jij kwam
toen ik verloren liep
in de angsten van anderen
die grepen naar mijn zwakke kant
te goed om wel te zijn
daarbij vergetend
dat de tijd niet staat
maar heelt wat knakte
zonder echt te breken
toen kwam jij en bleef
genas de pijn en wondenteken
als de huid van opgedroogde aal
terwijl de angst verdween
in de nevels
van het oude voorbije zijn
zo leefde ik
voortaan
in jouw zorg.
dala


1 reactie op dit bericht