elk zijn deel

telkens als het stormt bij ons, denk ik terug aan de tsunami van eind 2005. Het geicht is geschreven na het herhaaldelijk bekijken van steeds dezelfde beelden.

de  beelden kwamen steeds terug

ik zag de wereld kantelen op mijn bord
bevend trilde ik mee
en alles viel in brokken uiteen
de dans kon ik ontspringen
toen spoelde ik mee
een eind met het geweld
greep me vast aan de kruin van een boom
kwam weer tot mezelf
onder een groezelig deken
zei aan niemand iets

waar eens mijn huisje stond

is enkel puin
mijn geliefden
ik ben op zoek
hopeloos
er is niemand meer

dala

ik voel

kramp op mijn gezicht

tranen langs wang en kin

verdriet bespringt mijn hart

is het daar niet ongezien

denkbeeldig binnengeglipt

als ik van de pijn

niet meer weet waarin waaruit

daarom gaat rust ervandoor

waarheen blijft onbeantwoord

toch ergens heel ver weg

waar geliefden zoekend zijn

tranen in verborgenheid

buurvrouw heeft het door

ogen liegen nooit

lachen is vergaan

plots is alles leeg

zekerheid is ook vertrokken

zo maar met pak en zak

veel was er niet te dragen

één pak is blijven staan

gekneveld in een hoek

niet groot maar eens open

vliegt vriendschap op me af

zo komt alles nog goed.

Dala

geheugen

wordt de loopjongen

van denken

routine is in dienst

bij redeneren

verwarring

is nooit ver uit de buurt

wordt steeds weer verjaagd

door bezadigd

beiden zijn zelfstandig

maar deze laatste

komt meestal

moeilijk aan de bak

aanvaarden heeft zware taak

weet niet waarin waaruit

kalmte heeft een metgezel

haar naam is rust.

dala

slaap roept dringend

vermoeidheid tot assistent

inspiratie biedt weerstand

toch worden toetsen

het zwijgen opgelegd

licht wordt duister

zomaar met één vingerknip

voeten zoeken blindelings

geroutineerd de weg

op slapende trap

hoofdkussen is kil

lakens onherbergzaam

vermoeidheid dringt aan

rust houdt zich klaar

warmte is in een luie bui

komt toch langzaam op dreef

blijft nog lang na

als veel later

klaar wakker

reeds lang beneden

hete koffie toevertrouwd

aan een kennis van warm

die luistert naar de naam

thermoskan.

dala

slechts door een kier

laat stilte me binnen

de deur valt zachtjes dicht

duister blijft buiten

lawaai als metgezel

zacht fluistert rust

welkom in ons nest

licht nodigt mij uit
lectuur overmeestert mij

levert mij over aan vergeten

waardoor tijd voor mij lopen gaat 
slaap gaat met mij op de dool
tot jouw hand

zacht mijn schouder roert

en kus mijn lippen raakt

het is midden in de nacht
trap kraakt onder voeten
bed glimlacht zacht
gewoonte loert om de hoek
regelmaat ligt in een knoop
koude lakens jagen slaap eruit
eenzaam zit weer alleen
neemt schrijven tot metgezel.

dala

veel blijheid

praten

luisteren

zien

voelen

pijn

verdoken

achter een  gordijn

van vriendschap

zorg en plicht

mijn denken

rust

als balsem

op jouw ziel

de woorden

zijn op

het meevoelen

blijft

geef mij

de nodige tijd.            

Dala

de struiken kreunen niet
knip na knip laten ze begaan

zelf zou ik tieren

langzaam bloeden tot de dood

struiken zijn in winterslaap

waar geen leven is te bespeuren

zolang de koude duurt

knip er dus maar op los

zo zal er nieuw leven komen

op de voet van elke afgeknipte stok

enkel als de lente komt

of als de winter zich vergist

wie denkt aan pijn bij planten

heeft een levendige fantasie

wat gaat voor bos en wildernis

past niet in eigen hof

toch geef ik soms voorkeur

aan wat verwildering

maar een tuin vraagt altijd

wel een beetje onderhoud.

Dala

een kleed van vreugde

dat jouw ranke schouders tooit

het lied zonder woorden

gezongen in mijn ogen en mijn hart

zinderend tot in de toppen van mijn tenen

alleen door jou gehoord

je danst de avond rond

die rolt tot diep in de morgen

als 't feest voltooid

gedragen in een drang naar meer

in vermoeidheid wordt geborgen

je slaapt de roes van onvermogen

om stil in tijd en jaren

de jeugdige slankheid

voor altijd te blijven dragen

een dichtere morgen dan verwacht

zit ook jij

hier in onze hoek vol strammigheid

doch mooie mollige lijnen

te luisteren naar het verleden

zo lawaaierig dicht bij de overkant

kijkend naar de toekomst

springend en zingend

zoals jij deed

reeds zo eeuwig lijkend lang

voorbij gegaan.                   

dala

de nachtrust brengt gewoonlijk  raad

maar de wind tot storm gedreven

rukt mijn rust aan flarden

kruipt in mijn spieren

zodat ik bewegen moet

blijven liggen kan niet meer

de pijn dwingt mij vooruit

stram en stijf geraak ik beneden

loop eerst wat rond

bezig met een lekker ontbijt

de stilte is erg verstoord

hij huilt om het huis

rukt aan pannen deuren vensters

drijft onrust in mijn lenden

bij klaarte speur ik naar schade

dit keer was het niet zo erg

hij reed rond met emmers en teilen

met planken en een ton
een stuk oud dagblad van op straat

is komen rusten in een struik

zolang hij raast en huis houdt

blijf ik bij voorkeur binnen

enkel als het dringend is

zal ik mij buiten wagen

hier is bezigheid zat.

dala

je bent er niet

mijn nacht is kort

vol heimwee schrijf ik dan

al mijn zorgen en muizenissen

listig van mij af

midden in de nacht

uit mijn slaap geschrokken

mijn hoofd vol ergernis

schud ik alles van me af

in een stroom van woorden

mijn vreugden bewaar ik

diep in mijn hart

ook uit mijn geheugen

ban ik alle droefenis

om alleen te denken aan jou.

dala

eenmaal toch kwam ik te kort

aan respect voor jou
mysterieuze vrouw

en ging voor een dame
uit een andere cultuur

een beetje te ver

in een zachte knuffel

toch spontaan ontstaan

ik verlangde niets meer

dan het gewone deel

toen werd je even kwaad

vergaf het mij

na oprechte excuses

uit schaamte en onzekerheid

trok ik mij gaandeweg terug

uit jou harde bestaan

vol heimwee en pijn

heb ik begrip en steun

aan anderen over gelaten

en dacht in de stilte

zo af en toe

nog wel eens

aan dat ondoorgrondelijke jou

maar je liet me weten

kom spoedig terug

bij jou kom ik tot rust.

dala

je vraagt er niet om
jouw pijn verbroedert

met de mijne

samen gaan ze op zoek

naar wat rust

smekend dwalen ze rond

in het duister
van de nacht of het hart
aldoor roepend

naar de eeuwige

om wat soelaas
of meer kracht

zodat ze moedig in vrede

verder kunnen gaan.

dala

hier lig ik begraven

vol mysterie

het loopt over de tongen

want een dubbelganger

op één van mijn reizen

jatte mijn papieren

kwam om het leven

twee straten verder

zo leef ik rustig door

in een ver warm land

zonder veel heimwee

naar de natte polders

en de gure noordenwind

toch pink ik af en toe

een traantje weg

als ik denk aan jou.

Dala

ze komt terug
uit haar zonnige oorden
gebruind enkel door arbeid
als een vreemde
in eigen dorp
zal ze rondlopen
door iedereen nagekeken
als een vakantieganger
terug uit verlof
dan pas zullen wij vieren
voor het nieuwe jaar
als we allemaal samen zijn

dat ze wat zon kon meebrengen
om mijn stramme leden
volop soepel te maken
zo verlang ik wat veel
en zal onze winter
zich daaraan niet storen
wat kunnen wij meer verwachten
dan een wat slanker vermoeid kind.

Dala.

er is zoveel gewenst

zoveel gezoend

de mondelinge boodschappen

met en zonder woorden

welgemeend of vluchtig

zijn er ook woorden gesproken

vol zin en diepte

die verenigen en verzoenen

of was het gewoon praat in de lucht

hopen onbezonnen woorden

maken veel kapot

maar met bedachtzame taal

kan je veel leed voorkomen

wegnemen en mensen verzoenen

jouw pijn is voelbaar

toch kan ik je weinig helpen

het water  is veel te diep

meevoelen kan ik wel.

dala

men spreekt nu wel

van oud en nieuw

maar de tijd grijp je niet

die gaat rechtlijnig door

we zijn geduwd

in systemen van mensen

we merken het meestal niet

gewoonten heersen vlug

gelukkig zijn er gevoelens

maar die gaan soms op de loop

met onze ratio

dan schrikken we plots op

ik denk zo aan velen

meestal vechten ze

in moeilijke omstandigheden

maar komen soms ook tot rust

zo is nu eenmaal het leven

ieder zijn deel

er zijn slechte dagen

maar ook goede.

dala

samen zijn

in deze tijd

praten eten lachen drinken

denken aan pijn en vreugde

uit verleden tijd

de gevolgen waardig dragen

vergeven waar het nodig is

positief denken en spreken

laten slijten wat men niet vergeten kan

leven met inzet en blijheid

vrede dragen als een boodschap

van deze leuke tijd

kersttijd.

dala

kan jij roepen

tieren dat het pijn doet

kan jij kwaad zijn

verwarde taal uitkramen

kan jij verloren lopen

in eigen pijn

veel vragen

zo ineens

omdat ik weet

dat jij niet schreeuwerig bent

veel verwerkt vanbinnen

bijna tot kraken toe

dan komt heel zacht

de ontlading

in een stroom van woorden

zinvol geuit

gedragen door pijn

in een poëtisch recept

dala