anemoon

hoor je mij nu klagen

enkel  tijd en tegenslag

hebben mij getemd
jij

probeerde ook wel eens

vond ik eerder leuk

pogingen deed je wel

en zuchten en plagen

kon je maar rustiger zijn

je staat gewoon te wild

waarom hou ik toch zo van jou

wist ik het maar

nu ik veel stiller ben

en wat humeurig

weet je wel

dat vroeger beter was

je zegt maar niets

ik lees het in je ogen.          

dala.

ik was 18
bij de aanvang
van jouw leven 
zat toen
wel behoorlijk

in de knoei

zo wat alles 
liep verkeerd
nog vele jaren
 

bij 42
de wonderlijke
ontmoeting

jij vroeg mij

het werd eerst wel nee

maar

bij even denken

mijn plotse ja

waarom ook niet

wat een eer

voor mij

enkel hoop

op beter

42/24

de ommekeer
mijn redding 

68/50

verwachtingen
ingelost
nu opnieuw

met ons twee
de meisjes uitgevlogen
gaapt duidelijk

de kloof der jaren

overbrugt

door een boog

van zachte woorden

ook kleine attenties

maar vooral

van beide zijden
veel
heel veel
geduld.

dala

drie spatten op jouw gelaat

sinds lange tijd dooreen geroerd

de ballans op nul

een wereld in eigen kleur

gegroeid uit mijn pallet

de deur op een kier

jaren van zoeken

plots dan die beelden

in klei en op papier

die woorden ontloken in de nacht

onvoorzien

niet eens doordacht

sterk belegen als oude wijn

gekregen van uit mijn eigen zijn

inzicht en overwinnen

na levenslange strijd

elke dag nieuwe kracht

van hem die roept en wijst

de weg is pas begonnen

zonder angst

vier spatten voor nu

vijf voor morgen

zo tot aan het eind.                   

dala

mijn rare ritme

dreigt tot ramp

verlaat de slanke warmte

van jou leest

drijft kunstmatig weg

de kilte van die kamer

waar ik werk en zoek

soms vind

de creatie van mijn hart

jij

weerspiegeld in mijn gloed

jouw warme glooiing deint daar

boven in de rust

terwijl mijn storm

razendsnel gaat luwen en mij sust

in denkend schrijven

op het elan van jouw kracht

als jij nog rustend wacht

tot ik terug

jouw plooien glad kom strijken

in een spel van lust

getimed in liefde en verlangen

mijn leven

luister mijn lief

het is

vier uur in de morgen

als ik verkiezen zou

tegen jou aan te liggen

maar ik ga
en mijn handen

zoeken niet 
de zo bekende vormen
van jouw rijke zijn

althans voor mij

maar zoals zovele vrouwen

wil ook jij

de soms dwaze toer op

van lijnen
en verslanken

echter

het hoeft niet

zeker niet voor mij

maar dat arme lijf

blijft nog steeds

jij.

hoekig mooi

broos ontvangen

die mij gekozen heeft

is zo maar niet te vervangen

ze kookt

ze mint

werkt

naait

zomaar ineens van alles zat

zoek het zelf maar uit

wat een vrouw

en

't enige wat ze eisen wou

maar enkel kan verlangen

is trouw.                                              
dala

o vrouwe

bezige bij alom

naar iedereen en allen

dicht of verre

zorg en kommer

opgeslorpt in ijver

een glimp van vreugde

op het droefste gelaat

is de vrucht

die jij

dagelijks plukken mag

meestal is dit voldoende

voor nieuwe kracht

maar kom je eens op te weinig

dan put je dieper

in die onpeilbare macht

waar bijna niemand

nog geloof aan hecht

jij echter weet wel beter

in elk geval

dit sterkt je echt

toch is het meer dan zomaar wat

want die sterkte komt van iemand

die zich enkel kennen laat

in liefde

vrouwe

jij bent moeder voor twee
Hij laat zich noemen

Vader

wij hebben woorden

uit ergernis

zo hevig

niemand kan luisteren

dan valt er stilte

slechts aan ene kant

de andere raast dan maar

helemaal uit

laat maar rusten

dan volgen woorden

in gesprek

wel met resultaat

ook dat is relatie

in volwassenheid

als er eerst maar één

echt zwijgen

en luisteren kan
nu eens jij
dan wel eens ik.            

dala