de wind

je bent er niet

mijn nacht is kort

vol heimwee schrijf ik dan

al mijn zorgen en muizenissen

listig van mij af

midden in de nacht

uit mijn slaap geschrokken

mijn hoofd vol ergernis

schud ik alles van me af

in een stroom van woorden

mijn vreugden bewaar ik

diep in mijn hart

ook uit mijn geheugen

ban ik alle droefenis

om alleen te denken aan jou.

dala

eenmaal toch kwam ik te kort

aan respect voor jou
mysterieuze vrouw

en ging voor een dame
uit een andere cultuur

een beetje te ver

in een zachte knuffel

toch spontaan ontstaan

ik verlangde niets meer

dan het gewone deel

toen werd je even kwaad

vergaf het mij

na oprechte excuses

uit schaamte en onzekerheid

trok ik mij gaandeweg terug

uit jou harde bestaan

vol heimwee en pijn

heb ik begrip en steun

aan anderen over gelaten

en dacht in de stilte

zo af en toe

nog wel eens

aan dat ondoorgrondelijke jou

maar je liet me weten

kom spoedig terug

bij jou kom ik tot rust.

dala

je vraagt er niet om
jouw pijn verbroedert

met de mijne

samen gaan ze op zoek

naar wat rust

smekend dwalen ze rond

in het duister
van de nacht of het hart
aldoor roepend

naar de eeuwige

om wat soelaas
of meer kracht

zodat ze moedig in vrede

verder kunnen gaan.

dala

hier lig ik begraven

vol mysterie

het loopt over de tongen

want een dubbelganger

op één van mijn reizen

jatte mijn papieren

kwam om het leven

twee straten verder

zo leef ik rustig door

in een ver warm land

zonder veel heimwee

naar de natte polders

en de gure noordenwind

toch pink ik af en toe

een traantje weg

als ik denk aan jou.

Dala

ze komt terug
uit haar zonnige oorden
gebruind enkel door arbeid
als een vreemde
in eigen dorp
zal ze rondlopen
door iedereen nagekeken
als een vakantieganger
terug uit verlof
dan pas zullen wij vieren
voor het nieuwe jaar
als we allemaal samen zijn

dat ze wat zon kon meebrengen
om mijn stramme leden
volop soepel te maken
zo verlang ik wat veel
en zal onze winter
zich daaraan niet storen
wat kunnen wij meer verwachten
dan een wat slanker vermoeid kind.

Dala.

er is zoveel gewenst

zoveel gezoend

de mondelinge boodschappen

met en zonder woorden

welgemeend of vluchtig

zijn er ook woorden gesproken

vol zin en diepte

die verenigen en verzoenen

of was het gewoon praat in de lucht

hopen onbezonnen woorden

maken veel kapot

maar met bedachtzame taal

kan je veel leed voorkomen

wegnemen en mensen verzoenen

jouw pijn is voelbaar

toch kan ik je weinig helpen

het water  is veel te diep

meevoelen kan ik wel.

dala

men spreekt nu wel

van oud en nieuw

maar de tijd grijp je niet

die gaat rechtlijnig door

we zijn geduwd

in systemen van mensen

we merken het meestal niet

gewoonten heersen vlug

gelukkig zijn er gevoelens

maar die gaan soms op de loop

met onze ratio

dan schrikken we plots op

ik denk zo aan velen

meestal vechten ze

in moeilijke omstandigheden

maar komen soms ook tot rust

zo is nu eenmaal het leven

ieder zijn deel

er zijn slechte dagen

maar ook goede.

dala

samen zijn

in deze tijd

praten eten lachen drinken

denken aan pijn en vreugde

uit verleden tijd

de gevolgen waardig dragen

vergeven waar het nodig is

positief denken en spreken

laten slijten wat men niet vergeten kan

leven met inzet en blijheid

vrede dragen als een boodschap

van deze leuke tijd

kersttijd.

dala

kan jij roepen

tieren dat het pijn doet

kan jij kwaad zijn

verwarde taal uitkramen

kan jij verloren lopen

in eigen pijn

veel vragen

zo ineens

omdat ik weet

dat jij niet schreeuwerig bent

veel verwerkt vanbinnen

bijna tot kraken toe

dan komt heel zacht

de ontlading

in een stroom van woorden

zinvol geuit

gedragen door pijn

in een poëtisch recept

dala

samen zijn

in deze tijd

praten eten drinken

denken aan pijn en vreugde

uit verleden tijd

de gevolgen waardig dragen

vergeven waar het nodig is

positief denken en spreken

laten slijten wat men niet vergeten kan

leven met inzet en blijheid

vrede dragen als een boodschap

van deze leuke tijd

kersttijd.

dala

zoals jouw woorden

fris als de wind

een beetje weinig

om de molen

te laten draaien

gevoelens

van rust  bij inzet

te verwaarlozen vermoeidheid

opgevangen door diepe slaap

positieve dromen

zacht als de wind

die geen woorden stoort

maar ze draagt

als van het warme zuiden

naar mijn kille noord.

Dala

jouw ogen

zijn dieper

dan mijn geheugen

groen gevoerd

gelaagd met bruin

fluweel in naam

zacht

diep

heel diep

ik kijk

gewoon

geniet

elk moment

mijn droom

is nooit uit          

dala

er bloeit een zeldzame bloem

in mijn wintertuin van eenzaamheid

de droom voor sombere dagen

als een helder licht

in mijn nachten vol pijn

jij bent in de duisternis

van mijn toekomst

als een pinkelen

bij donkere nacht

de contouren van jouw gelaat

smelten in mijn geheugen

samen met bloemengeur

vol  tederheid

jouw lach is voor mij een teken

dat je buiten jouw wil

boeiend

dag en nacht bij me blijft

om zo

boven elk begrip

mijn leuke muze te zijn.         

dala

rust nu in vrede mijn vriend

ik heb je gekend zoals weinigen dat mochten

je gewaardeerd

van je geleerd

en teruggegeven wat ik zelf al bezat

het onvolmaakte leven

was tussen ons geweven

als een woekerplant

bij jouw sterven stond ik daar

als naakt en verwezen

maar de warmte van de herinnering

dekte mij toe

met onvolgroeide woorden

die enkel tot volheid kunnen komen

in een eeuwigheid van zijn

je komt nu rusten

in de schaduw van de toren

na afscheid te hebben genomen

in onze kerk

dit maakt je definitief tot iemand van bij ons

en op jouw graf zal ik sedum telephium kweken

misschien wel wilde marjolijn

of moet het gewoon huislook zijn?

daar hebben we het later nog wel over.

ADIEU mijn vriend, adieu...........

 
dala

Kriebel-krabbel-krouw

kleine lieve kinderhand

schiet uit de mouw

bibbert van de kou

vult vlug de mand

grabbelen we in het hout

steek ik het rap in brand

dan heb je niet meer koud

buiten de greep

van mijn vermogens

wandel je rond

in mijn verbeelding

onwerkelijke realiteit

van veel luisteren

laat mij stand  houden

binnen de grimmigheid

van een wisselend bestaan

terwijl ik meermaals

vluchten wou

naar het niets

toch het iets bleef volgen

als alles of niets

zo is het opnieuw

schoonheid geworden

en tillen jouw weinige vreugden

mij tot heerlijke werkelijkheid

dala