versje van toen onze kinderen klein waren

buiten de greep

van mijn vermogens

wandel je rond

in mijn verbeelding

onwerkelijke realiteit

van veel luisteren

laat mij stand  houden

binnen de grimmigheid

van een wisselend bestaan

terwijl ik meermaals

vluchten wou

naar het niets

toch het iets bleef volgen

als alles of niets

zo is het opnieuw

schoonheid geworden

en tillen jouw weinige vreugden

mij tot heerlijke werkelijkheid

dala

steeds

is mijn leed bestreden

met een lach

een schertsend woord

soms wel eens een plagerij te ver

nu teert alles op rust

van al mijn ruime
goed gevulde tijd

mijn leven

dichter naar het eind

van alle aardse wegen

ga ik langzaam mijn gang

kom inwendig ook zo kalm.

dala

ik blijf een boer

maar dan herboren

uit aarde en uit woorden

peinzend staar ik

naar het verleden

dat heersen blijft

als je gaat denken

hier is een poëet opgestaan

is die in werkelijkheid al verloren

herschapen tot boer

tussen de patatten en het koren.              

Dala

een witte vacht geveegd

verkilt in duizenden parels

als kristal

de schone schijn

van damp

getoverd in een pracht van ijs

straks

met een laatste restje kracht

komt in zekerheid van licht

de zon met warme overschot

zodat alle pracht verdwijnt

en 't groen

nog even mag

de kleur van zomer zijn

want morgen na de nacht

herhaalt misschien

piet winter

verre vriendschap

dat bestaat niet

voor mij

vreemde vriendschap wel
maar vriendschap

voelt dicht

of is dat niet.

Dala

eigen woorden deden me schrikken

toen jouw reactie

als een raak schot

mij trof in al mijn gevoeligheid

je was wat kregelig

al die verloren tijd

ontsproten uit pesterij

mijn woorden waren niet gewogen

passend in jouw pijn

maar jij kwam tot beheersing

als een vaste routine

geschreven op jouw lijf

als een vreemde

til ik pas een tipje van de sluier

van jouw bekommernis.

dala

die ene naam

wakker geschrokken

uit verleden tijd

brengt zoveel tot leven

in herinnering

ik grijp de pen

begin te schrijven

stuiven ze plots uiteen

zo allen door mekaar

verwarring compleet

eens de pen geborgen

zijn ze daar terug

mij smekend in koor

laat ons toch waar we zijn

voor jouw eigen vrede en rust

ja waarom zou ik wel

al die oude pijn

terughalen naar het nu

als mijn heden ten dage

gevuld is met nuttig bezig zijn.

dala

de vlakte
is zichtbaar
niet enkel in de natuur
vooral in jouw hart
openheid
van spreken
openheid
van luisteren
openheid van zijn.

dala