beunhaas

mijn woorden komen

aarzelend

van heel diep

ze scheppen geen poen

mijn geluk

ligt mede

in jouw hart

mijn verlangen was

stil bij je te zijn

geen grote bel

geen trom of trompet

enkel

gedeeld geluk

gedragen door de stilte

van luisteren en verstaan

te veel gepraat

luistert niet

naar de nood

zal het gras groener zijn

als het ingevroren is

bewaard

voor het nageslacht ?

dala                                                           

genoeg regen
gerommel
grote hagelstenen

geef ons zon
gezellige warmte
gevoelig meer kleur

geen lachen meer
gezelligheid verdwenen
grimmigheid alom

gedoken schuilen
geduldig wachtend 
genoeg van vies humeur.

dala

ons leven begon

met de dood voor ogen

wij dansen en drinken bleven

tot de ochtend toe

toen in de prille morgen

de doffe slaap overging

in een eindeloos verleden

droevig

waren de dagen

triest de laatste stonde samen

mijn verdriet schokte

in een hoek

na het scheiden

mijn hoop voor de toekomst

verdween met jou.                  

dala

ik

ik ben niet oud

ben niet wijs

word wel kaal en grijs

ik heb het koud.            

Sedert ik met pensioen ben wil ik altijd maar naar de tuin om voor jou en mij een paradijsje te creëren waar we samen in genieten maar soms dreig ik slachtoffer te worden van mijn ijver maar het is alsof de natuur mij dan binnen houdt.


buiten

in onbegrensde drang

werken tot het kraakt

als zoete wraak

op wie of wat 

weet ik niet


om de onbeheerste sprong

niet meer gedwongen

in de dwang van elke dag

 zo maar

mijn eigen laten zweten

in de vrijheid als nooit voorheen

dan is daar nog
moeder natuur

die met ruige regenvlagen

mij nu in alle heftigheid
zonder woorden

wijs maar binnen houdt

zodat mijn inspiratie

stil maar duidelijk

de grens verlegt die

buiten niet is te vinden
doch diep in mij

de bakens heeft verzet.             

dala

mijn hart

dat is een graf

waar al jouw pijn

en tegenslagen

stilaan in vergaan

mijn hart

dat is een tuin

waar al jouw vreugde

en goed gevoel
als fijne bloemen

te bloeien staan

mijn hart

dat is een hemel

waar de hel

reeds lang

begraven ligt

mijn hart

is steeds in witte tint

want alle zwart

en grijs

vliegen rustig weg
met de wind

wees maar zeker
dat in wit
alle kleuren
van de regenboog
voor jou
aanwezig zijn.

dala

Je zit rond de tafel als vader, met de moeder en de twee dochters en je luistert naar de spot en het spel van hun woorden waarop je kan opmaken dat ze mild zijn voor hun ma en op zijn minst heel ludiek voor hun pa. Dan denk je, te kunnen achterhalen welk gedacht die dochters  over je hebben en je durft het nog te noteren ook.

ons pa is al van jaren

hij was museumstuk

een wijle maar

zijn stiel voordien die weet ik niet

het kon me toen niet schelen

kruidenier of zo

nu maakt hij vreemde beelden

en is wel meestal thuis

ons ma mag hem nu alles vragen

of hij daar gevolg aan geeft

dat weet je nooit

't hangt af van de dagen

van de vragen ook

één iets wil hij niet missen

die wekelijkse zwempartij

't enige waarover hij dan praat

die jonge blonde redster

vooraan de twintig

niet ouder

maar pa zwemt bij d'ouderen van dagen

meer weten hoef je niet

alleen ma doet mysterieus

zij weet wat wij nooit zagen

meestal straalt ze

zohaast hij binnen komt

wij

wij doen dat niet

maar stellen ook geen vragen
zo kwaad is hij dan ook weer niet.

dala

Als een geschenk uit de hemel
onze jongste dochter één dagje thuis
op moederdag
gisteren nog in Djerba
morgen reeds in Lesbos voor maanden

gefascineerd

door de illusie

van het ogenblik

jouw schoonheid

als een witte duif

tegen een donderwolk

mijn blik

in jouw ogen

sieraden van leven

jouw lach

als vluchtplaats

bij mijn angstig denken                        

dala