er eens uit

passant 

er woont wel eens

in een kamer van mijn hart

omringt door lege ruimten

een passant

nu eens oud

meestal jong

zo’n logé blijft slechts een tijd

is dan vluchtig weg

als jij maar blijven wil

vast vergroeid in mij

binden kan ik je niet

we sloten een verbond

als jij echter gaat

sluiten  al mijn poorten

zelfs voor de meest geliefde

oude of jonge

nu zo gegeerde

passant.

                
dala

die eerste

lange relatie

heel ernstig
daar was altijd
de regen droog

de zon heel nat

’t zat al verkeerd dat was

ja was neen

maar neen was dubbel wee

plots sloeg alles stuk

behoorlijk van de wijs

was ik op de dool

totaal het noorden kwijt

toen kwam jij

jij werd mijn burcht

wij sloten vlug

heel vlug

een sterk verbond

vijf en twintig jaar

’t houdt stand

in weer en wind

met ups en downs

we trekken met  elkander op
’t getij der liefde deint
fluistert  tussen ons twee

met lentelach en zomergeschater

met vallend blad

en ruzietijd

met luisteren en praten

en kiezen elke dag opnieuw

samen voor elkaar            

dala

mijn woorden komen

aarzelend

van heel diep

ze scheppen geen poen

mijn geluk

ligt mede

in jouw hart

mijn verlangen was

stil bij je te zijn

geen grote bel

geen trom of trompet

enkel

gedeeld geluk

gedragen door de stilte

van luisteren en verstaan

te veel gepraat

luistert niet

naar de nood

zal het gras groener zijn

als het ingevroren is

bewaard

voor het nageslacht ?

dala                                                           

genoeg regen
gerommel
grote hagelstenen

geef ons zon
gezellige warmte
gevoelig meer kleur

geen lachen meer
gezelligheid verdwenen
grimmigheid alom

gedoken schuilen
geduldig wachtend 
genoeg van vies humeur.

dala