wat ik mis

verdriet

 

tranen

wellen op

overvloedige stroom

diep verdriet

een moeder

een goede moeder

gaat heen

pijn

omwille van haar lijden

moge ze heel vlug

dit tranendal wisselen

voor de eeuwige rust

opgenomen worden

in één van de vele woningen

van het Vaderhuis

zo  blijft ze voor ons

een voorbeeld

van een mens van goede wil

die er de voorkeur aan gaf

er steeds en altijd

het beste van te maken

 

laat ons even met ons verdriet

stilaan wordt het wel dankbaarheid

om de herinnering
hoe zij ons heeft liefgehad.

dala 

mama Louisa

 

volle aandacht

krijg je nu

nu we de laatste rechte lijn

naar de eeuwigheid

met jou meeleven

 

onze gedachten

bewoon je nu dag en nacht

zogoed als elk wakker moment

ben je daar

uitdrukkelijk of op de achtergrond

 

het leven gaat door

onze gedachten malen op volle toeren

hoe het zal zijn

als jij er niet meer bent

 

herinneringen worden onze vreugde

al ons beeldmateriaal een verademing

want het leven draait verder

in de onverbiddelijke moderne tijd

al het positieve in en van jou

kan voor ons als voorbeeld dienen

 

jij was een sterke persoonlijkheid

vergeten en vergeven

kan nooit opwegen

tegen al het goede

dat uit jouw handelen

ons overblijft.

 

dala

blij gevoel                               

 

ver te zoeken nu

heeft plaats geruimd

angst en zekerheid

dat het afwachten wordt

tot er langzaam of plots

een nieuw begin zal zijn

 

een nieuw begin voor haar

een doorstart naar geluk

voor eeuwig en altijd

dat geloven en belijden wij

een anders verder gaan

met haar in herinnering

zonder haar warme bezorgdheid

haar speciale band met onze kinderen

haar koppige doordrijverij

haar zijn wat ze was en betekent voor ons

 

wennen zal het zijn dicht bij elkaar

nog dichter en hechter dan het reeds is

dan worden wij de oudsten

haar taak wordt door jouw overgenomen

op diezelfde eigenzinnige manier

door niemand te stuiten

opmerkingen lachend weggestuurd

oma heeft een eigen weg en stijl
daarmee uit

 

het blij gevoel komt terug

als pijn en verdriet om het afscheid

wat zal uitgesleten zijn door de tijd

dan blijven enkel de mooie dingen

een blij gevoel van dankbaarheid.

 

 

dala

verwarmen

 

kastelen

in de lucht

niet te verwarmen

in de wintertijd

 

lekker warm

als je dicht bijeen

ineengestrengeld

de nacht ingaat

onder koude dekens

 

onverwarmde kamerlucht

gezond en wel

wordt toch gezegd

gezonde lucht

ver te zoeken

bij dat stille winterweer

 

laat de wind maar waaien

gezuiverde lucht

vergroot koudegevoel

adem weer vrij

met haastige stap

goed ik ingeduffeld

kom ik naar jou toe.

 

dala

mijn hart                                 

 

het zachte ritme

van rust

bijna onvoelbaar

onder mijn hand

op mijn hart

 

haastig gespurt

nog juist op tijd

het bonk hevig en fel

vanuit  mijn hoofd

mijn hele lichaam door

 

even uitblazen

niet meer bewegen

liggen als het kan

zo langzaam aan komt

het zachte ritme terug.

 

dala

 

gekleurde vlinder            
 
kan je nog even wachten tot na

onze zachte ijstijd

of kom je nu bladeren

op het net

 

passieve gekleurde vlinder

herinneren aan

bewonderen en dromen

van een zomer

minstens zo warm

als de kou nu koud is

de kou van een echte winter

 

gekleurde vlinder

symbool van zomer en zon

verlangen naar warmte

in open natuur.

 

dala

wij                     

 

vogels zweven in de lucht

wij met de twee voeten op de grond

mindere dagen  vragen om gas te minderen

een energiestoot vraagt een tandje bij

 

aandacht hebben voor de tekenen van je lichaam

het kan allemaal zo eenvoudig zijn

gevoelens niet uit de hand laten lopen

alleen kalmte brengt diepe rust

 

niets afbreken waar je niets beters in de plaats hebt

zo leer je positief te zijn tot in de details

al deze punten aan jezelf opleggen

liefst eentje met een keer

 

het lijkt wel een lawine  punt per punt

afdruppelend van een grote massa

waaronder je te onder zou gaan

moest het echt zoals een lawine zijn.

 

dala

vrij                            

 

bevrijd van alle dwang

slapen als de vermoeidheid komt

bij dwingende honger een maaltijd

dwanggedachten doen afdruipen

 

een gevoel van absolute vrijheid

een goed bedachte uitspraak zonder angst

diep nadenken over mogelijke problemen

in jouw ogen de angst een vorm laten krijgen

 

heel dicht zijn als het nodig is

zoveel mogelijk degelijk lectuur opnemen

de kleine dingen van het leven liefkozen

een levenswijze die stilaan vorm krijgt

 

voornemens voor het nieuwe jaar

worden zo totaal overbodig

het goede gevoel koesteren

en jou zeggen hoe graag ik je zie.

 

dala

kijk                             

 

helder als een bron

met onpeilbare diepten

een oase van rust

jouw blik

 

beelden die niet vervagen

een fel gekleurde vlinder

doorkruist met grillige vlucht

mijn volgeladen  geheugen

 

herinneringen allerlei

gelaatsuitdrukkingen die opbeuren

een blik die onrust brengt in het hart

tot klare taal wordt gesproken

 

kijk mij aan

schenk mij jou lach.

dala

 

  

kriebels                                   

 

konden het maar vlinders zijn

zoals toen jij voor het eerst

mijn wereld overhoop kwam halen

door gevoelens stevig aan te wakkeren

nu is rustige warmte meestal mijn deel

 

zo af en toen lijken het wel monsters

die ernstig te keer gaan binnenin

niet in de buik maar dieper hogerop

dan slaat eenzaamheid stevig toe

zelfs helemaal tussen de mensen in

 

dan komen woorden naar me toe

bedoeld als troost en ondersteuning

ontoereikend tot en met

alles komt toch weer goed mits wat geduld

eindelijk lach je toch naar mij

op deze lach wacht ik soms veel te lang
je bent steeds zo druk in de weer
en valt dan begrijpelijk wel eens in een strik
kracht kan het onverwacht schenken
naar jouw toe te gaan met een luisterend oor.

 

dala

verdriet                                   

 

oud en nieuw verdriet

het ene heropflakkerend zo nu en dan

het slijt maar niet uit met de tijd

het andere vers en nijpend diep

veroorzaakt door een geliefde persoon

je zegt dan weer al te vlug

van jou heb ik dat niet verwacht

dan steekt het oude niet verwerkte zijn kop weer op

gemengd met heel verse tranen zonder waskracht

het lijkt wel zonder eindpunt blijvend diep in jou gegrift

 

oude en nieuwe vreugden

een geheel vormend als compensatie

zodat jouw leven toch nog leefbaar blijft

als je eenzaam en alleen zit te wachten

en het tijdstip  reeds lang verstreken is

dat je de geliefde had verwacht

dan slaat de onrust in alle hevigheid toe

 

plots ben je dan niet meer alleen

de niet meer verwachte kwam dan toch

beleef je een ogenblik van warme rust

in armen die je stevig omsluiten

de vraag naar waar ben je zo lang gebleven

sterft vlug en zacht weg op jouw gretige lippen

en alles is weer goed in de beste der wankele werelden

het leven is weer waard geleefd te zijn.

 

dala

kijk                                

 

niets dan parels eenvormig wit

met flikkering van donker en licht

oogverblindend is het niet maar eerder mat

wel rillingen verwekkend als bibberende last

onuitgesproken afkeer voor die koude schoonheid

 

het groene gras en de donkere bomen zien wit

buiten geparkeerde auto’s rood groen of blauw ook wit

jouw gezicht en handen zien groen en blauw

kruip weg in een sjaal of kap en schoei jouw handen

kom binnen en neem wat  temperatuur in de heerlijke warmte

 

voel gezelligheid die als een warme fijne knuffel jouw omsluit

wil je wat vertroeteling kom dan maar in mijn armen

er is wat warme drank en we maken tijd

ga niet meer weg maar laat het nu aan mij

enkel als het dringend is  laat ik jou nu alleen.

 

dala

winterkou

 

terwijl de foto’s stralen

herinneren aan de zomerzon

zal mijn glimlach falen

in de winterkou

zelfs de zon vermag nu niets

ook de muze is gegaan

spreek ik reservewoorden aan

verzameld in een bijna vergeten schrift

gevonden in een bijna vergeten bak

over slapende muzen

maar dat is in zomertij

nu is de muze heen gegaan

heeft de kou haar bang gemaakt

ik weet het niet

gelukkig zijn er teksten

zijn er zomerfoto’s

is er de herinnering

ben jij er nog.

 

dala

droog

 

de bron van woorden

stokt en droogt op

het zoeken richt zijn denken

smeekt de muze

kom terug

waarom toch ben je heen gegaan

 

gevoelens worden week

de uitlaatklep potdicht

geen verlossende woorden meer

verwarring stelt vragen door mekaar

antwoorden gingen  alle richtingen uit

maar laten zich niet horen

 

buiten heerst vorst en kou

gelukkig is het hier goed warm

zo heel dicht bij jou

de muze rust wat uit

niet verwittigen vooraf

is bij haar doodgewoon.

 

dala

dromen kan
natuurlijk
de sneeuw was er
weken te vroeg
enkele uren maar
en alles was voorbij
een kesrstal in de sneeuw
nagebootst met watten
verleden tijd
een beeldengroep volstaat





de boom hangt vol slierten
lichtjes pinkelen in kinderogen
slierten in keuzevorm en kleur
vleugelen er omheen
geven vaak een beeld
van overladenheid
en op de grond
de geschenken uitgespreid

uitdiepen

 

de vraag vuurt zich af

met ronddwarrelende verwarring gepaard

weet nergens te landen omdat aarden niet kan

tot rust komt ze nooit gezien haar werkelijkheid

de toekomst daagt me  uit te wijken voor de waarheid

de onrust is  reeds te breed verspreid

omkranst door verduisterde spreuken

waarom ik geen klaarheid durf te handhaven

daar gaat het tenslotte om terwijl ik geen antwoord heb

tenzij ‘niet weet niet deert’

 

sereenheid kom gerust en heers voor altijd

hier in de diepte alleen is er nog plaats

de oppervlakte is bewoond door valse geruchten

niemand weet door wie verspreid

veeg alle ruimten van mijn geest maagdelijk schoon

jouw beeld duikt steeds dieper weg

de schoonheid van jou ziel bedwelmd mijn verlangen

verlangen naar rust zoekt mijn vragen af

 

als jij er niet bent blijft het verlangen alert

doemdenken doet een vruchteloze poging

zekerheid is de koning van mijn denken

haar vriendin luistert naar de naam vertrouwen.

 

dala

gevoelens blazen warm of koud
om van te rillen want ze zijn nooit neutraal
de achtergrond speelt een stevige rol
bepaald de aard van de rilling fijn of niet
soms voel je enkel een schim van jezelf
kiezen dan dan even onmogelijk zijn