Dinsdag 20 maart 2007
Omdat
omdat je spinsels me bekoren
als pareltjes van wijze raad
soms een beetje triest
en dan weer hoopvol open bloeien
omdat ik een heel klein beetje
in je gedachten delen mag
en je zo beter kan begrijpen
omdat je in mij gelooft
me weet te overtuigen
en ik door mijn schrijfsels
een nieuwe ik ontdek
omdat ik je wil danken
voor de vriendschap die we kennen
omdat vandaag een heel klein beetje
van jezelf één jaartje telt
omdat . . .
gewoon
zo maar
dit kattebelletje
mama ik voel een beetje bang nu ik mijn weg verlies ik zoek al tastend in de nevel vind verloren zaken niet terug de chaos kent geen einde m…
mama
ik voel een beetje bang
nu ik mijn weg verlies
ik zoek al tastend in de nevel
vind verloren zaken niet terug
de chaos kent geen einde
maakt stapels in mijn hoofd
ik wil wel maar ik weet niet hoe
en hoop dat je mij gelooft
mama
de parels die ik huil
lopen langs mijn wang
mijn kussen proeft naar zoute tranen
ik wil niet anders zijn
jongen
ik hoorde je schreeuwen op de gang
leg je hoofd maar op mijn schouder
bang neem ik met me mee
maak van je handen vuisten
jaag de kwelduivels nu maar weg
je bent een vechtersbaasje
en ik vecht met je mee
ze dronk teugen van de fantasie leefde even in een andere wereld de werkelijkheid bleef buiten wachten de betovering wist haar te bekoren he…
ze dronk teugen van de fantasie
leefde even in een andere wereld
de werkelijkheid bleef buiten wachten
de betovering wist haar te bekoren
het leek alsof ze in een sprookje was
en danste op de tonen van de melodie
ze was het jonge meisje dat de hoofdrol speelde
en voelde zich ook een beetje anders
het kind in haar kwam tot leven
ze straalde in het even vergeten
het groot zijn viel van haar af
nu mocht ze klein zijn in haar denken
straks stapte ze weer in het alledaagse
maar het kind wekte haar uit een diepe slaap
de vreugde stond haar op te wachten
ze huilde zelfs tranen van geluk
wat ik je nog wil vragen is hoe het nu met je gaat raak je uit je verwarde spinsels of blijf je kleven in het kluwen van het web zie je een …
wat ik je nog wil vragen
is hoe het nu met je gaat
raak je uit je verwarde spinsels
of blijf je kleven in het kluwen van het web
zie je een stukje helderheid
vage streepjes hemelsblauw
of blijven donderwolken
bedreigend dicht bij jou
kun je een gaatje vinden
in de chaos van je brein
weet je jezelf te bevrijden
raak je wegwijs uit je zijn
wat doe je met je toekomst
kleurt hij wit of toch nog zwart
of blijf je liever zweven
in de tint van parelgrijs
zoveel vragen zul je denken
maar ook ik moet je iets vertellen
wat ik je straks wil zeggen
zijn de spinsels die ik spin
ook de pijn zo diep in mij
en al de rest
dat vertel ik je later wel
raak me niet aan vandaag het doet alleen maar pijn wat zeg ik nu ik zou het niet eens voelen zo verstrengeld met mijn pijn dat niets me nog …
raak me niet aan vandaag
het doet alleen maar pijn
wat zeg ik nu
ik zou het niet eens voelen
zo verstrengeld met mijn pijn
dat niets me nog kan raken
zelfs jij kunt mijn smart niet dempen
laat staan begrijpen
maar als je het wel kon
liet ik je likken aan mijn lijf
stukken uit me bijten
mocht je me kussen
en in het heetste van het samenspel
kon je gemakkelijk in me glijden
ik zou je ontvangen dat weet je wel
maar ik zit verkrampt in het pijnlijk voelen
zo akelig dichtbij schiet het zijn pijlen
en weet me te raken als nooit voorheen
voor de spiegel staat een arme sukkelaar
ik die dacht stilaan te berusten
zie in het gelaat de krampen van de pijn
ze voelde zich niet goed vandaag zwarte raven vlogen heen en weer kwamen gevaarlijk dicht bij haar gemoed angst had zijn jas reeds uitgedaan…
ze voelde zich niet goed vandaag
zwarte raven vlogen heen en weer
kwamen gevaarlijk dicht bij haar gemoed
angst had zijn jas reeds uitgedaan
kippenvel geselde haar lijf
rillend probeerde ze het gevoel te dempen
er hing iets in de lucht
het rook naar uitgespuwde miserie
verdriet dat langs de stekels van de pijn
een doornhaag rondom haar bouwde
hoe ze ook probeerde om zich te bevrijden
de schrammen sneden steeds dieper in haar zijn
dan kwam de eerste donderslag
de lucht kleurde gevaarlijk donkerzwart
een beklemmende stilte geselde haar ziel
hartenpijn vluchtte schielijk uit haar mond
met haar ogen viel ze op de werkelijkheid
haar moederhart vierendeelde
toen zwarte letters haar vertelden
hoe eenzaam kinderpijn kan zijn
heerlijk weertje, dacht het meneertje weet je wat ik ren naar buiten pluk de mooiste bloemen voor mijn vrouwtje verras haar met een ruiker o…
heerlijk weertje,
dacht het meneertje
weet je wat
ik ren naar buiten
pluk de mooiste bloemen
voor mijn vrouwtje
verras haar met een ruiker
op de keukentafel in de vaas
ach niet doen,
fluisterden de bloemen
we zijn pas ontloken
proeven van het nieuwe leven
willen bijen horen zoemen
en pronken in de lentezon
breng je vrouwtje tot bij ons
wedden dat ze zal genieten
als ze ons in volle bloei
zo gelukkig in de tuin ziet staan
vreemde oude man eenzaam in zijn dagen gekluisterd met een ketting van de pijn vastgeroest in het verleden maakt kronkelingen in de jaren zo…
vreemde oude man
eenzaam in zijn dagen
gekluisterd met een ketting van de pijn
vastgeroest in het verleden
maakt kronkelingen in de jaren
zo moeilijk te vergeten
dromend wordt hij wakker
angstzweet staat naast zijn bed
verbaasd dat dromen blijven komen
weet de schrik met zichzelf geen raad
voorzichtig probeert hij van zich af te schudden
losmaken wat zo pijnlijk aan hem kleeft
stilaan komen korsten op de wonden
klimt hij uit een diepe put
het heden staat hem op te wachten
vangt zijn laatste tranen op
met de vleugels van berusten
droppen in de woeste zee
om voor eeuwig te verdwijnen
in de vergeetput van het verleden
het lichaam leeft beweegt met de klanken van muziek de oren luisteren aandachtig tonen klinken super goed de mond zingt al eens mee handen k…
het lichaam leeft
beweegt
met de klanken van
muziek
de oren luisteren
aandachtig
tonen klinken super
goed
de mond zingt al eens
mee
handen klappen met het
geluid
maar de geest raakt niet
leeg
gedachten blijven binnen
stromen
gedrongen netjes in de
rij
gelukkig blijft de chaos
weg
toch laat ze bij het buitengaan
even alles achterwege
stapt langzaam uit haar verwarde spinsels
adem zoekt zijn slaap monotoon gezoem onrustig veel te harde klanken de adem zaagt in en uit veel te luid oren blijven wakker spitsen zich o…
adem zoekt zijn
slaap
monotoon gezoem
onrustig
veel te harde
klanken
de adem
zaagt
in en uit veel te
luid
oren blijven
wakker
spitsen zich op het
geluid
hart bonkt veel te
snel
lichaam vindt geen
stilte
minuten glijden in de
uren
duister wordt weer
licht
slaap kent geen
rust
Speciaal voor A. zeg me hoe het voelt als niet meer kunnen haar op de schouder klopt en uitgeput heel even haar…
Speciaal voor A.
zeg me hoe het voelt
als niet meer kunnen
haar op de schouder klopt
en uitgeput heel even
haar lichaam streelt
zeg me hoe het voelt
te weten hoe ze dapper vecht
blijft krabbelen
om overeind te blijven
en nu zo moe de ogen sluit
zeg me hoe het voelt
als haar droom
zo naar uit gekeken
totaal verbrokkeld
het einde niet meer ziet
zeg me hoe het voelt
als je zo graag
ook even daar wou zijn
naar een stukje van jezelf hollen
en haar in je armen nemen
probeer het niet me zo maar te begrijpen ik ben een ui met laagjes zo moeilijk te ontwarren bijna niet bloot te geven probeer het niet om me…
probeer het niet
me zo maar te begrijpen
ik ben een ui
met laagjes
zo moeilijk te ontwarren
bijna niet
bloot te geven
probeer het niet
om me pellen
het doet alleen
maar pijn
de sneden
die je brengt
maken ogen nat
met wat geduld
en tederheid
bouw je een weg
naar het vertrouwen
dan vallen
een voor een
mijn schillen in je handen
en mag je me
verkennen
ik kijk naar de vlammen, hoor het kampvuur knetteren dat ik naast mijn tentje heb gestookt ik wil geen herinnering meer al de pijn die er wa…
ik kijk naar de vlammen,
hoor het kampvuur knetteren
dat ik naast mijn tentje heb gestookt
ik wil geen herinnering meer
al de pijn die er was
verdriet
het knagen binnen-in
het slecht gevoel
alles heb ik in het vuur gegooid
straks is er alleen nog as
en vraag ik aan de wind
om het weg te blazen,
naar een wereld waar ik niet kom
starend naar de vlammen
vertellen ze mij
hoe koppig het verleden is
niet op te branden
soms smeulend
dan weer heel intens
uitdoven
nooit
wat brengt straks voor jou
nieuwe vruchten om te plukken
ik zie je gulzig eten
rijk van sap
plakkerig van verlangen
loopt het langs de weg
die hoopvol naar je lacht
of komt dadelijk
met goed bedoelde woorden
je gevoelens strelen
om even later
een stap terug te zetten
en de poort te openen
waar machteloos op je wacht
als de avond valt
en vandaag zijn deuren sluit
zal eindelijk het je wel vertellen
hoe zou het gisteren zijn geweest als eergisteren niet was gekomen en met zijn pijlen gemengd met gif zijn stoute beestjes is mij schoot zou…
hoe zou het gisteren zijn geweest
als eergisteren niet was gekomen
en met zijn pijlen gemengd met gif
zijn stoute beestjes is mij schoot
zou alles anders zijn
als ik me had verweerd
of als ik in een andere schoot
mijn oorsprong had gevonden
hoe zou het zijn vandaag
als kleuren vleugels hadden
en de wind vol dwaze streken
me meenam naar een oase van vergeten
hoe zou het zijn
als ik geen vragen had
kon kijken in het diepste van mijn ogen
en mijn spiegelbeeld mij een knipoog gaf
ik heb gezocht maar niet gevonden 's morgens bij het ontwaken van de nieuwe dag wachtte ik tevergeefs ik zocht je binnenshuis, in de mensen,…
ik heb gezocht maar niet gevonden
's morgens bij het ontwaken
van de nieuwe dag
wachtte ik tevergeefs
ik zocht je binnenshuis,
in de mensen, in de tuin
fietsend ben ik op zoek gegaan
ontmoette bomen, dieren en de bloemen
wanhopig vertelde ik mijn verhaal
maar ze verstonden niet mijn taal
ik ontmoette al het mooie op mijn weg
steeds zoekend begreep ik het niet
's avonds zo moe gezocht,
ging ik schuilen bij de nacht
troostend legde hij me
onder een deken van sterren
die fonkelden alleen voor mij
ik weet niet hoe het kwam
waren het de sterren of de stilte van de nacht
mijn zoektocht van niet vinden,
het geluk waar ik zo naar zocht
het liep naast me - kon het zo omarmen
arme ik
ik liep het steeds voorbij
ergens in het beneden dal lig je rustig te genieten een zijn met de stilte je lijkt wel het troetelkind van de sluimer toch staan je ogen op…
ergens in het beneden dal
lig je rustig te genieten
een zijn met de stilte
je lijkt wel het troetelkind
van de sluimer
toch staan je ogen op wacht
de soldaat in je blijft paraat
nog even voor de storm komt
dan spuwt gal zijn gif
als een katapult schiet je omhoog
en speel je het spel van de kwelling
grinnikend van ongenoegen
omdat jij - de pijn -
weer zo pijnlijk waarheid wordt
slapen heeft een bocht gemaakt
vergeten langs te komen
bij de vrouw
die badend in het zweet
in haar gedachten zwemt
ze grabbelt in haar denken
probeert gevoelens te ontwarren
goed of slecht
het maakt niet uit
wat komt is welkom
als ze maar kan schrijven
kneden in de woorden
even laten rijzen
tot de letters trappelen
om te pronken op papier
dan weet ze
nu is het goed
de wereld mag het weten
maar zij alleen
kent de ware aard van haar gedicht
wat deed de vrouw met haar gevoelens in de knoop zo moeilijk te ontwarren ze trok aan de dicht geritste spinsels voelde pijnlijk knagen zo l…
wat deed de vrouw
met haar gevoelens in de knoop
zo moeilijk te ontwarren
ze trok aan de dicht geritste spinsels
voelde pijnlijk knagen
zo lang reeds onderweg
dolend in eenzame strijd
stilstaan bij de sprokkels
opgeraapte splinters
wanhopig sorteren
het niet meer weten
ze bleef overeind
in het raar gevoel
zoekend naar haar diepste ik
te lang verborgen
in vastgeroeste gedachten
ze kon niet meer
de pieker van de vrouw
ontsnapte als verwarde woorden
uit haar diepste hol
vasthouden vluchtte
ze kon niet meer terug
misschien
raakte ze nu bevrijd
Woensdag 28 februari 2007
er groeit iets diep in mij het lijkt op pijn een gevoel niet te plaatsen het maakt me bang het smaakt naar zure soep een treurig plantje laa…
er groeit iets diep in mij
het lijkt op pijn
een gevoel niet te plaatsen
het maakt me bang
het smaakt naar zure soep
een treurig plantje
laat zijn hoofdje hangen
ik wacht op woorden die niet komen
misschien begreep je me niet goed
1 reactie op dit bericht
heel leuk !
een - beetje - jarige - annousjka