De duisternis in gedachten



wolken dienen zich aan
duister wordend
 
het spookt in mijn gedachten
mijn geest speelt een spelletje
jaren geleden was ik mezelf
maar zelfs toen was ik mezelf niet

ik teer op het oud verleden
zeer en verdriet deed alles mij
probeerde mezelf niet te vergeten
maar het heeft het gewonnen van mij

mijn best doen was niet genoeg
ik was de niet gedrogen was aan de lijn
de wind bleef maar waaien
en ik kon niet meer weg
en had enkel pijn

Mijn kat



Daar lig je dan op de vensterbank.
Je spint en kijkt naar buiten.
Dan besluit je je ogen te sluiten.
 
Je ligt daar zo tevreden.
Je ligt daar zo lief.
Voor mij ben je echt mijn hartendief.
 
Overal ben je alert op.
Altijd maar spelen, dat ben je nooit zat.
Dit is nou mijn kat.

Perfect Romance



In movies, everything seems so perfect
True Love, happiness, romance,
Two persons just meet, talk, eat
And they are in love...

Why can't it be that simple
In real life, the real world
When you meet the one
Love at first sight
Yes, I believe in it
But making it public
Boundaries are rising
Silence, uncertainty, fear

When you've survived this
And met your perfect partner
They run away without notice
Or break up for other reason

Nobody's perfect
Neither am I
Some try to be
But they can't stay

Kan uren op je wachten



wist nog niet
hoe levens konden gaan
ik bleef maar
op zekerheden wachten

het kostte ook veel moed
om chaos op te knappen
in mijn nog prille leventje

maar nu in het heden
kan ik wel uren
op je wachten

ik slaap pas in
als jij in mijn dromen
bent gearriveerd

alleen jij
geeft mij
het gevoel
diep heel diep vanbinnen
dat ik het leven
kan delen
door jouw liefde betoverd

ik houd je stevig vast
in mijn armen
en blijf je liefkozen
tot einder der tijd
voor altijd en eeuwig

ben jij
een stukje van
het leven geworden

bedankt mijn liefste
ik zal je nooit
en dan ook nooit
terleurstellen
of iets onrechtvaardigs
aan doen


liefs

Herinneringen



Herinneringen

 

elke morgen dat gemis

dat mijn hart doet overslaan

mijn onuitgeslapen geest bevriest

me neerslaat als een korenhalm

 

het dagbegin weegt plots een ton

mijn figuur buigt zich diep

voeten kleven aan de vloer

ik kom geen tegel meer vooruit

 

mijn lichaam wil terug

het bed belooft de rust

mijn bevroren kop ontdooit

op tijd om voort te gaan

 

ik zucht, als de rem van een bus

slaag er in te doen wat moet

nu leef ik weer normaal

tot het bed mij jou herinnert

Je stralende gezicht

je stralende gezicht
 
 
er is geen balans op te maken
niets houdt elkaar in evenwicht
de enige activa die ik bezit
ben jij met je stralende gezicht
 
uit de prilheid van lente groende
jij zomer en bloeide beeldschoon
kleurrijk oogde herfst in rijpende oogst
voor koude dagen die om feesten vragen
 
ik heb ooit je hand gepakt
toen ik onomkeerbare liefde zag
het laatste voornemen dat ik toen nog had
was je liefhebben met heel mijn kleine hart
 
dat is gebleven als doel om voor te leven
ook in onthutsende momenten waarin
geven voor even op proef werd gesteld
gezondheid en geluk is het enige dat nu nog telt

De avond der liefde



De avond der liefde

 

De dag is aangebroken,

de avond is gearriveerd,

en jij naast mij,

zacht rustend.

 

Niet in de verte,

doch dichterbij dan ooit

troost je, min je

kalmeer je.

 

Op zo’n soiree van

zielen naast elkaar,

vallend op een lijn,

is het leven aangenaam kalm.

 

Nu besef ik

dat alleen zij

die de liefde ontvangen hebben,

kunnen lieven, troosten en

elkaar koesteren.

 

De kaars aanwezig,

de warmte in de buurt,

het gezang

gaande in de ruimte,

sereen is

de avond der liefde.

Breekbaar



Breekbaar

 

           breekbaar is een laatste strohalm

          hieraan vastklampen helpt niet

          desillusies  zij  wegen zwaarder

          zodra je geen lichtpuntje ziet

 

          sleutels van vele verwachtingen

          zal je zuinig mee om moeten gaan

          strohalmen zijn breekbaar

          teleurstelling kunnen zij niet aan

 

         zo de laatste strohalm zal breken

          je verwachtingen zijn weggevaagd

           is er een sleutel die altijd past

          voor het hart  wat nimmer klaagt

 

            geen strohalm blijkt nog nodig

            voor de mens die liefhebben kan

            met de sleutel die alle harten opent

            breekbaar maar wel ‘n leven lang

Gelukkig Nieuwjaar



nog eventjes en dan is er
alweer een jaar voorbij
tijd houd geen pauze
en staat nimmer stil
om klokslag 12
regent het goede wensen
over en weer
en wij doen hier
heel cliche aan mee 

Gelukkig Nieuwjaar

Het oude jaar is in stijl afgesloten
het nieuwe wordt met kussen ontvangen
De lessen zijn ook dit jaar weer geleerd
 
Ik heb geen speciale voornemens dit jaar
ik wens enkel liefde, vriendschap en geluk
En ook een portie goede gezondheid
 
Ik wil iedereen bedanken om in 2015
een virtuele vriend te zijn, om de vele reacties,
 de steun en moed die ik ontving
 
Ook voor de humor en het warme gevoel
die elk van jullie gaf zonder voorbehoud
Laat ons klinken op de voortzetting ervan in dit nieuw jaar
 
Ik wens iedereen een schitterend 2016
waarin voorspoed en geluk voorop staan
Mogen deze virtuele drie kussen jullie bereiken

De winter nadert

op weiden legt zich vochtig rijm
en nevelsluiers sluipen 's ochtends
reeds over zwart-geploegde akkers
appelbomen treuren 't laatste blad
dat hen van zomer nu nog is gebleven

de stad ligt stil in dageraad
en ademt zacht de nieuwe dag
nog wachten vruchten op hun oogst
de trek naar 't zuiden is in volle gang
slechts kraaien zweven traag over de daken

't begin van winter laat zich voelen
met nachten fris en de verwarming aan
weert herfst zich tegen vorst en wind
over het land drijven de regenwolken
wij dekken ons tegen de koude in

Besneeuwde wegen.

  wat zonlicht door de grijze wolken

   geeft een prachtig beeld  deze dag

   besneeuwde paden gelijk ’n plaatje

   voor kinderpret  met een blijde lach

 

   dit zijn dan ook de unieke dagen

    als sneeuw door zon word verlicht

    hetzij  foto’s maken of  te filmen

   ‘t oog op de  verse sneeuw gericht

 

  jammer van zo veel ongemakken

   files op alle wegen van het land

  ’t blijft een betoverend sprookje

   ’t verkeer loopt helaas uit de hand

 

     de sneeuw glinstert in de bomen

     gelijk een mooie zuivere kristal

     ’n mooie winterdag in December

     waarvan een  foto getuigen zal

 

    kinderen die vandaag genieten

    op de slede 'n een warm gezicht

   ‘n pracht beeld  van december

    ’n witte wereld door zon verlicht

WINTERZON

Als mijn vuur dooft in de winter
en de gemoederen worden mat
het uitzicht is leeg en bleek
vertrek ik, laat ik alles achter
wat ooit groeide en begon
wat leefde en wat was
als het drogen van het gras
in de zinderende hitte van de zon
tot stro als het laatste sprankje
hoop dat gloort in het sterven
van uitblinkende gedachten
ontbreken mij de krachten
om verder te kunnen gaan
waar sterren aan de hemel staan
en ik, ik verlies weer het verband
zoekend wat in mij nog brandt
het is dat jij wel verder kon
ik heb nog slechts de winterzon

Reis naar de stilte.



Reis naar de stilte
 
Als je mij toelaat, in droomwereld
of niet geveinsde werkelijkheid
reizen we samen naar de stilte
onder bloesem van de vlierstruik
ruiken we adem van zomerse wind
zonder verstandelijke conflicten
of kleerscheuren van liefde
graven we rivieren om te bevaren
onze jeugdigheid en eerlijk streven
begraven we liefde om te bewaren
als een schat voor later leven
 
en je kust mij plotseling
vol op de mond, als ik niet aarzel
vallen ook de laatste woorden
op de zachte zwijgende grond
waar de stilte al eeuwen bestond.

De Stad



Velen mensen lopen er in het rond
Mannen, vrouwen, met haar in kleuren zwart, bruin en blond..
Winkels in en winkels uit
De Fanfare die langskomt speelt hun muziek luid
Terrasje met mooi weer
Lekker binnen zitten met regen
In de stad is altijd wat te doen!!

Mijn onrust zoekt in december

December maakt zich van de
jaargang los, maar kwade
trouw is niet aan de orde.
De vraag wat geweest is of
zal worden gloeit na als een
rode blos.

Er daalt een blad naar het
afwachtend mos, omdat hier
en daar het loof verdorde.
Na december gaan de trossen
los, op de vlucht gejaagd
voor de oude woeste horde.

Er komt in mij een vreemd
soort onbehagen. Een diep
in mij knagend gevoel. Dat
de poort opent naar nieuwe
vragen. Mijn onrust zoekt in
december doel.

Maar in de schaduw van het
oude jaar verlang ik naar
december's lichte dagen.
Antwoorden liggen nu niet
klaar; december laat nog
heel wat vragen.

December, lichtjes in een
donker bos. Schaduw houdt
mij niet gevangen. Ik richt
mij op vanuit het mos. Het
nieuwe jaar doet mij verlangen.

Onder een dennenboom houd ik
stand; hoewel wat groen reeds in
mij verdorde. Ver verwijderd van
het vijandig land ben ik niet bang
voor de oude woeste horde.

Kattenvrouwtje



je dribbelt de hele dag
achter me aan
kijkt bij alles
nieuwsgierig wat ik doe
 
aait m'n gezicht
drukt je neusje
tegen mijn neus
en geeft warmte
 
valt in onbewaakte
momenten
met grof klein geweld
mijn tenen of haren aan
 
komt 's ochtends
op me af rennen
opgetogen
verwachtend
 
komt 's middags
in de holte
van mijn arm
een slaapje doen
 
't Is eigenlijk
- beetje onverwacht -
nog veel gezelliger
dan ik had gedacht
 
als heel klein bolletje
kwam je hier aan
schreeuwend om
- denk ik - je moeder
 
en na een paar dagen
onder de bank
te hebben gebivakeerd
kregen we je vertrouwen
 
met als gevolg...
 
je dribbelt de hele dag
achter me aan
waar ik werk, loop jij
waar ik zit, slaap jij
 
en ik
- zéker nooit gedacht -
klets en knuffel maar raak
 
geen seconde spijt
van een piepklein katje
dat langzaamaan
al wat groter wordt.

Elegantie




vol overgave
offer ik
mijn verrijkt hart
aan jou

ben jij de schaduw
van elke voetstap
die ik verzet
op het witte glanzende strand

zo kleurt mijn
donker bestaan
weer op

door jouw elagantie
en charme
zo vallen
de druppels
van verrukking

in onze blauwe oceaan
van tevredenheid