het nieuwjaarsetentje

ijver is stil gevallen

rugpijn stak er een stokje voor

rust installeert zich langzaam

wandelschoenen brengen evenwicht

computeramateur moet inbinden

zitten krijgt zelfverbod

relaxzetel vangt rustig op

slaap loert boven elk open boek

slijk vergezeld wandelschoen

regenscherm is mistevreden

de wind speelde het spel te hard

herstellen kan niet meer

kapstok is sterk benomen

hangt vol natte mantels

die klagen helemaal niet

ze zijn er tegen bestand

de herfst heeft winterpacht

zelfs koning lente heeft het mis

beseft hij dan niet

dat al die bloei verloren moeite is

seizoenen leven op hun kop

kachels werken op halve kracht

hoe lang moet dat nog duren

de wereld draait toch zot?

dala

Dit heb ik geschreven naar aanleiding van de dag van het gedicht.

lach is blij

verheugd zich andermaal

nieuws verspreidt zich vlug

druppelt overal door

zelfs doven zijn op de hoogte

blinden luisteren gretig

onverschillig sluit zijn oor

dwaas lacht erom

wijs denkt heel diep na

sluit zich aan bij rustig

laat kalm bezinken

hart mag alles bewaren

pijn slijt stilletjes uit

tegenslag werkt zich op

mismoedig wordt verbannen

negatief ondergaat hetzelfde lot

misverstand is dood
zo kom ik terug bij

lach is blij.

dala

hoop en verlangen gaan hand in hand

wachten wat onzeker af

zekerheid werkt tegen

spreekt totaal andere taal

brengt wat onrust in het hart

maar vastberadenheid gaat door

rechtlijnig trekt alles in twijfel

zoeken viert hoogtij

ingewikkeld plaats zijn stempel

onontwarbaar lacht in zijn vuistje

charme op non actief gezet

toekomst staat op strooien benen 

overvraagt klaagt steen en been

noodrem komt in actie

alles valt roerloos stil

nieuw begin wordt opgestart

vereenvoudiging speelt de hoofdrol

overwerkt zet een stap naar rust.

dala

het leven gaat verder
elke dag een nieuwe start
mooie herinneringen
houd ik eventjes bij
komen steeds terug
in het heden

gisteren zwaar
vandaag wat minder
de zon aan de hemel
weerkaatst
in een kinderoog
vol gevoelens

tranen
in vreugde en in leed.                    

dala

ik lees veel moderne poëzie maar niet alles in begrijpelijke taal.  Gelukkig maar zijn er toch tal van uitzonderingen

poëzie ik heb je
gelezen
ontrafelt
zoals een getal
ontcijferd wordt

geen enkel woord
dringt door
tot de ruimte
van mijn
verbeelding
alles sterft
in mijn ogen

ben ik
zo arm van geest
zo hard van oog
mijn woordenschat
bedorven
in mijn brein

poëzie
waarom praat jij toch
de laatste tijd
in voor mij
onontwarbare
raadsels

dan zingt een merel
in mijn oor
van uit de hoogte
en ik begrijp
de toon
de zin
van het leven.

dala

nachten houden van donkermie

dagen van klaartje

en manus bemint alles

kan geen kanten op

flirt met verwarring

droomt van zekerheid

is echt op de dool

van hier naar ginder

vindt nergens vaste stek

voelt geen grond verzakken

onder zijn vlijtige voeten

want die houden van trimmen

zo blijft manus

nacht en dag

in de weer.

dala

zuurpiet overmeestert mij

lach gaat op de loop

eenzaam is er vlug

ruikt ruimte in overvloed

optimist gaat vreemd

laat mij in de steek

geeft geen reden aan

leuk bericht helpt geen zier

lekker eten misschien

maar slaap dringt aan

daarna heeft zuurpiet

geen sterkte meer

om aan de blijheid

te weerstaan.

dala

verander valt tegen

echte naam verbergt zich

is blijvend zoek

illusie neemt bovenhand

het waarom domineert

blijft onbeantwoord

ruzie viert hoogtij

vriendschap valt stuk

onzekerheid lacht heel breed

stilte wenkt

wordt lang bewoond

droom krijgt de deur

komt even later terug

omgetoverd in werkelijkheid

opnieuw is nu aan de beurt

volhouden bijt op de tanden

steeds bezig houdt stand

vermoeidheid slaapt uit.

dala

vreemd komt binnen

onverwacht

laat zich kennen

beetje bij beetje

wordt goede vriend

eenzaam zijn

gaat op de vlucht

plots vraag ik een naam

antwoord komt prompt

verrassend uit de hoek

mijn naam is

verander

ik begrijp het niet

verwarring loert.

dala

droom fluistert zacht

kom in mijn armen

maar klaar wakker

overmeestert hem

brengt verwarring mee

helderheid grijpt in

drijft haar uit

trappen kraken

tot beneden toe

toetsen tikken vlijtig

het gefluister van droom

in een niet te geloven

waar gebeurd verhaal

geschreven door verbeelding

samen spannend met onthouden

zo komt moe terug

en ritueel herhaalt zich

hoofdkussen is zacht.

dala

telkens als het stormt bij ons, denk ik terug aan de tsunami van eind 2005. Het geicht is geschreven na het herhaaldelijk bekijken van steeds dezelfde beelden.

de  beelden kwamen steeds terug

ik zag de wereld kantelen op mijn bord
bevend trilde ik mee
en alles viel in brokken uiteen
de dans kon ik ontspringen
toen spoelde ik mee
een eind met het geweld
greep me vast aan de kruin van een boom
kwam weer tot mezelf
onder een groezelig deken
zei aan niemand iets

waar eens mijn huisje stond

is enkel puin
mijn geliefden
ik ben op zoek
hopeloos
er is niemand meer

dala

ik voel

kramp op mijn gezicht

tranen langs wang en kin

verdriet bespringt mijn hart

is het daar niet ongezien

denkbeeldig binnengeglipt

als ik van de pijn

niet meer weet waarin waaruit

daarom gaat rust ervandoor

waarheen blijft onbeantwoord

toch ergens heel ver weg

waar geliefden zoekend zijn

tranen in verborgenheid

buurvrouw heeft het door

ogen liegen nooit

lachen is vergaan

plots is alles leeg

zekerheid is ook vertrokken

zo maar met pak en zak

veel was er niet te dragen

één pak is blijven staan

gekneveld in een hoek

niet groot maar eens open

vliegt vriendschap op me af

zo komt alles nog goed.

Dala

geheugen

wordt de loopjongen

van denken

routine is in dienst

bij redeneren

verwarring

is nooit ver uit de buurt

wordt steeds weer verjaagd

door bezadigd

beiden zijn zelfstandig

maar deze laatste

komt meestal

moeilijk aan de bak

aanvaarden heeft zware taak

weet niet waarin waaruit

kalmte heeft een metgezel

haar naam is rust.

dala

slaap roept dringend

vermoeidheid tot assistent

inspiratie biedt weerstand

toch worden toetsen

het zwijgen opgelegd

licht wordt duister

zomaar met één vingerknip

voeten zoeken blindelings

geroutineerd de weg

op slapende trap

hoofdkussen is kil

lakens onherbergzaam

vermoeidheid dringt aan

rust houdt zich klaar

warmte is in een luie bui

komt toch langzaam op dreef

blijft nog lang na

als veel later

klaar wakker

reeds lang beneden

hete koffie toevertrouwd

aan een kennis van warm

die luistert naar de naam

thermoskan.

dala

slechts door een kier

laat stilte me binnen

de deur valt zachtjes dicht

duister blijft buiten

lawaai als metgezel

zacht fluistert rust

welkom in ons nest

licht nodigt mij uit
lectuur overmeestert mij

levert mij over aan vergeten

waardoor tijd voor mij lopen gaat 
slaap gaat met mij op de dool
tot jouw hand

zacht mijn schouder roert

en kus mijn lippen raakt

het is midden in de nacht
trap kraakt onder voeten
bed glimlacht zacht
gewoonte loert om de hoek
regelmaat ligt in een knoop
koude lakens jagen slaap eruit
eenzaam zit weer alleen
neemt schrijven tot metgezel.

dala

veel blijheid

praten

luisteren

zien

voelen

pijn

verdoken

achter een  gordijn

van vriendschap

zorg en plicht

mijn denken

rust

als balsem

op jouw ziel

de woorden

zijn op

het meevoelen

blijft

geef mij

de nodige tijd.            

Dala

de struiken kreunen niet
knip na knip laten ze begaan

zelf zou ik tieren

langzaam bloeden tot de dood

struiken zijn in winterslaap

waar geen leven is te bespeuren

zolang de koude duurt

knip er dus maar op los

zo zal er nieuw leven komen

op de voet van elke afgeknipte stok

enkel als de lente komt

of als de winter zich vergist

wie denkt aan pijn bij planten

heeft een levendige fantasie

wat gaat voor bos en wildernis

past niet in eigen hof

toch geef ik soms voorkeur

aan wat verwildering

maar een tuin vraagt altijd

wel een beetje onderhoud.

Dala

een kleed van vreugde

dat jouw ranke schouders tooit

het lied zonder woorden

gezongen in mijn ogen en mijn hart

zinderend tot in de toppen van mijn tenen

alleen door jou gehoord

je danst de avond rond

die rolt tot diep in de morgen

als 't feest voltooid

gedragen in een drang naar meer

in vermoeidheid wordt geborgen

je slaapt de roes van onvermogen

om stil in tijd en jaren

de jeugdige slankheid

voor altijd te blijven dragen

een dichtere morgen dan verwacht

zit ook jij

hier in onze hoek vol strammigheid

doch mooie mollige lijnen

te luisteren naar het verleden

zo lawaaierig dicht bij de overkant

kijkend naar de toekomst

springend en zingend

zoals jij deed

reeds zo eeuwig lijkend lang

voorbij gegaan.                   

dala