Maandag 12 februari 2007
Thuis
dan kijkt thuis
me in de ogen
raar gevoel
bekruipt mijn maag
regelmaat is verdwenen
planning weet het niet
schema vindt geen weg
weekend is als elastiek
rekbaar
duurt een eeuwigheid
mooi is slechts van korte duur
werkelijkheid weer zo dichtbij
verder ga ik
ik kan niet anders
maar onrust knaagt
ik zie hoe het jonge leven
grabbelt in zijn onkunde
en kiezen moeilijk
moeilijk maakt
ochtend opent ogen mooi geweest zegt vaarwel een zee van rust welgekomen verwarde gedachten van kan niet meer pluk ik uit mijn bestaan even …
ochtend
opent ogen
mooi geweest
zegt vaarwel
een zee van rust
welgekomen
verwarde gedachten
van kan niet meer
pluk ik uit mijn bestaan
even afscheid nemen
in mijn handen
ga nu maar
waaien weg
met de noordenwind
nog even
zee van water
verre horizon
golven beuken op het strand
straks staat thuis
weer op mij te wachten
voel een dromerig verlangen
zie hoe
muren binnen baden
in een stille rust
strooi mijn droom
in alle hoeken van het huis
na een weekendje weg aan zee
op een dag breekt het geduld
je laat de boel ontploffen
vonken springen in het wilde weg
vuurwerk knettert met zijn woorden
het zo lang steeds kalm blijven
barst in duizend stukken uit elkaar
tot je angstig naar jezelf kijkt
de schrik klopt bonkend in je hart
die rare ik - je kent ze niet
wat doe je daar nu mee
schuldgevoelens druipen van je af
en je kruipt verlegen in je schelp
© Merel
Donderdag 8 februari 2007
bijna stoorde ik de stilte geluidloos lag hij te genieten onder het sneeuwwit tapijt vol vreugde zette ik de eerste stappen mijn afdruk ston…
bijna stoorde ik de stilte
geluidloos lag hij te genieten
onder het sneeuwwit tapijt
vol vreugde zette ik de eerste stappen
mijn afdruk stond getekend in de sneeuw
hoe wist ik dat hij daar rustte
ik trapte bijna op het deken
waaronder hij behoedzaam
zijn slaap had neergelegd
gelukkig zag ik net op tijd
hoe een krans van nevelslierten
het plekje aan me toonde
mijn adem stokte even
verschrikt zette ik een stap terug
maar alles bleef in al zijn eenvoud prachtig
dit winters tafereel van kant geweven draden
en bomen met een witte mantel
bleef in alle stilte verder leven
© Merel
ook al was het midden winter toch dacht ze aan begraven want na hem kwam de lente met af en toe reeds warme dagen ze hield van warmte op de …
ook al was het midden winter
toch dacht ze aan begraven
want na hem kwam de lente
met af en toe reeds warme dagen
ze hield van warmte op de blote huid
en bruine benen in een zomerrokje
maar vooral dacht ze aan iets heel bijzonders
bijna dagelijks reed ze langs de gesloten poort
vol ongeduld wachtte ze op de eerste lentezon
dan stond "open" weer in grote letters voor de deur
ze kon bijna niet wachten
want ijsjes eten deed haar nu reeds likkebaarden
het kon niet vlug genoeg weer lente zijn
© Merel
mijn wiegenvrouw ik had een droom vannacht weet dat jij het zult begrijpen mijn horizon was mijlen ver ik kon hem niet meer grijpen er was e…
mijn wiegenvrouw
ik had een droom vannacht
weet dat jij het zult begrijpen
mijn horizon was mijlen ver
ik kon hem niet meer grijpen
er was een schitterend licht
ik werd heel warm vanbinnen
de chaos in mijn hoofd
viel als stukken uit elkaar
ik kon weer van vooraf aan beginnen
mijn wiegenvrouw
die droom maakt me weer wat sterker
ontroering steelt bij mij een traan
misschien ben ik nu een stapje verder
© Merel
mijn wiegenkind ik wil wel met je huilen maar als we samen tranen stromen doet pijn nog veel intenser pijn veel liever neem ik je met je han…
mijn wiegenkind
ik wil wel met je huilen
maar als we samen tranen stromen
doet pijn nog veel intenser pijn
veel liever neem ik je met je hand
zoek voor jou een lieve lach
en leer je stilstaan
bij de kleine dingen van het leven
© Merel
vandaag speciale actie kom de gedichten lezen stond geschreven op een spandoek aan de brug van het station een waslijn van gedichten vrolijk…
vandaag speciale actie
kom de gedichten lezen
stond geschreven
op een spandoek
aan de brug
van het station
een waslijn van gedichten
vrolijk bengelend
met knijpers
die kleur bekenden
het huis bloosde
sierlijk versierd
en het gedicht genoot
nooit gedacht
dat ze
(maar wat zag ze plots - ook jij )
tussen andere dichters
beroemd en oh zo groot
mee mocht wapperen
aan de Sara koord
© Merel
vandaag zoekt woorden vindt geen gedicht kijkt omhoog een merel vliegt niet meer blijft zweven in haar mijmeringen midden in het zijn even s…
vandaag
zoekt woorden
vindt geen gedicht
kijkt omhoog
een merel vliegt niet meer
blijft zweven in haar mijmeringen
midden in het zijn
even stilstaan
kijken hoe het was
achterwaarts vliegen
gaat niet meer
enkel verder met de tijd
wil nog groeien
zaadjes pikken
proeven van het echte leven
spreidt de vleugels
vliegt vooruit
vol zelfvertrouwen naar de zon
op de tonen van de nieuwe dag
hoopt ze dat de mens haar ziet
© Merel
mijn wiegenvrouw laten we niets verzwijgen hoop heeft zich vastgeroest in de ankers van de werkelijkheid toch ben ik niet zo somber als je d…
mijn wiegenvrouw
laten we niets verzwijgen
hoop heeft zich vastgeroest
in de ankers van de werkelijkheid
toch ben ik niet zo somber als je denkt
alleen af en toe voelt het zo moeilijk
dan proef ik zilte tranen van de pijn
en wiegenvrouw
soms doet het zeer
als mijn verwerken weer wat groeit
© Merel
Donderdag 1 februari 2007
mijn wiegenkind ik blijf in jou geloven weet het wel het is zo moeilijk om je te begrijpen gisteren schreef ik nog een gedicht misschien moe…
mijn wiegenkind
ik blijf in jou geloven
weet het wel
het is zo moeilijk
om je te begrijpen
gisteren schreef ik nog een gedicht
misschien moet je het eens lezen
het spreekt van helderblauw
en weet je dag te kleuren
zodat het spookbeeld
somber is zijn naam
verdoemd is tot verdwijnen
mijn wiegenkind
als ik je nu eens hoop kon geven
© Merel
mijn wiegenvrouw
kon ik je maar geloven
verkrampt kijk ik naar omhoog
tel dertien zwarte kraaien in de lucht
ze prikken in mijn witte luchtballon
krassen dreigend naar de wolken
klanken doorspekt met zo veel pijn
halt roep ik naar mijn oren
mijn God, ik wil het niet meer horen
mijn wiegenvrouw
ken je de chaos in mijn hoofd
ze maakt het duister nog eens zo duister
ze botst zo met mijn anders zijn
en kronkelt van verlangen
niet begrijpend waarom gewoon niet in me woont
mijn wiegenvrouw
ik wil wel maar ik weet niet hoe
mijn wiegenkind ik neem je in mijn armen wiege-troost je door de nieuwe dag verkrampt komt weer tot leven pijn mag in de vuilnisbak mijn wie…
mijn wiegenkind
ik neem je in mijn armen
wiege-troost je door de nieuwe dag
verkrampt komt weer tot leven
pijn mag in de vuilnisbak
mijn wiegenkind
luister naar het klankenspel
de merel wiege-zingt voor jou een lied
ik geef je vleugels van aanvaarden
laat je vliegen ver weg van het verdriet
mijn wiegenkind
ik teken voor jou een regenboog
hij wiege-kleurt voor jou een leven
vergeet het duister en de droefenis
en pluk de stralen van de nieuwe dag
mijn wiegenkind
wees maar niet bang
ik wiege-wieg je in je boze droom
we springen door de horizon
en drinken van het helder licht
ken je bang hij staat daar om de hoek te wachten zwaait enthousiast naar mij zijn verlangen druipt van hem af wat doe ik ermee kan ik hem aa…
ken je bang
hij staat daar om de hoek te wachten
zwaait enthousiast naar mij
zijn verlangen druipt van hem af
wat doe ik ermee
kan ik hem aan of ben ik veel te zwak
stapvoets ga ik naar hem toe
hij glundert van plezier
nog even maar,en dan . . .
plots ren ik weg, heel ver weg van hem
want ik ben bang, ja veel te bang
doodse stilte op het krakend veld waar voetstappen de herinnering achterlaten van de huivering wekkende taferelen beelden priemen in de ogen…
doodse stilte op het krakend veld
waar voetstappen de herinnering achterlaten
van de huivering wekkende taferelen
beelden priemen in de ogen
nu ze de poort van Auschwitz de rug toekeren
stilaan komt de fluister terug
de gruwel van afgeschoren mensenhaar
de torenhoog opeengestapelde brillen
laten de emoties praten
en brengen kilte in het mensenhart
nu nog vertelt een ex-gevangene zijn verhaal
straks zijn het alleen de barakken die nog spreken
maar pagina tien in het geschiedenisboek
is plots meer dan zomaar een geschreven blad
geschreven naar aanleiding van een
krantenartikel op 24-01-07
(Jongeren bezoeken Auschwitz . . . )
je kunt me niet meer raken al je slechtnieuws pijlen vliegen nu terug naar het land van ergernis ik heb een schild van onzichtbaar staal ge…
je kunt me niet meer raken
al je slechtnieuws pijlen
vliegen nu terug naar
het land van ergernis
ik heb een schild van
onzichtbaar staal gekocht
ben er voorzichtig ingekropen
zie maar hoe ik lach en leef
vrolijk dansend in het avondrood
wil niet meer horen wat zo kwetst
en me doet verlangen naar de nacht
wil dat je denkt dat ik geniet
en me laat gaan in dit bijzonder spel
je ziet gelukkig niet hoe ik komedie speel
daarvoor is mijn schild mijn beste vriend
wat ik diep vanbinnen in me voel
dat weet alleen mijn echte ik
waarom spookt door de kamer met witte lakens van geen antwoord hij blijft plagend rond je fladderen laat je denken niet meer los de vraag zw…
waarom spookt door de kamer
met witte lakens van geen antwoord
hij blijft plagend rond je fladderen
laat je denken niet meer los
de vraag zweeft naar het weten
schudt vol ongeloof zijn hoofd
waarom wordt een niet begrijpen
verdriet krijgt hier vrij spel
het gebeuren probeert te verwerken
waarom krijgt geen zekerheid
Donderdag 25 januari 2007
je ogen zagen witte sneeuw je oren waren zo verbaasd het tegendeel te horen de dag was winters koud de grond zo hard gewoon zwart grijs de w…
je ogen zagen witte sneeuw
je oren waren zo verbaasd
het tegendeel te horen
de dag was winters koud
de grond zo hard
gewoon zwart grijs
de woorden die ik zei
braken bijna in twee
het was zo pijnlijk moeilijk
en ontzettend zwaar
om het ongelijk
tot bij jou te brengen
nu hij zich neervlijde in de zetel van de rust schopte hij opgelucht zijn schoenen uit en ademde de lucht van het bekende dromenland kwam he…
nu hij zich neervlijde in de zetel van de rust
schopte hij opgelucht zijn schoenen uit
en ademde de lucht van het bekende
dromenland kwam hem halen
en suste hem in het goed gevoel
zodat hij veilig sliep in het warme bed
tot plots ontwaken naast hem stond
hoor je wat ik hoor ?
vroeg wakker maken
bonzend hoorde hij het lawaai
in zijn schoenen stappen
de voeten holden vliegensvlug
en het lichaam kon niet anders dan volgen.
hij moest wel mee, willen of niet
de weg terug naar het onbekende
ik hield van jou het klinkt cliché maar toch ik had je lief je was mijn redder in de nood de trooster van mijn boze dromen verzorgde vol lie…
ik hield van jou
het klinkt cliché
maar toch ik had je lief
je was mijn redder in de nood
de trooster van mijn boze dromen
verzorgde vol liefde mijn kapotte knie
en hoe dikwijls maakte je niet speciaal voor mij
gebakken aardappeltjes met tonijn
je hielp me als het nodig was
zo veel deed je voor mij
maar vooral was je mijn moeder
nu ik zelf moeder ben
denk ik nog veel meer aan jou
ik mis je iedere dag
en heel soms vraag ik me af
hield ik wel genoeg van jou
misschien deed ik je wel eens pijn
dacht ik het beter te weten
zei ik je niet genoeg "ik zie je graag"
nu mijn hart schreeuwt om het jou nog eens te zeggen
weet ik niet of mijn woorden een bootsman vinden
want veel te vroeg ben je aan de overkant gaan wonen
voor mijn moeder die vandaag 77 jaar zou worden
2 reacties op dit bericht
je wordt steeds beter
Lieve Merel, fijn weekend gehad aan zee meidje? Je gedichten worden nog steeds beter en mooier...proficiat hoor!! Mail je me nog? Veel liefs en een kus van Rozemarijn xxhallo
en Dikke knuffel van Lipske!