Maandag 22 januari 2007
Morgen
morgen
klinkt bang
komt zo angstig dichterbij
lang geleden
boorde hoop zich in de grond
maar toch
je weet maar nooit
morgen
komt witte jas je halen
krampachtig wacht je in de gang
tussen andere verwrongen gestalten
angstzweet neemt zijn zakdoek
klamme handen worden drooggewreven
morgen
weeft zijn herinnering
neemt je mee naar die allereerste keer
bonkend hart brengt je terug in het heden
en wacht tot morgen die dame je vertelt
wat je zelf reeds heel goed beseft
in je herinnering ging je terug naar die allereerste keer je zag het beeld alsof het pas gebeurde een doodgewone lentedag auto's snelden lan…
in je herinnering ging je terug
naar die allereerste keer
je zag het beeld alsof het pas gebeurde
een doodgewone lentedag
auto's snelden langs de wegen
jij was een van hen
een vrouw hing de was aan de draad
bloesems pronkten in het nieuw
hoop was nog voor even je passagier
op de terugweg haastte de vrouw
zich om het wasgoed af te nemen
je pijn regende tranen uit de lucht
die lange sombere gang met stoelen in het bruin het bang dat naast de mensen zit komt weer wat dichterbij nog even en dan komt ze de vrouw i…
die lange sombere gang
met stoelen in het bruin
het bang dat naast de mensen zit
komt weer wat dichterbij
nog even en dan komt ze
de vrouw in haar witte jas
heel kleintjes zit hij daar te wachten
tot haar stem zachtjes tot hem spreekt
was hij maar haar uitverkoren favoriet
nu ze heel diep in zijn ogen kijkt
helaas hij is er eentje van de zovelen
en denkt waarom in hemelsnaam juist ik
Lieve A. , speciaal voor jou omdat vandaag naar jarig smaakt in de voltooid verleden tijd en het lichaam voorgoed v…
Lieve A. , speciaal voor jou
omdat vandaag naar jarig smaakt
in de voltooid verleden tijd
en het lichaam voorgoed verdween
wil ik je even zeggen
er is de ziel die bij je blijft
misschien in een witte vlinder
of zo maar gewoon een heel speciaal gevoel
geloof me
hij is heel dicht bij jou
omdat vandaag het gemis
zo heel intens zal knagen
het verdriet zijn pijn laat proeven
en herinneringen worden opgegraven
wil ik je even zeggen
je bent niet heel alleen
wat je voelt kan ik niet echt weten
maar op deze heel speciale dag
leef ik met je mee
Donderdag 18 januari 2007
het kan gebeuren op een doodgewone dag (en achteraf denk je waarom nu juist op dat moment) dan sta je op met een goed gevoel je springt in d…
het kan gebeuren op een doodgewone dag
(en achteraf denk je waarom nu juist op dat moment)
dan sta je op met een goed gevoel
je springt in de zotte kleren
en het lijkt alsof
neen echt
je voelt je een heel klein beetje gek
je maakt van die rare sprongen
probeert een gat te boksen in de lucht
je koopt blits gekleurde luchtballonnen
zie ze vliegen naar die malle zon
je stille ik blijft heel verlegen
deftig naast je ik-je staan
ze probeert je te volgen maar aarzelt even
en jij maakt van die tuimelingen en bent weg
je praat over kilometers vreten
in je gekke bui zie je applaus mannetjes langs de baan
ze roepen en ze schreeuwen
maken je gewoonweg superactief
maar eentje staat met beide voeten op de grond
blijft nuchter en zegt al lachend
je lijkt wel knettergek
een moeder is ten einde raad moe gestreden veel zorg gedragen vlucht ze in de nacht het huis blijft heel alleen ze schreeuw verdriet echo …
een moeder
is ten einde raad
moe gestreden
veel zorg gedragen
vlucht ze in de nacht
het huis blijft heel alleen
ze schreeuw verdriet
echo kotst in haar gelaat
pijn verkrampt zo van de pijn
een moeder
denkt ik kan niet meer
genoeg gemoederd
ik sta nu even stil
adem hijgt en loopt haar achterna
ze voelt zich zo belazerd
de foute genen beschuldigen haar
een moeder
hapt naar adem
en gaat de weg terug
pijn blijft in haar buurt
een moeder
dapper gaat ze verder
en droomt een droom
een stille lach speelt met haar pijn
wat in de herinnering blijft plakken zijn de flarden van paniek ogen schieten uit de kast en rollen als verdwaasde bollen op de grond wilde …
wat in de herinnering blijft plakken
zijn de flarden van paniek
ogen schieten uit de kast en rollen
als verdwaasde bollen op de grond
wilde man schreeuwt onmacht uit
en handen slaan in het wilde weg
de kleur heeft zich vergist, grijs grauw
en dan weer wit , vreemde dingen
spoken in zijn hoofd
het voelt als ontploffen
en snerpende klanken
gillen : stop - ik kan niet meer
uitgeput ligt hij in een plas van zilte tranen
ogen kruipen in het lichaam
en de rust likt aan zijn wonden
een mereltje zat stil te dromen
floot niet meer het merellied
merels vlogen om haar heen
ik ben het liefst alleen,
was de fluister van haar zang
ze voelde zich zo kleintjes
doodgewoon en ook een beetje bang
het nest had ze reeds verlaten
nu begreep ze het niet meer
een wijze merel met de vleugels van geduld
had voor haar een lied gefloten
een zang vol van begrijpen
het weten van de pijn
mereltje voelde warmte branden
stil en aarzelend, maar met hoop
floot ze plots haar merellied
in een gouden kader boven op het dressoir pronkt het verlangen soms blijft ze even staan kijkt met fonkelende ogen in de blik van het gevoel…
in een gouden kader
boven op het dressoir
pronkt het verlangen
soms blijft ze even staan
kijkt met fonkelende ogen
in de blik van het gevoel
en fantaseert stukken
uit het leven waar ze
zo intens van droomt
een stil gefluister
hoop die eenzaam groeit
ontsteekt bij haar een vonk
bij het licht van het vuur
dat eeuwig brandt
zal ze blijven wachten
tot het verlangen voor haar
zijn liefdessymfonie zal spelen
dadelijk, duurt maar heel even voor jou is dadelijk niet vanzelfsprekend je begrijpt het niet je hoofd met prikkels draaiend in het rond kan…
dadelijk,
duurt maar heel even
voor jou is dadelijk
niet vanzelfsprekend
je begrijpt het niet
je hoofd met prikkels
draaiend in het rond
kan het geen plaatsje geven
ik moet voor jou hokjes bouwen
hokjes met nu zus en dan weer zo
klokjes in de hokjes die je zeggen
dadelijk wordt nu , niet straks of dan
soms raak je in paniek
als het me niet lukt
en dadelijk uit mijn mond komt rollen
Ik probeer het wel
maar alles in je hokjes zetten
is zo moeilijk
en soms vergeet ik het al eens
ze had echt gedacht dat het huis vol belangstelling op haar stond te wachten maar aan de drempel zag ze reeds hoe de deurmat met grote afgev…
ze had echt gedacht
dat het huis vol belangstelling
op haar stond te wachten
maar aan de drempel
zag ze reeds hoe de deurmat
met grote afgeveegde letters
geen interesse schreef
meeleven had zich van deur vergist
misschien was hij toevallig bij de buren
de voegen sprongen uit de vergeten woorden
en stilte was zo akelig dichtbij
de woning met zijn hart van steen
voelde koud en kil
zelfs ijskoude klanken
deden alsof er niets was geweest
toch was er iemand
die haar met een glimlach begroette
heel toevallig
toen ze in de spiegel naar het zelfvertrouwen keek
© Merel
Donderdag 11 januari 2007
ze ontmoette plankenkoorts in het rek tussen de warme spijzen een heet gevoel steeg haar naar het hoofd vuurrood kleurde snel de wangen klam…
ze ontmoette plankenkoorts
in het rek tussen de warme spijzen
een heet gevoel steeg haar naar het hoofd
vuurrood kleurde snel de wangen
klam zweet plakte in haar handen
bibberend stond ze bijna niet meer op haar benen
met fluister stem sprak ze de menigte toe
ze zag het allemaal gebeuren
als in een boze droom
nog even en de grote deur ging open
dan gooide ze zich voor de leeuwen
ze had er zelf voor gekozen
maar waarom ging het zelfvertrouwen op de loop
of groeide ze nog een beetje
een heel klein beetje was reeds genoeg
omdat je de stilte laat groeien en ik me geborgen weet hier binnen in je huis adem ik een nieuw begin omdat ik woorden zeggen mag ook al spr…
omdat je de stilte laat groeien
en ik me geborgen weet
hier binnen in je huis
adem ik een nieuw begin
omdat ik woorden zeggen mag
ook al spreken ze verdriet
en je me weet te sussen
nestel ik me in de troost
omdat ik naar je luister
er ook voor jou kan zijn
en ik je zon zoek achter de wolken
wordt het nooit echt duister
omdat we kunnen lachen
soms ook eens huilen
omdat we kunnen zwijgen
soms ook eens gekken
weten we
dit moet wel vriendschap zijn
wat als je begint na te denken en je voelt dat je gedachten zo verwarrend zijn niet te vergelijken met die van iemand anders je probeert je …
wat als je begint na te denken
en je voelt dat je gedachten
zo verwarrend zijn
niet te vergelijken
met die van iemand anders
je probeert je in te leven
in de gevoelens van het beleven
maar ze botsen met je zijn
en kwetsen je
met de vleugels van de pijn
je raakt verstrikt in het onbegrepen zijn
loopt verloren rond
en praat op hol geslagen woorden
kon je alles maar begraven
verpletteren tot fijn gemalen spijs
ergens zoek je naar een plantje
dat wortel schiet in het begrip
je droomt van vruchten plukken
en begrijpen hoe de wereld rondom je draait
ze kruipt in de verveling
starend naar de blanco beelden
van nog te plannen tijd
het stille ronken van de dag
ademt verwarde klanken
en laat het plan ontsporen
dat ze in stilte had gesmeed
ze telt de uren van het licht
het duurt nog veel te lang
voordat ze in het web
van de duisternis mag kronkelen
als donker dan eindelijk donkert
sluit ze het boek van de verloren dag
en droomt ze het verhaal van Tristesse
ik spring over de verbazing struikel bijna in het verwonderd kijken zie een witte vlinder hij vliegt van bloem naar bloem vergeten was ik ho…
ik spring over de verbazing
struikel bijna in het verwonderd kijken
zie een witte vlinder
hij vliegt van bloem naar bloem
vergeten was ik
hoe een bloem kon bloeien
en een vlinder zo maar vlinder zijn
mijn ik streelt de dageraad
zo blij dat ik weer leven mag
genoeg, zei het hart, ik stop er mee ik voel me koud en leeg ik wil niet meer blijf, zei de liefde, ik ben niets als je niet leeft ik heb je…
genoeg, zei het hart,
ik stop er mee
ik voel me koud en leeg
ik wil niet meer
blijf, zei de liefde,
ik ben niets als je niet leeft
ik heb je nodig, zei het verdriet,
wat doe ik hier nog zonder jou
ga niet weg, smeekte de pijn,
je bent het die weet hoe ik me voel
doe dat niet, zei het geluk
mijn thuis is diep in jou
hoe kan ik nog verlangen, vroeg het verlangen
jij en ik , wij zijn toch een
het hart wist niet wat hij hoorde,
begon zowaar te blozen
en wist dat hij niet weg kon gaan
vanochtend ben ik opgestaan met een gevoel van leegte het was alsof er iets ontbrak, kon echt niet zeggen wat ik zocht, ja tot vervelends to…
vanochtend ben ik opgestaan
met een gevoel van leegte
het was alsof er iets ontbrak,
kon echt niet zeggen wat
ik zocht, ja tot vervelends toe,
maar kon het echt niet vinden
de dag duurde zo ontzettend lang,
en ergens maakte het me wat bang
tot ik plotseling ontdekte
hoe het nu verder moest
gisteren was gisteren, is voorgoed voorbij
gisteren is leegte, daar heb je niets meer aan
je kunt beter in het heden leven
want voor je het weet is het gedaan
ik dacht heel even de mooiste parels zoek ik uit voor jou de zon geeft ze een glans een fonkelende straal een schitter lijk je ogen van voor…
ik dacht heel even
de mooiste parels
zoek ik uit voor jou
de zon geeft ze een glans
een fonkelende straal
een schitter lijk
je ogen van voorheen
ik dacht heel even
de mooiste twee
die schenk ik jou
misschien gebeurt er een wonder
en worden je parels - ja je weet maar nooit
ik dacht heel even,
ach weet je wat, ik denk niet meer
ik heb niets aan een sprookje
nieuw
zo pril
en onbeschreven
groei maar
even dicht bij mij
behoedzaam
open ik mijn handen
laat je vliegen
met de vleugels
van een nieuwe start
sprakeloos
kijk ik
naar je toekomst
verlangend
naar wat warmte
voor de ziel
