëet opgestaan

is die in werkelijkheid al verloren

herschapen tot boer

tussen de patatten en het koren.              

Dala

een witte vacht geveegd

verkilt in duizenden parels

als kristal

de schone schijn

van damp

getoverd in een pracht van ijs

straks

met een laatste restje kracht

komt in zekerheid van licht

de zon met warme overschot

zodat alle pracht verdwijnt

en 't groen

nog even mag

de kleur van zomer zijn

want morgen na de nacht

herhaalt misschien

piet winter

verre vriendschap

dat bestaat niet

voor mij

vreemde vriendschap wel
maar vriendschap

voelt dicht

of is dat niet.

Dala

eigen woorden deden me schrikken

toen jouw reactie

als een raak schot

mij trof in al mijn gevoeligheid

je was wat kregelig

al die verloren tijd

ontsproten uit pesterij

mijn woorden waren niet gewogen

passend in jouw pijn

maar jij kwam tot beheersing

als een vaste routine

geschreven op jouw lijf

als een vreemde

til ik pas een tipje van de sluier

van jouw bekommernis.

dala

die ene naam

wakker geschrokken

uit verleden tijd

brengt zoveel tot leven

in herinnering

ik grijp de pen

begin te schrijven

stuiven ze plots uiteen

zo allen door mekaar

verwarring compleet

eens de pen geborgen

zijn ze daar terug

mij smekend in koor

laat ons toch waar we zijn

voor jouw eigen vrede en rust

ja waarom zou ik wel

al die oude pijn

terughalen naar het nu

als mijn heden ten dage

gevuld is met nuttig bezig zijn.

dala

de vlakte
is zichtbaar
niet enkel in de natuur
vooral in jouw hart
openheid
van spreken
openheid
van luisteren
openheid van zijn.

dala