stap na staprijm
een witte vacht geveegd
verkilt in duizenden parels
als kristal
de schone schijn
van damp
getoverd in een pracht van ijs
straks
met een laatste restje kracht
komt in zekerheid van licht
de zon met warme overschot
zodat alle pracht verdwijnt
en 't groen
nog even mag
de kleur van zomer zijn
want morgen na de nacht
herhaalt misschien
piet winter
die twinkelende pracht.houden vanop de doolluisteren naar de stiltevriendschap
verre vriendschap
dat bestaat niet
voor mij
vreemde vriendschap wel
maar vriendschap
voelt dicht
of is dat niet.
Dala
vreemde vriendschap
eenzaam roosje
laat ontloken
in ‘t novemberlicht
rustig geplukt
in de vroege morgen
uit liefde geschonken
de beminde opgetogen
om het zomerwonder
als de winter lonkt
en de vorst
reeds regeren kan.
dala
respectzorgenjij tocheigen woorden deden me schrikken
toen jouw reactie
als een raak schot
mij trof in al mijn gevoeligheid
je was wat kregelig
al die verloren tijd
ontsproten uit pesterij
mijn woorden waren niet gewogen
passend in jouw pijn
maar jij kwam tot beheersing
als een vaste routine
geschreven op jouw lijf
als een vreemde
til ik pas een tipje van de sluier
van jouw bekommernis.
dala
herinneringdie ene naam
wakker geschrokken
uit verleden tijd
brengt zoveel tot leven
in herinnering
ik grijp de pen
begin te schrijven
stuiven ze plots uiteen
zo allen door mekaar
verwarring compleet
eens de pen geborgen
zijn ze daar terug
mij smekend in koor
laat ons toch waar we zijn
voor jouw eigen vrede en rust
ja waarom zou ik wel
al die oude pijn
terughalen naar het nu
als mijn heden ten dage
gevuld is met nuttig bezig zijn.
dala
nieuwmokerslagopenheidde vlakte
is zichtbaar
niet enkel in de natuur
vooral in jouw hart
openheid
van spreken
openheid
van luisteren
openheid van zijn.
dala
rustigietsde bitsige korstde muurtuinieren