poëtische vuilnisbakken
een elfje schreef
in het gastenboek
iets neer
het raakte mij
poëzie is
een echo
die een schaduw
vraagt
om in te dansen
op aeolean
staan afvalkruiken
waar ik enkel
naar kijken
durf
maar ook hier
is de agressie
geland
slaat dat sierlijk
lege ding
zo maar stuk
anoniem geweld
in de nacht.
dala
geen foto'sleerzaam
doorgestuurd
bekeken
bijgeleerd
uitwisselen
eenvoudig
leerzaam
dala
het kan niet op
De foto toont de baai van Sigri op Lesbos. Daar had ik geen rugpijn en daar moest ik ook geen tuin onderhouden. Voetjes onder tafel elke dag en zon en zee.
als ook hier
het weer
hitte wordt
helder water
als ginds
dat mis ik wel
dan blijft
onze zee
troebel omroert
maar het kan
niet op
zo'n vakantiestart.
dala
wrevel
als bij ons
de zon
naar dertig gaat
zoek je enkel de schaduw op
wrevelig reageer je
op ieder woord
of helemaal niet
dan loop ik
oude knar
dartel in de zon
en houd me verder stil.
dala
uit een dipje
vermoeidheid
ebt langzaam weg
de rust
de zon
griekse beelden
maar vooral
jij
het sluitstuk
van mijn leven
geven mij
het goede gevoel
terug.
dala
weerbots
elk jaar evengoed
de eerste verlofweek
krijg ik een klop
alleen de inspanning
blijft overeind
een paar harde
lege dagen
zich voelen
als een lila bloem
op dorre grond
gedoemd vlug
ten onder te gaan
of te verteren
in het vuur.
dala
bijdragen
Ons dorp is Stalhille, deelgemeente van Jabbeke, waar jaarlijks van eind juni tot eind september het kleinschalig project KiS (Kleur in Stalhille) loopt
op de kleurenkoer
in 't bruin café
van ons dorp
hangen meerdere
bijdragen
die werden gecreëerd
in voorbije jaren
maar ook recent
zo zijn ze
tentoongesteld
drie zomermaanden
reeds acht jaren
na elkaar.
dala
het weer
bij zonnig weer
schitteren
de kleuren
die treuren
in de regen
ook mijn gelaat
is onderhevig
aan weerhumeur
ik straal mee
met de zon
en neem mij niet kwalijk
want ik ben soms somber
bij mist en regen.
dala
veel veel veel
terug uit zonnige oorden
gebruind voel ik mij
een vreemde in eigen dorp
in eigen straat
in mijn hart leeft
ook jouw pijn
die verlaat mij nooit
ook niet ginds
voorzichtig in de zon
wou ik je warmte sturen
maar hier was er
ook volop
dan maar woorden
begrijpend zacht
geprent in modern geheugen
geheimzinnig digitaal
ons feest hier
viel helemaal
in het water
letterlijk
welke pijn ook
het loutert mij
maar ook jou
en ieder mens.
dala
zes uur
als je dan
in de vroegte
naar buiten kijkt
het water ziet
de mensen
hoort klagen
omdat ze vroeg
eerst per bus
terug naar huis
de warmte proeven
voor een laatste keer
mij groeten
dan ben je blij
en vergeet
binnen enkele dagen
treft mij ook
datzelfde lot.
dala
vroeg in de morgen
cweemoedbij regenweer
denk ik
vol weemoed
aan waar jij bent
wat een verschil
nat
droog
warm
fris
ik voel nog de zon
op mijn huid
de zwoele wind
in mijn dunne haar
de wereld op zijn kop
jij moet werken
ik ben op rust
eeuwige rust
ik kruip terug
heb het koud.
dala
er eens uit
andere kleur
van groen naar blauw
als boventoon
andere houding
eens tot rust komen
in zon of schaduw
absoluut ander weer
van onvoorspelbaar
naar beau fixe.
dala
warm
puffen
blazen
warm
genieten
morgen
ga ik
terug
rillen
schuilen
thuis
hopen op mooier.
dala
zonnig en heet
van het goede
te veel
gewoon te veel
maar schaduw
is er genoeg
ruim genoeg
deze tuin
is een paradijs
een bewerkt paradijs
maar met vaderdag
ontbijt in de zon
in nog draagbare zon.
dala
op bezoek
bezoek
je kan het zo gek
niet denken
vliegende vissen
op bezoek
en nog ergens
niet kakelende kippen
verborgen in het groen
een keramieken zoo.
dala
wild
Bij deze foto denk ik steeds aan jouw woorden:
wild is je tuin
wild ben jij
ik ben wild
van jullie bei
dala
passant
er woont wel eens
in een kamer van mijn hart
omringt door lege ruimten
een passant
nu eens oud
meestal jong
zo’n logé blijft slechts een tijd
is dan vluchtig weg
als jij maar blijven wil
vast vergroeid in mij
binden kan ik je niet
we sloten een verbond
als jij echter gaat
sluiten al mijn poorten
zelfs voor de meest geliefde
oude of jonge
nu zo gegeerde
passant.
dala