Ben je....

    Dat mens.

Ach nee daar is
dat mens weer met
haar dode kind
loop door voor ze
er weer over begint
het is altijd
hetzelfde liedje
over haar verloren
dochter Grietje.

     Griet o Griet.

Hoog aan de
zomerse blauwe
hemel verwoord
een vogel
mijn verdriet
Griet o Griet o Griet
misschien dat jij
hem deze zomer
ook eens hoort
de vogel met
mijn lied
Griet o Griet o Griet.

 

    Terug gevonden.

Alles van jou
wat ze hadden
weggehaald
heb ik terug
gevonden
maar in de
wieg lag
ongeloof
aan je
kleertjes
zat verdriet
aan je
knuffels
verloren
vertrouwen
en pijn
alles was
terug gevonden
maar het zou
nooit meer
hetzelfde zijn.

     Te laat.

Zonder verdoving
is mijn hart
gebroken
is er een
mes in mijn
rug gestoken
ze wilden niks
voor me doen
tot het te laat
was toen.

     Die warme dag.

Mijn leven
veranderde
op slag
op die warme
augustus dag
maar de wieken
van de molen
draaiden door
ook toen ik
jou verloor
en de zon
bleef zelfs
schijnen
ondanks jou
verdwijnen.

      Die ene.

Je kinderen
worden groot
behalve die ene
want die
is dood
en altijd
blijft de pijn
hoe ze dan
had zullen zijn.

 
      Een kind.

Een kind ligt
hier begraven
mijn kind
ligt hier
begraven
weet jij hoe
dat voelt?
nee?
zeg dan niet
de tijd heelt
alle wonden
al is het
nog zo goed
bedoelt.

   Een barst.

Er zit een
barst in mijn
hart
geen dokter
die het
bloeden
stelpen kan
en de oorzaak,
daar weten
ZIJ
alles van.

    Mijn droom.

In mijn droom
kuste ik je
lief gezichtje
ik droeg je
in mijn armen
dicht tegen
mij aan
lief klein wichtje
wreed was
het ontwaken
leeg en koud
als dan blijkt
dat je niks
in je armen houd.

De fles.

Het zou best
eens kunnen toch?
lopend op het strand
hand in hand
na een
woeste storm
dat daar opeens
die fles ligt
die ik
altijd al zocht
met een hemels
bericht van jou
kleine vrouw.

  Je naam.

Er trilt een
snaar in mij
als ik je
naam maar
hoor
dochter van mij
die ik verloor
het is niet
de klank van
je stem of
de kleur van
je ogen maar
alleen je naam
die ik weet
ik weet alleen
maar hoe je
heet.

   De wind.

Fluisterend vraag
ik de wind
waarom,waarom
toch mijn kind
maar hij kan
mij het antwoord
ook niet geven
waarom de een
wel en de ander
niet mag leven.

    Donker gat.

Waar was
iedereen
toen ik hen
zo nodig had
men dacht
waarschijnlijk
niet naar kijken
niet over praten
dan gaat het
wel over
maar ik zonk
eenzaam in een
diep donker gat
want jou missen
gaat nooit meer over.

  Weggehaald.

Ze hadden je
wiegje weggehaald
ze hadden je
kleertjes weggehaald
alles wat aan jou
herinnerde was weggehaald
maar niemand heeft
het verdriet weggehaald.

  Een oceaan.

Er zit een
oceaan van
tranen in
mij gevangen
en een oneindig
verlangen
verlangen naar
het kind dat
ik verloor op
die warme zomerdag
en daarna
nooit meer zag.

 Op sap.

Aardbeien op sap
kersen op sap
vaders op bier
moeders op tranen.

Na zoveel jaar.

Geluidloos borrelt
het verdriet in
mij omhoog
de tranen drogen
bij mijn ogen
omdat ze
na zoveel jaren
niet meer mogen.