rust

even vastlopen            

 

je gaat er even uit

sprak het gevoel

geen sprake van

doorbijten

repliek van de rede

 

het gaat om poëzie

dan moet je eruit

dichten onder dwang

lukt dat wel

of toch niet

 

als de muze gaat

batterijen herladen

ze komt terug

wees dat maar zeker

sterker dan voorheen

 

dan maak je een poëem

zelfs over banale zaken

zoals even vastlopen

tijdelijk niet blokkeren

mooi voorbeeld toch.

 

dala

De weerkundige  winter is voorbij op nu zaterdag 1 maart maar zal zijn staart nog roeren tot in april als het officeel reeds lang lente is.

lente op komst

 

je ziet de klaarte                        

als de lente komt

elke dag langere tijd

bijna niets maar toch

je hoort de vogels

reeds vroeg in de morgen

elke dag duidelijk vrolijker

levendig en luider

je voelt de kriebels

heel lichtjes nu

maar straks duwen ze jou

onweerstaanbaar in de tuin

als een bezige bij

zal je niet te houden zijn

omwoelen en harken

zaaien en planten

dan laat je alles voor wat het is

hopend en mijmerend

met volle korven oogst               

in een droom                                       

die waarheid wordt                          

zodra het zomer komt

dala 

Dit was een nodige adempauze. Ik moest even opladen na een zeer intense periode. We denken voortdurend terug aan mama. Zij was iemand.

iemand

 

leegte

stil zijn

samen horen

dankbaar

omwille van

onze ma

en voor de kleinkinderen

onze bomma

 

levendig

blij en gul

eigenzinnig

doorzetten

bezige bij

je bent er niet meer

we missen je

want jij was

iemand.

van betekenis.

 

dala

 

 

terugblik

 

die eerste ontmoeting

jij lief en vriendelijk

hij bleef op de vlakte

het woord behoorde jou toe

akelig stil was zijn mond

 

bij jou

voelde ik me welgekomen

bij hem

liep ik als tegen een koude muur

met een glimlach op

spiedende ogen

maar ik bleef mezelf

 

de leeftijd

toen bereikt

gaf me de nodige rust

later hoorde ik militaire woorden

spelen met mijn toekomst

het vrouwelijk bastion

hield de kerk in het midden

 

schoonmama

jij bleef de zon

de woordenvloed

het drukke bezig zijn

de orkaan

de vulkaan

 

nu ben je tot rust gekomen

alle beelden vervlogen tijd

het doende zijn

eeuwige rust.

 

dala

eeuwige rust

 

sereen en waardig

ben je heengegaan

afscheid was reeds genomen

afstand van  het stoffelijke

diep verdriet heerst nu

ook dankbaarheid  om jouw

wat je was en wat je betekende

de pijn sneed nog even

diep en ongenadig

de tranenbron aan

opflakkerend af en toe

de vrije loop heelt wat kan

zuivert het verdriet

samen horen en samen zijn

zal blijven duren zich vestigen

dit hopen wij toch allemaal

toekomst beleef je nooit

gissen doet zijn werk

nog enkele dagen

bedekt kilte jouw gelaat

met een weerschijn van vrede

want jouw strijd is nu gestreden

jouw voorbeeld is onze steun

jij wordt herinnering

blijf bij ons in moeilijke dagen

vier ook met ons mee

bij het ontstaan van elk nieuw leven

en elke gelegenheid

wij staan nu bovenaan

tot de roep van eeuwigheid
ook ons bereikt.

 

dala

harde middelen

 

waarvoor

waarom

om rust te brengen

concentratie

in mijn gepijnigde geest

de vervlogen tijd

overdondert het heden

steeds weer en weer

 

bezig zijn

altijd bezig zijn

of ben ik toe

aan rust

diepe rust

 

gewoon in de natuur

wandelen

alleen

of toch opnieuw

en opnieuw

met jouw

arm in arm

zonder woorden

stap na stap

tijdloos

 

dala

 

 

 dit mis ik nu in deze verlengde winterkou.




wie Corrie ook mag zijn, dank je wel voor deze foto.

verdriet

 

tranen

wellen op

overvloedige stroom

diep verdriet

een moeder

een goede moeder

gaat heen

pijn

omwille van haar lijden

moge ze heel vlug

dit tranendal wisselen

voor de eeuwige rust

opgenomen worden

in één van de vele woningen

van het Vaderhuis

zo  blijft ze voor ons

een voorbeeld

van een mens van goede wil

die er de voorkeur aan gaf

er steeds en altijd

het beste van te maken

 

laat ons even met ons verdriet

stilaan wordt het wel dankbaarheid

om de herinnering
hoe zij ons heeft liefgehad.

dala 

mama Louisa

 

volle aandacht

krijg je nu

nu we de laatste rechte lijn

naar de eeuwigheid

met jou meeleven

 

onze gedachten

bewoon je nu dag en nacht

zogoed als elk wakker moment

ben je daar

uitdrukkelijk of op de achtergrond

 

het leven gaat door

onze gedachten malen op volle toeren

hoe het zal zijn

als jij er niet meer bent

 

herinneringen worden onze vreugde

al ons beeldmateriaal een verademing

want het leven draait verder

in de onverbiddelijke moderne tijd

al het positieve in en van jou

kan voor ons als voorbeeld dienen

 

jij was een sterke persoonlijkheid

vergeten en vergeven

kan nooit opwegen

tegen al het goede

dat uit jouw handelen

ons overblijft.

 

dala

blij gevoel                               

 

ver te zoeken nu

heeft plaats geruimd

angst en zekerheid

dat het afwachten wordt

tot er langzaam of plots

een nieuw begin zal zijn

 

een nieuw begin voor haar

een doorstart naar geluk

voor eeuwig en altijd

dat geloven en belijden wij

een anders verder gaan

met haar in herinnering

zonder haar warme bezorgdheid

haar speciale band met onze kinderen

haar koppige doordrijverij

haar zijn wat ze was en betekent voor ons

 

wennen zal het zijn dicht bij elkaar

nog dichter en hechter dan het reeds is

dan worden wij de oudsten

haar taak wordt door jouw overgenomen

op diezelfde eigenzinnige manier

door niemand te stuiten

opmerkingen lachend weggestuurd

oma heeft een eigen weg en stijl
daarmee uit

 

het blij gevoel komt terug

als pijn en verdriet om het afscheid

wat zal uitgesleten zijn door de tijd

dan blijven enkel de mooie dingen

een blij gevoel van dankbaarheid.

 

 

dala

verwarmen

 

kastelen

in de lucht

niet te verwarmen

in de wintertijd

 

lekker warm

als je dicht bijeen

ineengestrengeld

de nacht ingaat

onder koude dekens

 

onverwarmde kamerlucht

gezond en wel

wordt toch gezegd

gezonde lucht

ver te zoeken

bij dat stille winterweer

 

laat de wind maar waaien

gezuiverde lucht

vergroot koudegevoel

adem weer vrij

met haastige stap

goed ik ingeduffeld

kom ik naar jou toe.

 

dala

mijn hart                                 

 

het zachte ritme

van rust

bijna onvoelbaar

onder mijn hand

op mijn hart

 

haastig gespurt

nog juist op tijd

het bonk hevig en fel

vanuit  mijn hoofd

mijn hele lichaam door

 

even uitblazen

niet meer bewegen

liggen als het kan

zo langzaam aan komt

het zachte ritme terug.

 

dala

 

gekleurde vlinder            
 
kan je nog even wachten tot na

onze zachte ijstijd

of kom je nu bladeren

op het net

 

passieve gekleurde vlinder

herinneren aan

bewonderen en dromen

van een zomer

minstens zo warm

als de kou nu koud is

de kou van een echte winter

 

gekleurde vlinder

symbool van zomer en zon

verlangen naar warmte

in open natuur.

 

dala

wij                     

 

vogels zweven in de lucht

wij met de twee voeten op de grond

mindere dagen  vragen om gas te minderen

een energiestoot vraagt een tandje bij

 

aandacht hebben voor de tekenen van je lichaam

het kan allemaal zo eenvoudig zijn

gevoelens niet uit de hand laten lopen

alleen kalmte brengt diepe rust

 

niets afbreken waar je niets beters in de plaats hebt

zo leer je positief te zijn tot in de details

al deze punten aan jezelf opleggen

liefst eentje met een keer

 

het lijkt wel een lawine  punt per punt

afdruppelend van een grote massa

waaronder je te onder zou gaan

moest het echt zoals een lawine zijn.

 

dala

vrij                            

 

bevrijd van alle dwang

slapen als de vermoeidheid komt

bij dwingende honger een maaltijd

dwanggedachten doen afdruipen

 

een gevoel van absolute vrijheid

een goed bedachte uitspraak zonder angst

diep nadenken over mogelijke problemen

in jouw ogen de angst een vorm laten krijgen

 

heel dicht zijn als het nodig is

zoveel mogelijk degelijk lectuur opnemen

de kleine dingen van het leven liefkozen

een levenswijze die stilaan vorm krijgt

 

voornemens voor het nieuwe jaar

worden zo totaal overbodig

het goede gevoel koesteren

en jou zeggen hoe graag ik je zie.

 

dala

kijk                             

 

helder als een bron

met onpeilbare diepten

een oase van rust

jouw blik

 

beelden die niet vervagen

een fel gekleurde vlinder

doorkruist met grillige vlucht

mijn volgeladen  geheugen

 

herinneringen allerlei

gelaatsuitdrukkingen die opbeuren

een blik die onrust brengt in het hart

tot klare taal wordt gesproken

 

kijk mij aan

schenk mij jou lach.

dala

 

  

kriebels                                   

 

konden het maar vlinders zijn

zoals toen jij voor het eerst

mijn wereld overhoop kwam halen

door gevoelens stevig aan te wakkeren

nu is rustige warmte meestal mijn deel

 

zo af en toen lijken het wel monsters

die ernstig te keer gaan binnenin

niet in de buik maar dieper hogerop

dan slaat eenzaamheid stevig toe

zelfs helemaal tussen de mensen in

 

dan komen woorden naar me toe

bedoeld als troost en ondersteuning

ontoereikend tot en met

alles komt toch weer goed mits wat geduld

eindelijk lach je toch naar mij

op deze lach wacht ik soms veel te lang
je bent steeds zo druk in de weer
en valt dan begrijpelijk wel eens in een strik
kracht kan het onverwacht schenken
naar jouw toe te gaan met een luisterend oor.

 

dala