Zaterdag 3 februari 2007
Vandaag
vandaag
zoekt woorden
vindt geen gedicht
kijkt omhoog
een merel vliegt niet meer
blijft zweven in haar mijmeringen
midden in het zijn
even stilstaan
kijken hoe het was
achterwaarts vliegen
gaat niet meer
enkel verder met de tijd
wil nog groeien
zaadjes pikken
proeven van het echte leven
spreidt de vleugels
vliegt vooruit
vol zelfvertrouwen naar de zon
op de tonen van de nieuwe dag
hoopt ze dat de mens haar ziet
© Merel
mijn wiegenvrouw laten we niets verzwijgen hoop heeft zich vastgeroest in de ankers van de werkelijkheid toch ben ik niet zo somber als je d…
mijn wiegenvrouw
laten we niets verzwijgen
hoop heeft zich vastgeroest
in de ankers van de werkelijkheid
toch ben ik niet zo somber als je denkt
alleen af en toe voelt het zo moeilijk
dan proef ik zilte tranen van de pijn
en wiegenvrouw
soms doet het zeer
als mijn verwerken weer wat groeit
© Merel
Donderdag 1 februari 2007
mijn wiegenkind ik blijf in jou geloven weet het wel het is zo moeilijk om je te begrijpen gisteren schreef ik nog een gedicht misschien moe…
mijn wiegenkind
ik blijf in jou geloven
weet het wel
het is zo moeilijk
om je te begrijpen
gisteren schreef ik nog een gedicht
misschien moet je het eens lezen
het spreekt van helderblauw
en weet je dag te kleuren
zodat het spookbeeld
somber is zijn naam
verdoemd is tot verdwijnen
mijn wiegenkind
als ik je nu eens hoop kon geven
© Merel
mijn wiegenvrouw
kon ik je maar geloven
verkrampt kijk ik naar omhoog
tel dertien zwarte kraaien in de lucht
ze prikken in mijn witte luchtballon
krassen dreigend naar de wolken
klanken doorspekt met zo veel pijn
halt roep ik naar mijn oren
mijn God, ik wil het niet meer horen
mijn wiegenvrouw
ken je de chaos in mijn hoofd
ze maakt het duister nog eens zo duister
ze botst zo met mijn anders zijn
en kronkelt van verlangen
niet begrijpend waarom gewoon niet in me woont
mijn wiegenvrouw
ik wil wel maar ik weet niet hoe
mijn wiegenkind ik neem je in mijn armen wiege-troost je door de nieuwe dag verkrampt komt weer tot leven pijn mag in de vuilnisbak mijn wie…
mijn wiegenkind
ik neem je in mijn armen
wiege-troost je door de nieuwe dag
verkrampt komt weer tot leven
pijn mag in de vuilnisbak
mijn wiegenkind
luister naar het klankenspel
de merel wiege-zingt voor jou een lied
ik geef je vleugels van aanvaarden
laat je vliegen ver weg van het verdriet
mijn wiegenkind
ik teken voor jou een regenboog
hij wiege-kleurt voor jou een leven
vergeet het duister en de droefenis
en pluk de stralen van de nieuwe dag
mijn wiegenkind
wees maar niet bang
ik wiege-wieg je in je boze droom
we springen door de horizon
en drinken van het helder licht
ken je bang hij staat daar om de hoek te wachten zwaait enthousiast naar mij zijn verlangen druipt van hem af wat doe ik ermee kan ik hem aa…
ken je bang
hij staat daar om de hoek te wachten
zwaait enthousiast naar mij
zijn verlangen druipt van hem af
wat doe ik ermee
kan ik hem aan of ben ik veel te zwak
stapvoets ga ik naar hem toe
hij glundert van plezier
nog even maar,en dan . . .
plots ren ik weg, heel ver weg van hem
want ik ben bang, ja veel te bang
doodse stilte op het krakend veld waar voetstappen de herinnering achterlaten van de huivering wekkende taferelen beelden priemen in de ogen…
doodse stilte op het krakend veld
waar voetstappen de herinnering achterlaten
van de huivering wekkende taferelen
beelden priemen in de ogen
nu ze de poort van Auschwitz de rug toekeren
stilaan komt de fluister terug
de gruwel van afgeschoren mensenhaar
de torenhoog opeengestapelde brillen
laten de emoties praten
en brengen kilte in het mensenhart
nu nog vertelt een ex-gevangene zijn verhaal
straks zijn het alleen de barakken die nog spreken
maar pagina tien in het geschiedenisboek
is plots meer dan zomaar een geschreven blad
geschreven naar aanleiding van een
krantenartikel op 24-01-07
(Jongeren bezoeken Auschwitz . . . )
je kunt me niet meer raken al je slechtnieuws pijlen vliegen nu terug naar het land van ergernis ik heb een schild van onzichtbaar staal ge…
je kunt me niet meer raken
al je slechtnieuws pijlen
vliegen nu terug naar
het land van ergernis
ik heb een schild van
onzichtbaar staal gekocht
ben er voorzichtig ingekropen
zie maar hoe ik lach en leef
vrolijk dansend in het avondrood
wil niet meer horen wat zo kwetst
en me doet verlangen naar de nacht
wil dat je denkt dat ik geniet
en me laat gaan in dit bijzonder spel
je ziet gelukkig niet hoe ik komedie speel
daarvoor is mijn schild mijn beste vriend
wat ik diep vanbinnen in me voel
dat weet alleen mijn echte ik
waarom spookt door de kamer met witte lakens van geen antwoord hij blijft plagend rond je fladderen laat je denken niet meer los de vraag zw…
waarom spookt door de kamer
met witte lakens van geen antwoord
hij blijft plagend rond je fladderen
laat je denken niet meer los
de vraag zweeft naar het weten
schudt vol ongeloof zijn hoofd
waarom wordt een niet begrijpen
verdriet krijgt hier vrij spel
het gebeuren probeert te verwerken
waarom krijgt geen zekerheid
Donderdag 25 januari 2007
je ogen zagen witte sneeuw je oren waren zo verbaasd het tegendeel te horen de dag was winters koud de grond zo hard gewoon zwart grijs de w…
je ogen zagen witte sneeuw
je oren waren zo verbaasd
het tegendeel te horen
de dag was winters koud
de grond zo hard
gewoon zwart grijs
de woorden die ik zei
braken bijna in twee
het was zo pijnlijk moeilijk
en ontzettend zwaar
om het ongelijk
tot bij jou te brengen
nu hij zich neervlijde in de zetel van de rust schopte hij opgelucht zijn schoenen uit en ademde de lucht van het bekende dromenland kwam he…
nu hij zich neervlijde in de zetel van de rust
schopte hij opgelucht zijn schoenen uit
en ademde de lucht van het bekende
dromenland kwam hem halen
en suste hem in het goed gevoel
zodat hij veilig sliep in het warme bed
tot plots ontwaken naast hem stond
hoor je wat ik hoor ?
vroeg wakker maken
bonzend hoorde hij het lawaai
in zijn schoenen stappen
de voeten holden vliegensvlug
en het lichaam kon niet anders dan volgen.
hij moest wel mee, willen of niet
de weg terug naar het onbekende
ik hield van jou het klinkt cliché maar toch ik had je lief je was mijn redder in de nood de trooster van mijn boze dromen verzorgde vol lie…
ik hield van jou
het klinkt cliché
maar toch ik had je lief
je was mijn redder in de nood
de trooster van mijn boze dromen
verzorgde vol liefde mijn kapotte knie
en hoe dikwijls maakte je niet speciaal voor mij
gebakken aardappeltjes met tonijn
je hielp me als het nodig was
zo veel deed je voor mij
maar vooral was je mijn moeder
nu ik zelf moeder ben
denk ik nog veel meer aan jou
ik mis je iedere dag
en heel soms vraag ik me af
hield ik wel genoeg van jou
misschien deed ik je wel eens pijn
dacht ik het beter te weten
zei ik je niet genoeg "ik zie je graag"
nu mijn hart schreeuwt om het jou nog eens te zeggen
weet ik niet of mijn woorden een bootsman vinden
want veel te vroeg ben je aan de overkant gaan wonen
voor mijn moeder die vandaag 77 jaar zou worden
morgen klinkt bang komt zo angstig dichterbij lang geleden boorde hoop zich in de grond maar toch je weet maar nooit morgen komt witte jas j…
morgen
klinkt bang
komt zo angstig dichterbij
lang geleden
boorde hoop zich in de grond
maar toch
je weet maar nooit
morgen
komt witte jas je halen
krampachtig wacht je in de gang
tussen andere verwrongen gestalten
angstzweet neemt zijn zakdoek
klamme handen worden drooggewreven
morgen
weeft zijn herinnering
neemt je mee naar die allereerste keer
bonkend hart brengt je terug in het heden
en wacht tot morgen die dame je vertelt
wat je zelf reeds heel goed beseft
in je herinnering ging je terug naar die allereerste keer je zag het beeld alsof het pas gebeurde een doodgewone lentedag auto's snelden lan…
in je herinnering ging je terug
naar die allereerste keer
je zag het beeld alsof het pas gebeurde
een doodgewone lentedag
auto's snelden langs de wegen
jij was een van hen
een vrouw hing de was aan de draad
bloesems pronkten in het nieuw
hoop was nog voor even je passagier
op de terugweg haastte de vrouw
zich om het wasgoed af te nemen
je pijn regende tranen uit de lucht
die lange sombere gang met stoelen in het bruin het bang dat naast de mensen zit komt weer wat dichterbij nog even en dan komt ze de vrouw i…
die lange sombere gang
met stoelen in het bruin
het bang dat naast de mensen zit
komt weer wat dichterbij
nog even en dan komt ze
de vrouw in haar witte jas
heel kleintjes zit hij daar te wachten
tot haar stem zachtjes tot hem spreekt
was hij maar haar uitverkoren favoriet
nu ze heel diep in zijn ogen kijkt
helaas hij is er eentje van de zovelen
en denkt waarom in hemelsnaam juist ik
Lieve A. , speciaal voor jou omdat vandaag naar jarig smaakt in de voltooid verleden tijd en het lichaam voorgoed v…
Lieve A. , speciaal voor jou
omdat vandaag naar jarig smaakt
in de voltooid verleden tijd
en het lichaam voorgoed verdween
wil ik je even zeggen
er is de ziel die bij je blijft
misschien in een witte vlinder
of zo maar gewoon een heel speciaal gevoel
geloof me
hij is heel dicht bij jou
omdat vandaag het gemis
zo heel intens zal knagen
het verdriet zijn pijn laat proeven
en herinneringen worden opgegraven
wil ik je even zeggen
je bent niet heel alleen
wat je voelt kan ik niet echt weten
maar op deze heel speciale dag
leef ik met je mee
Donderdag 18 januari 2007
het kan gebeuren op een doodgewone dag (en achteraf denk je waarom nu juist op dat moment) dan sta je op met een goed gevoel je springt in d…
het kan gebeuren op een doodgewone dag
(en achteraf denk je waarom nu juist op dat moment)
dan sta je op met een goed gevoel
je springt in de zotte kleren
en het lijkt alsof
neen echt
je voelt je een heel klein beetje gek
je maakt van die rare sprongen
probeert een gat te boksen in de lucht
je koopt blits gekleurde luchtballonnen
zie ze vliegen naar die malle zon
je stille ik blijft heel verlegen
deftig naast je ik-je staan
ze probeert je te volgen maar aarzelt even
en jij maakt van die tuimelingen en bent weg
je praat over kilometers vreten
in je gekke bui zie je applaus mannetjes langs de baan
ze roepen en ze schreeuwen
maken je gewoonweg superactief
maar eentje staat met beide voeten op de grond
blijft nuchter en zegt al lachend
je lijkt wel knettergek
een moeder is ten einde raad moe gestreden veel zorg gedragen vlucht ze in de nacht het huis blijft heel alleen ze schreeuw verdriet echo …
een moeder
is ten einde raad
moe gestreden
veel zorg gedragen
vlucht ze in de nacht
het huis blijft heel alleen
ze schreeuw verdriet
echo kotst in haar gelaat
pijn verkrampt zo van de pijn
een moeder
denkt ik kan niet meer
genoeg gemoederd
ik sta nu even stil
adem hijgt en loopt haar achterna
ze voelt zich zo belazerd
de foute genen beschuldigen haar
een moeder
hapt naar adem
en gaat de weg terug
pijn blijft in haar buurt
een moeder
dapper gaat ze verder
en droomt een droom
een stille lach speelt met haar pijn
wat in de herinnering blijft plakken zijn de flarden van paniek ogen schieten uit de kast en rollen als verdwaasde bollen op de grond wilde …
wat in de herinnering blijft plakken
zijn de flarden van paniek
ogen schieten uit de kast en rollen
als verdwaasde bollen op de grond
wilde man schreeuwt onmacht uit
en handen slaan in het wilde weg
de kleur heeft zich vergist, grijs grauw
en dan weer wit , vreemde dingen
spoken in zijn hoofd
het voelt als ontploffen
en snerpende klanken
gillen : stop - ik kan niet meer
uitgeput ligt hij in een plas van zilte tranen
ogen kruipen in het lichaam
en de rust likt aan zijn wonden
een mereltje zat stil te dromen
floot niet meer het merellied
merels vlogen om haar heen
ik ben het liefst alleen,
was de fluister van haar zang
ze voelde zich zo kleintjes
doodgewoon en ook een beetje bang
het nest had ze reeds verlaten
nu begreep ze het niet meer
een wijze merel met de vleugels van geduld
had voor haar een lied gefloten
een zang vol van begrijpen
het weten van de pijn
mereltje voelde warmte branden
stil en aarzelend, maar met hoop
floot ze plots haar merellied
4 reacties op dit bericht
Als dat klopt
lang...
vandaag
mooi mereltje
Lief Mereltje, erg mooi...vertrouw op jezelf en de toekomst...ik zie je vliegen.....op naar de zon.Liefs en een knuffel van Rozemarijn.