poëzie zonder woorden

 

gekleurde vlinder            
 
kan je nog even wachten tot na

onze zachte ijstijd

of kom je nu bladeren

op het net

 

passieve gekleurde vlinder

herinneren aan

bewonderen en dromen

van een zomer

minstens zo warm

als de kou nu koud is

de kou van een echte winter

 

gekleurde vlinder

symbool van zomer en zon

verlangen naar warmte

in open natuur.

 

dala

wij                     

 

vogels zweven in de lucht

wij met de twee voeten op de grond

mindere dagen  vragen om gas te minderen

een energiestoot vraagt een tandje bij

 

aandacht hebben voor de tekenen van je lichaam

het kan allemaal zo eenvoudig zijn

gevoelens niet uit de hand laten lopen

alleen kalmte brengt diepe rust

 

niets afbreken waar je niets beters in de plaats hebt

zo leer je positief te zijn tot in de details

al deze punten aan jezelf opleggen

liefst eentje met een keer

 

het lijkt wel een lawine  punt per punt

afdruppelend van een grote massa

waaronder je te onder zou gaan

moest het echt zoals een lawine zijn.

 

dala

vrij                            

 

bevrijd van alle dwang

slapen als de vermoeidheid komt

bij dwingende honger een maaltijd

dwanggedachten doen afdruipen

 

een gevoel van absolute vrijheid

een goed bedachte uitspraak zonder angst

diep nadenken over mogelijke problemen

in jouw ogen de angst een vorm laten krijgen

 

heel dicht zijn als het nodig is

zoveel mogelijk degelijk lectuur opnemen

de kleine dingen van het leven liefkozen

een levenswijze die stilaan vorm krijgt

 

voornemens voor het nieuwe jaar

worden zo totaal overbodig

het goede gevoel koesteren

en jou zeggen hoe graag ik je zie.

 

dala

kijk                             

 

helder als een bron

met onpeilbare diepten

een oase van rust

jouw blik

 

beelden die niet vervagen

een fel gekleurde vlinder

doorkruist met grillige vlucht

mijn volgeladen  geheugen

 

herinneringen allerlei

gelaatsuitdrukkingen die opbeuren

een blik die onrust brengt in het hart

tot klare taal wordt gesproken

 

kijk mij aan

schenk mij jou lach.

dala

 

  

kriebels                                   

 

konden het maar vlinders zijn

zoals toen jij voor het eerst

mijn wereld overhoop kwam halen

door gevoelens stevig aan te wakkeren

nu is rustige warmte meestal mijn deel

 

zo af en toen lijken het wel monsters

die ernstig te keer gaan binnenin

niet in de buik maar dieper hogerop

dan slaat eenzaamheid stevig toe

zelfs helemaal tussen de mensen in

 

dan komen woorden naar me toe

bedoeld als troost en ondersteuning

ontoereikend tot en met

alles komt toch weer goed mits wat geduld

eindelijk lach je toch naar mij

op deze lach wacht ik soms veel te lang
je bent steeds zo druk in de weer
en valt dan begrijpelijk wel eens in een strik
kracht kan het onverwacht schenken
naar jouw toe te gaan met een luisterend oor.

 

dala

verdriet                                   

 

oud en nieuw verdriet

het ene heropflakkerend zo nu en dan

het slijt maar niet uit met de tijd

het andere vers en nijpend diep

veroorzaakt door een geliefde persoon

je zegt dan weer al te vlug

van jou heb ik dat niet verwacht

dan steekt het oude niet verwerkte zijn kop weer op

gemengd met heel verse tranen zonder waskracht

het lijkt wel zonder eindpunt blijvend diep in jou gegrift

 

oude en nieuwe vreugden

een geheel vormend als compensatie

zodat jouw leven toch nog leefbaar blijft

als je eenzaam en alleen zit te wachten

en het tijdstip  reeds lang verstreken is

dat je de geliefde had verwacht

dan slaat de onrust in alle hevigheid toe

 

plots ben je dan niet meer alleen

de niet meer verwachte kwam dan toch

beleef je een ogenblik van warme rust

in armen die je stevig omsluiten

de vraag naar waar ben je zo lang gebleven

sterft vlug en zacht weg op jouw gretige lippen

en alles is weer goed in de beste der wankele werelden

het leven is weer waard geleefd te zijn.

 

dala

kijk                                

 

niets dan parels eenvormig wit

met flikkering van donker en licht

oogverblindend is het niet maar eerder mat

wel rillingen verwekkend als bibberende last

onuitgesproken afkeer voor die koude schoonheid

 

het groene gras en de donkere bomen zien wit

buiten geparkeerde auto’s rood groen of blauw ook wit

jouw gezicht en handen zien groen en blauw

kruip weg in een sjaal of kap en schoei jouw handen

kom binnen en neem wat  temperatuur in de heerlijke warmte

 

voel gezelligheid die als een warme fijne knuffel jouw omsluit

wil je wat vertroeteling kom dan maar in mijn armen

er is wat warme drank en we maken tijd

ga niet meer weg maar laat het nu aan mij

enkel als het dringend is  laat ik jou nu alleen.

 

dala

winterkou

 

terwijl de foto’s stralen

herinneren aan de zomerzon

zal mijn glimlach falen

in de winterkou

zelfs de zon vermag nu niets

ook de muze is gegaan

spreek ik reservewoorden aan

verzameld in een bijna vergeten schrift

gevonden in een bijna vergeten bak

over slapende muzen

maar dat is in zomertij

nu is de muze heen gegaan

heeft de kou haar bang gemaakt

ik weet het niet

gelukkig zijn er teksten

zijn er zomerfoto’s

is er de herinnering

ben jij er nog.

 

dala

droog

 

de bron van woorden

stokt en droogt op

het zoeken richt zijn denken

smeekt de muze

kom terug

waarom toch ben je heen gegaan

 

gevoelens worden week

de uitlaatklep potdicht

geen verlossende woorden meer

verwarring stelt vragen door mekaar

antwoorden gingen  alle richtingen uit

maar laten zich niet horen

 

buiten heerst vorst en kou

gelukkig is het hier goed warm

zo heel dicht bij jou

de muze rust wat uit

niet verwittigen vooraf

is bij haar doodgewoon.

 

dala

dromen kan
natuurlijk
de sneeuw was er
weken te vroeg
enkele uren maar
en alles was voorbij
een kesrstal in de sneeuw
nagebootst met watten
verleden tijd
een beeldengroep volstaat





de boom hangt vol slierten
lichtjes pinkelen in kinderogen
slierten in keuzevorm en kleur
vleugelen er omheen
geven vaak een beeld
van overladenheid
en op de grond
de geschenken uitgespreid

uitdiepen

 

de vraag vuurt zich af

met ronddwarrelende verwarring gepaard

weet nergens te landen omdat aarden niet kan

tot rust komt ze nooit gezien haar werkelijkheid

de toekomst daagt me  uit te wijken voor de waarheid

de onrust is  reeds te breed verspreid

omkranst door verduisterde spreuken

waarom ik geen klaarheid durf te handhaven

daar gaat het tenslotte om terwijl ik geen antwoord heb

tenzij ‘niet weet niet deert’

 

sereenheid kom gerust en heers voor altijd

hier in de diepte alleen is er nog plaats

de oppervlakte is bewoond door valse geruchten

niemand weet door wie verspreid

veeg alle ruimten van mijn geest maagdelijk schoon

jouw beeld duikt steeds dieper weg

de schoonheid van jou ziel bedwelmd mijn verlangen

verlangen naar rust zoekt mijn vragen af

 

als jij er niet bent blijft het verlangen alert

doemdenken doet een vruchteloze poging

zekerheid is de koning van mijn denken

haar vriendin luistert naar de naam vertrouwen.

 

dala

gevoelens blazen warm of koud
om van te rillen want ze zijn nooit neutraal
de achtergrond speelt een stevige rol
bepaald de aard van de rilling fijn of niet
soms voel je enkel een schim van jezelf
kiezen dan dan even onmogelijk zijn

waar woon je toch                            

 

een beetje een rare vraag hé

maar ja is dat zo raar

hoeveel was je deze week hier bij mij

heel weinig toch

uitzondering zeg je dan heel vlug

te vlug hoor en zelfs veel te vlug

je kent reeds de datum

heel dichtbij

van je volgende vlucht

naar onze lieveling

vooral jouw lieveling

een beetje ziekjes toch

die schat

terwijl ik hier het spook zie

dat ik nooit binnenlaat

verveling

omdat ik niet buiten kan

gelukkig van voorbijgaande aard

ik kan me weer vermoeien

meer dan mijn hoofd en ogen

de ezel kan weer afgejakkerd

een heel klein beetje toch

waar woon je toch

al die nachten dat je er niet bent

vertouwen is een mooie deugd

nietwaar en wederzijds.

 

dala

aarzelend           

 

te lang

veel te lang

is de onderbreking

van gewone werkzaamheden

hervatten gaat

moeizaam tergend traag

gebroken ritme

herstelt niet vlug

vervelend langzaam

gelukkig is mijn slaapritme

behouden

door alles heen

vroeg erin

vroeg eruit

zeer vroeg

luisteren met alle aandacht

naar de signalen van herstel

genezing komt traag

te weinig geduld

jij moet spreken

wat zou het zijn voor jou

op de rand van verveling

aarzelend aftasten om

weer op gang te kunnen komen

lichtjes bang

te vlug te gaan.

 

dala

vrouwenwereld               

           

je bent er niet

mijn liefste

drie dagen lang

het gaat wel

zonder jou

een beetje toch

miniem

dat wel 

 

je denkt toch niet

dat ik een gat spring

in de lucht

zou trouwens niet lukken

nu nog niet

nog heel wat geduld

taal van mijn verzorgsters

je bent er niet

en dat is erg

toch voor mij

al komt Katleen

elke morgen

even binnenwippen

vijf minuutjes

voor wondzorg

Nil van velt eenmalig
tien minuten

de bestellijst voor tuinzaden

vlug ingevuld

en bij Caroline

daar moet ik heen

is een kwartier algemene regel

voor elke behandeling

voor mijn tanden

trekt Lieve een half uur uit

en morgen komt Veerle

drie uur

beloond met dienstencheques

na haar heengaan

kan ik alles weer overhoop halen

op dinsdagavond weight watchers

anderhalf uur

meestal ben ik er als man

helemaal alleen

soms een bende van twintig

uit de kluiten gewassen vrouwen
het lukt  wel allemaal heel anders

dan jij kan vermoeden

mijn wereld is een vrouwenwereld

grotendeels toch

en het voelt niet altijd fijn

toch meestal wel
en zo af en toe
brengt één van de twee dochters
toch telkens weer
twee mannen mee.

dala

rekverband                 

 

gekluisterd op de bank

verloop der feiten

stug en stroef

 

dit is niets voor mij

ik moet erdoor

zo weinig mogelijk bewegen

 

tot de verlossing komt

onder de vorm van

een rekverband

 

mijn hele onderbeen

omzwachteld

ingebonden

 

de wonde

wel tien centimeter

die deels open blijft

 

etter hindert de genezing

bewegingsvrijheid

deels terug

 

wandelen naar vermogen

aanbevolen

tuinarbeid  afgeraden.

 

dala

vast zitten                                

 

af en toe
het loopt

niet lekker

opnieuw

op en af

aarzelend

lusteloos

blijven steken

in een kringetje

twijfels

angst

zo gaat bijna alles

fout

zoals in de mist

beperkt zicht

op de feiten

sterk verlangen naar

genezing

naar de zon

gelukkig

jij bent er nog

toch af en toe.

 

dala

droog              

 

buiten is het eventjes

droog

de wonde aan mijn been

blijft vochtig

etteren zelfs

de vragen rijzen op

één na één

loop ik teveel rond

rust ik voldoende

hoe hou ik dat hier vol

depressie valt over mij

ik bijt door en rust

slaap stukken van de dagen

gevolgd door rusteloze nachten

mag nu meer bewegen

zo zegt de dokter toch

maar als het zwelt

rust dan aanstonds

met je been hoger

hoger dan je hart

ik heb niet gevraagd waarom

ik zal  maar luisteren

gedwee volgen

film kijken

boeken lezen

maar

twee keer een half uur

of minder

in de tuin bezig zijn

tot het tij wat keert.

 

dala