Maandag 15 januari 2007
Mereltje
een mereltje zat stil te dromen
floot niet meer het merellied
merels vlogen om haar heen
ik ben het liefst alleen,
was de fluister van haar zang
ze voelde zich zo kleintjes
doodgewoon en ook een beetje bang
het nest had ze reeds verlaten
nu begreep ze het niet meer
een wijze merel met de vleugels van geduld
had voor haar een lied gefloten
een zang vol van begrijpen
het weten van de pijn
mereltje voelde warmte branden
stil en aarzelend, maar met hoop
floot ze plots haar merellied
in een gouden kader boven op het dressoir pronkt het verlangen soms blijft ze even staan kijkt met fonkelende ogen in de blik van het gevoel…
in een gouden kader
boven op het dressoir
pronkt het verlangen
soms blijft ze even staan
kijkt met fonkelende ogen
in de blik van het gevoel
en fantaseert stukken
uit het leven waar ze
zo intens van droomt
een stil gefluister
hoop die eenzaam groeit
ontsteekt bij haar een vonk
bij het licht van het vuur
dat eeuwig brandt
zal ze blijven wachten
tot het verlangen voor haar
zijn liefdessymfonie zal spelen
dadelijk, duurt maar heel even voor jou is dadelijk niet vanzelfsprekend je begrijpt het niet je hoofd met prikkels draaiend in het rond kan…
dadelijk,
duurt maar heel even
voor jou is dadelijk
niet vanzelfsprekend
je begrijpt het niet
je hoofd met prikkels
draaiend in het rond
kan het geen plaatsje geven
ik moet voor jou hokjes bouwen
hokjes met nu zus en dan weer zo
klokjes in de hokjes die je zeggen
dadelijk wordt nu , niet straks of dan
soms raak je in paniek
als het me niet lukt
en dadelijk uit mijn mond komt rollen
Ik probeer het wel
maar alles in je hokjes zetten
is zo moeilijk
en soms vergeet ik het al eens
ze had echt gedacht dat het huis vol belangstelling op haar stond te wachten maar aan de drempel zag ze reeds hoe de deurmat met grote afgev…
ze had echt gedacht
dat het huis vol belangstelling
op haar stond te wachten
maar aan de drempel
zag ze reeds hoe de deurmat
met grote afgeveegde letters
geen interesse schreef
meeleven had zich van deur vergist
misschien was hij toevallig bij de buren
de voegen sprongen uit de vergeten woorden
en stilte was zo akelig dichtbij
de woning met zijn hart van steen
voelde koud en kil
zelfs ijskoude klanken
deden alsof er niets was geweest
toch was er iemand
die haar met een glimlach begroette
heel toevallig
toen ze in de spiegel naar het zelfvertrouwen keek
© Merel
Donderdag 11 januari 2007
ze ontmoette plankenkoorts in het rek tussen de warme spijzen een heet gevoel steeg haar naar het hoofd vuurrood kleurde snel de wangen klam…
ze ontmoette plankenkoorts
in het rek tussen de warme spijzen
een heet gevoel steeg haar naar het hoofd
vuurrood kleurde snel de wangen
klam zweet plakte in haar handen
bibberend stond ze bijna niet meer op haar benen
met fluister stem sprak ze de menigte toe
ze zag het allemaal gebeuren
als in een boze droom
nog even en de grote deur ging open
dan gooide ze zich voor de leeuwen
ze had er zelf voor gekozen
maar waarom ging het zelfvertrouwen op de loop
of groeide ze nog een beetje
een heel klein beetje was reeds genoeg
omdat je de stilte laat groeien en ik me geborgen weet hier binnen in je huis adem ik een nieuw begin omdat ik woorden zeggen mag ook al spr…
omdat je de stilte laat groeien
en ik me geborgen weet
hier binnen in je huis
adem ik een nieuw begin
omdat ik woorden zeggen mag
ook al spreken ze verdriet
en je me weet te sussen
nestel ik me in de troost
omdat ik naar je luister
er ook voor jou kan zijn
en ik je zon zoek achter de wolken
wordt het nooit echt duister
omdat we kunnen lachen
soms ook eens huilen
omdat we kunnen zwijgen
soms ook eens gekken
weten we
dit moet wel vriendschap zijn
wat als je begint na te denken en je voelt dat je gedachten zo verwarrend zijn niet te vergelijken met die van iemand anders je probeert je …
wat als je begint na te denken
en je voelt dat je gedachten
zo verwarrend zijn
niet te vergelijken
met die van iemand anders
je probeert je in te leven
in de gevoelens van het beleven
maar ze botsen met je zijn
en kwetsen je
met de vleugels van de pijn
je raakt verstrikt in het onbegrepen zijn
loopt verloren rond
en praat op hol geslagen woorden
kon je alles maar begraven
verpletteren tot fijn gemalen spijs
ergens zoek je naar een plantje
dat wortel schiet in het begrip
je droomt van vruchten plukken
en begrijpen hoe de wereld rondom je draait
ze kruipt in de verveling
starend naar de blanco beelden
van nog te plannen tijd
het stille ronken van de dag
ademt verwarde klanken
en laat het plan ontsporen
dat ze in stilte had gesmeed
ze telt de uren van het licht
het duurt nog veel te lang
voordat ze in het web
van de duisternis mag kronkelen
als donker dan eindelijk donkert
sluit ze het boek van de verloren dag
en droomt ze het verhaal van Tristesse
ik spring over de verbazing struikel bijna in het verwonderd kijken zie een witte vlinder hij vliegt van bloem naar bloem vergeten was ik ho…
ik spring over de verbazing
struikel bijna in het verwonderd kijken
zie een witte vlinder
hij vliegt van bloem naar bloem
vergeten was ik
hoe een bloem kon bloeien
en een vlinder zo maar vlinder zijn
mijn ik streelt de dageraad
zo blij dat ik weer leven mag
genoeg, zei het hart, ik stop er mee ik voel me koud en leeg ik wil niet meer blijf, zei de liefde, ik ben niets als je niet leeft ik heb je…
genoeg, zei het hart,
ik stop er mee
ik voel me koud en leeg
ik wil niet meer
blijf, zei de liefde,
ik ben niets als je niet leeft
ik heb je nodig, zei het verdriet,
wat doe ik hier nog zonder jou
ga niet weg, smeekte de pijn,
je bent het die weet hoe ik me voel
doe dat niet, zei het geluk
mijn thuis is diep in jou
hoe kan ik nog verlangen, vroeg het verlangen
jij en ik , wij zijn toch een
het hart wist niet wat hij hoorde,
begon zowaar te blozen
en wist dat hij niet weg kon gaan
vanochtend ben ik opgestaan met een gevoel van leegte het was alsof er iets ontbrak, kon echt niet zeggen wat ik zocht, ja tot vervelends to…
vanochtend ben ik opgestaan
met een gevoel van leegte
het was alsof er iets ontbrak,
kon echt niet zeggen wat
ik zocht, ja tot vervelends toe,
maar kon het echt niet vinden
de dag duurde zo ontzettend lang,
en ergens maakte het me wat bang
tot ik plotseling ontdekte
hoe het nu verder moest
gisteren was gisteren, is voorgoed voorbij
gisteren is leegte, daar heb je niets meer aan
je kunt beter in het heden leven
want voor je het weet is het gedaan
ik dacht heel even de mooiste parels zoek ik uit voor jou de zon geeft ze een glans een fonkelende straal een schitter lijk je ogen van voor…
ik dacht heel even
de mooiste parels
zoek ik uit voor jou
de zon geeft ze een glans
een fonkelende straal
een schitter lijk
je ogen van voorheen
ik dacht heel even
de mooiste twee
die schenk ik jou
misschien gebeurt er een wonder
en worden je parels - ja je weet maar nooit
ik dacht heel even,
ach weet je wat, ik denk niet meer
ik heb niets aan een sprookje
nieuw
zo pril
en onbeschreven
groei maar
even dicht bij mij
behoedzaam
open ik mijn handen
laat je vliegen
met de vleugels
van een nieuwe start
sprakeloos
kijk ik
naar je toekomst
verlangend
naar wat warmte
voor de ziel
als ik mijn vleugels van de pijn verberg in de mantel van verdriet en mijn jas op een verlaten plaats in een donkere kast laat rusten al is …
als ik mijn vleugels van de pijn
verberg in de mantel van verdriet
en mijn jas op een verlaten plaats
in een donkere kast laat rusten
al is het maar voor een avond
kan ik je dan in de ogen kijken
en mijn ergernis vergeten
voor enkele uren niet denken
aan de troost die ik niet kreeg
ik zal mijn feestmasker opzetten
en komedie voor je spelen
eens het doek gevallen is
stap ik terug in mijn oude rol
word ik weer dezelfde vrouw
maar nu niet meer hopend
op een woord van jou
met een zucht kijkt hij naar het verleden en denkt het is genoeg geweest zo lang heeft hij met tijd gespeeld zijn dagen hier gesleten soms w…
met een zucht kijkt hij naar het verleden
en denkt het is genoeg geweest
zo lang heeft hij met tijd gespeeld
zijn dagen hier gesleten
soms was hij aan vervelen toe
dikwijls proefde hij van genieten
maar nu ineens wordt hij zo moe
nog even en het hoeft niet meer
vandaag draagt hij nog zijn kroon
morgen is voor hem niet weggelegd
een nieuw begin begroet aarzelend de dag
en wordt opnieuw geboren
voorzichtig stapt hij in de schoenen van het goed gevoel
weet nog niet hoe hij het jaar zal plannen
vol goede moed wrijft hij in zijn handen
en probeert er het beste van te maken
Zaterdag 30 december 2006
voor een klein dapper jongentje en zijn diep beproefde ouders via een krantenartikel leerde ik hen kennen, ik we…
voor een klein dapper jongentje en zijn diep beproefde ouders
via een krantenartikel leerde ik hen kennen, ik werd er stil van
Milan
klein dapper ventje
op kerstavond kreeg je vleugels
en vloog je als in een stille droom
naar je grote held
moedig en strijdlustig als je was
nam je afscheid in die Stille Heilige Nacht
je was er niet alleen
heel je familie kwam met jou kerstavond vieren
vandaag zeg je voor een laatste keer vaarwel
en wuif je nog even naar je lieve ouders
en een ieder die je zo dierbaar was
samen met Peter Pan
vlieg je nu daarboven in de lucht
en mag je voor eeuwig zweven zonder pijn
kleine Milan
het ga je goed
schud je hoofd maar los je chaos laat je vliegen ik zoek voor jou een leeg gevoel waar stilte in kan wonen huil nu maar je hete tranen adem …
schud je hoofd maar los
je chaos laat je vliegen
ik zoek voor jou een leeg gevoel
waar stilte in kan wonen
huil nu maar je hete tranen
adem diep en maak alles vrij
laat je angst in het niets verdwijnen
en probeer te leven met je pijn
kom nu maar bij mij
ik vang je op in mijn armen
en laat je moeilijk even vergeten
rust nu maar
je moet niet zo hijgen
ik troost je wel en koester je verdriet
samen zijn we reuze sterk
zie je wel
heel voorzichtig straal je weer een lach
Donderdag 28 december 2006
jongen hoor je niet hoe de merel fluit en je naar buiten lokt veeg de slaap uit je ogen stop maar met die nare droom de boze man is heus nie…
jongen
hoor je niet hoe de merel fluit
en je naar buiten lokt
veeg de slaap uit je ogen
stop maar met die nare droom
de boze man is heus niet echt
spring maar uit je bed
en rek je nog eens lekker uit
merel staat je op te wachten
samen vliegen in de blauwe lucht
onder haar vleugels ben je veilig
geloof me maar en ken geen angst
ze neemt je mee naar de plek van de herinnering
nog heel even
het verleden is ineens zo dichtbij
welkom lieve jongen
welkom in het land van het licht
Woensdag 27 december 2006
de verstomming heeft gekeken even sprakeloos gezwegen tot woorden gaan rollen over tongen die vol deernis medelijden kweken nu is gewoonte k…
de verstomming heeft gekeken
even sprakeloos gezwegen
tot woorden gaan rollen
over tongen die vol deernis
medelijden kweken
nu is gewoonte komen wonen
in de klanken van de kelen
de vraag die je doet leven
is gestorven voor altijd
toch voel je het verlangen
blijf je hopen op een wonder
al is er maar een iemand
die vraagt hoe het met je gaat
mag ik even bij je wonen ik vraag niet veel alleen een beetje tederheid een schouderklopje nu en dan een knuffel mag je ook eens geven missc…
mag ik even bij je wonen
ik vraag niet veel
alleen een beetje tederheid
een schouderklopje nu en dan
een knuffel mag je ook eens geven
misschien een woord van troost
als ik het even niet zie zitten
een plekje waar ik eens mag huilen
een stem die me wat vertrouwen geeft
wanneer ik aan mezelf twijfel
gewoon een huisje met geborgenheid
waar ik eens mag komen schuilen
3 reacties op dit bericht
mooi
Lieve Merel
Heel mooi, enne niet zo triest..krijg er een goed gevoel bij.Ook dank voor telkens weer een steuntje in de rug.Veel liefs en een dikke knuffel van vriendinnetje Rozemarijn.Merellied