Naar de inhoud

DAGBOEK OVER MIJN KINDERTIJD EN ADOPTIE

Ben in Ravels verbleven van 1964 tot 1967-1968
akke.beakke.be

Berichten van 29 juli 2013 tot 4 augustus 2013

Trauma's

Vanaf dat mijn vader is overleden in 1977 heb ik trauma's,.
Als ik in de buurt van een kerk kom en die klokken luiden
dan zou ik zo snel mogelijk weg willen, weg van dat geluid.
Ik heb dat en zal nooit meer weg gaan.

118433_GKode_VVY.gif

Ik heb mijn trauma's eens opgeschreven 
 1) Pa slaagt ma.
      2) Pa komt zat thuis.
                                              3) Ma doet ons mee weg naar Ravels zonder een traan te laten. 
4) Na begrafenis van mijn vader  schrik van kerkklokken
                              5) Moest van ons moe op mijn knieën gaan zitten tot de auto er was om mij opnieuw naar Ravels te doen.
6) Mijn zoon Tony heeft 3x in Coma gelegen:
5 jaar, 9 jaar en toen hij 17 àf 18 was.
7) Heb ongeluk gehad met fiets, overhoop gereden door een auto.
- 8) Ik ging overkop zeiden de buren. 
- 9) Ex man ging vreemd met een meisje van 15 jaar.
-10) Vriend probeerde me 3x te wurgen toen hij zat was.
- 11) Buurman probeerde me te verkrachten.
12) Heb pas vernomen dat ons moe al drie jaar overleden is.  



De andere komen later, ik ben moe, sorry.


Image and video hosting by TinyPic

Geschreven door Annie om 00:00 Reageer op dit bericht

Mijn Eertse Communie in Ravels.

Ik heb mijn Eerste Communie in Ravels gedaan,
maar zoals gewoonlijk bestaan er geen foto's.
precies of wij kinderen niks betekende toen.
Ik weet niks meer van de voorbereidingen,
maar het zal wel hetzelfde geweest zijn,
zoals wij deden met nieuwe kinderen die hun Communie deden.
veel van buiten leren dus.
Ik weet nog dat ik weende de morgend dat ik mijn Communie deed.
We krijgen elke Zondag onze Zondagse kleren op ons bed.
De zusters legde die elke Zondag op ons bed,
vooraleer we opstonden.
Iedereen kreeg zijn kleren behalve ik,
en ik maar achteruit kijken, en wenen.
Een Zuster vroeg/
Wat is er Annie?
waarom krijg ik mijn kleren niet op mijn bed?
maar Annie, je weet toch waar je kleren liggen,
je mooie kleren liggen achter deze deur.
Ene keer we mochten opstaan mocht ik mijn kleren aan doen.
Ik was zo trots als een pauw.
Een wit kleedje en een kroontje,
en ik maar rond gaan de hele dag.
Ik besef nu dat we die Zondag geen bezoek kregen,
 of vergis ik me?

 Annie

Geschreven door Annie om 21:31 1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van DAGBOEK OVER MIJN KINDERTIJD EN ADOPTIE

↑ Terug naar de berichten