Fantoompijn.

       Stop.

Stop druk daar
nou niet op
blijf af van
die knop
ik zal dan
niet meer
kunnen stoppen
we zullen
allemaal in onze
schoenen soppen
ik zal ter
aarde vallen
en huilen tot we
verdrinken in
mijn tranen
met z n allen.

        Verloren.

De ritselende
bomen vertellen
het elkaar
heel zacht
over het
kleine meisje
waar ik
zo lang
op had gewacht
gevochten heeft ze
en verloren
levenloos is ze
geboren.

      De maan.

De maan
weerspiegeld
vrolijk in
een plas
o,ik wou
dat jij
hier was
misschien
kan ik
hem vragen
om je
op een
manestraal
naar beneden
te dragen
zodat ik
je nog
eenmaal
kan zien
en je
zachtjes
kussen kan
misschien.

     Mokerslag.

Het trof me
als een
mokerslag
toen ik in
een droom
ook jou graf
daar zag
de pijn was
zo immens
overschreden
elke pijngrens
mocht één van
mijn andere
kinderen ook
eerder dan ik
sterven gaan
ik zou het
niet overleven
en terstond
de strijd
opgeven.

     Hitte.

Trillende hitte
hangt boven
het land
alle mensen
naar het strand
geen site s
met gedichten
over dode kindjes,
nee
vandaag even niet,
ging het ook
maar zo met
verdriet.

      Foto.

Ik had gehoopt
op een wonder
maar het is
niet geschied
één klein fotootje
meer vroeg
ik niet
alwetende
doktoren
die zelf nog
nooit een kind
verloren
beslisten
toen was ze
weg voor wij
het wisten.

      In de nacht.

In het donker
van de nacht
kom je binnen
onverwacht
zingt zacht
een liedje
voor mij dan
zodat ik
s morgens
weer verder kan.

    Het album.

Mijn droge
van ontzetting
opengesperde ogen
zagen....
maar hebben
het niet goed
opgeslagen
jou beeltenis
ik zoek
in het album
van mijn verleden
maar weet niet
waar hij
gebleven is.

    Ik wachte.

Ik wachte
en wachte maar
op dat
hete perron
op jou
en wist niet
dat ik jou
alleen maar
in een flits
zou zien
en dat je trein
zonder stoppen
voorbij denderen zou.

     De wind.

De wind
zingt zijn lied
over de
kindertjes
die zijn
en toch
ook weer niet
soms zingt
hij teder
fluisterd zacht
maar dan ineens
bulderd hij weer
zijn verdriet
en onmacht
over het onrecht
hen aangedaan
over waarom ze
zo vroeg
moesten gaan.

     Vleugeltjes.

Je betaalde
een dure prijs
voor je
vleugeltjes van
zonneschijn
benauwdheid
honger
en pijn
toen
mochten ze
van jou
zijn.

       Die dag.

Ik ben
gestorven
op die
warme
augustus
dag,
en geen
mens
die het
zag.

      Verre oorden.

Verloren kinderen
en kleinkinderen
verlies niet te
beschrijven
in woorden
gedachten
zwevend
in verre
oorden.

       Zomer.

De zomer
zal nooit
meer hetzelfde
zijn
terugdenkend
in pijn
mijn logge
zwangere
lichaam voortslepend
het einde
en het begin
mijn stervend
kind
daarbinnen in.

        Herinneringen.


Herinneringen
vervagen
om ze
makkelijker
te dragen
maar soms
ineens haalt
een heldere flits
je uit je doen
van het vreselijke
en de felle pijn
van toen.

        Wonden.

Zout in
mijn wonden
nu ik jou
doodsoorzaak
heb gevonden
we laten ze
nu niet meer
zo lang overtijd
lopen
zout in
mijn wonden.

     Drie.

Als ze zeggen
jullie hebben er
ook maar twee
dan wil ik
schreeuwen NEE
maar ik moet
zwijgen tot
mijn verdriet
ik mag niks
zeggen
je vader
wil dat niet.

    Nooit.

Er zal nooit
iemand naar
jou vragen
je bent alleen
nog maar
verdriet dat
aan mij
blijft knagen
toch ben en
blijf jij ook
mijn kind
wat een ander
daar ook
van vind.

      Het meer.

Aan de oever
van het meer
van geen terugkeer
spelen kindertjes
vrolijk en blij
jij bent vast
ook daarbij
ik sta nog aan
de overkant
starend naar dat
verre strand
maar kom bij je
op een keer
ga naar mijn
meisje klein en teer
naar de overkant
van het meer
van geen terugkeer.